Wie kent hem niet in Utrecht?

 

Toevallige voorbijgangers zullen er zeker voor zorgen dat ze een beetje uit de buurt te blijven van M. Vanmiddag is er blijkbaar iets heel vervelends gebeurd want vanaf mijn plek kan ik hem horen schreeuwen. Zien doe ik hem niet. Er is iets gebeurd met een fietser die hem aangereden heeft (deze informatie heb ik niet gecheckt en komt van M. zelf) JA JA KIJK EENS EEN BEETJE UIT ZEG.

M. fietst zelf regelmatig of loopt met zijn fiets aan de hand en ik zie inderdaad zoals verwacht nog net zijn wiel en de onvermijdelijke plastic tassen die hij aan zijn stuur heeft hangen. Meestal heeft hij ook een bandana om zijn verwarde haren. Het is een bijzonder mens, en dat is’t ie.

Korte broek in de herfst

Als je hem niet kent dan kan ik hem typeren als iemand die standaard een korte fleurige broek draagt als iedereen al lang zijn donkere lange broek uit de kast heeft gehaald. M. draagt pas een lange broek als het snikheet is. Volgens een bekende van mij (M. woont bij haar in de buurt) wil hij graag opvallen en dat doe je als je je zomergarderobe in herfst en winter gebruikt. Laat ik gedacht hebben dat hij het gewoon nog niet koud vond. Nee, volgens haar is het iemand die graag in de schijnwerpers staat. In Utrecht moet je echter behoorlijk je best doen om écht op te vallen en boven het verkeerslawaai uit te komen. Een korte broek van een felle kleur en daaronder rode benen is een redelijke opvalfactor. Beter is het inderdaad om er dan nog een luide stem bij op te zetten en dan bij voorkeur erg verontwaardigd zodat mensen met oortjes in ook opkijken omdat iedereen zonder oortjes één kant uitkijkt.

Zelf ben ik ook een keer door hem uitgescholden. Gelukkig kende ik hem al en nam het niet al te zwaar op. Hij beschuldigde mij er toen van om nét voor zijn voeten te lopen: JA JA JA LOOP LEKKER IN DE WEG ALSOF IK NIET BESTA, ZEG!  Nou ik zal u verzekeren: ik zag hem wel hoor maar probeerde snel uit de voeten te komen.

De M.-Monologen

Of hoe je lange dialogen in een korte broek kunt houden

Als hij niet boos is op een verkeersdeelnemer dan voert hij wel een heftige discussie met iemand  die met een biertje in de hand bij Kafé België buiten staat te drinken (en soms roken) Zo iemand loopt namelijk niet zo snel weg

Eerlijk gezegd: de enige die heftig is in de “discussie”, is M. zelf. Hij monoloogt meestal een eind weg.Iedereen die verstandig is houdt zich op de vlakte. De bekende van mij die hem ietsje beter kent, heeft me verteld dat hij in de zomer vaak rosé wil drinken in de zon. Hij had haar ook nogal dwingend gevraagd of ze daar een keer zin in had (had ze niet).

Er is nu geen zon meer te zien en de rosé-tijd is voorbij. Zijn monologen bevatten woorden als: idioten, achterlijk, NIEMAND begrijpt, HOU TOCH OP, KIJK UIT IDIOOT!, JA JA JA en NEE NEE NEE in combinatie met weer andere kreten. Mocht je zelf een betere transcriptie hebben, deel hem gerust. Meestal hoor ik flarden want voor je het weet ben jij de idioot die voor zijn voeten loopt of fietst.

Terwijl ik dit tik roept M. in de verte inderdaad iets over  IDIOTEN IN UTRECHT en  “ALS JE NIETS TE ZEGGEN HEBT, HOUD DAN JE KOP”.
Hij heeft altijd gelijk.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Utrecht

De gewone normale Nederlander

klompen

Als u dit leest bent u vast net zo nieuwsgierig als ik. Mogelijk wilt u te weten komen of u ook zo’n gewone normale Nederlander bent.

Zelf heb ik geen idee.

Misschien is het goed om zo’n gewone normale vraag aan jezelf te stellen: ben ik een gewone normale Nederlander?

Vraag het aan het nieuwe kabinet

Beter is het om deze vraag aan het nieuwe kabinet te vragen. Twee van die vier mannen hebben het heel vaak over “de gewone normale Nederlander”. Een gemiste interview-kans om direct te vragen:
Wie is dat? Bent u zelf een gewone normale Nederlander? Het is wel zaak er eentje te zijn want pas dan ga je erop vooruit. Dat is dus een groep waar je bij moet horen: als je het pakket tenminste aan wilt nemen en ervoor wilt tekenen.

Ambitieus en evenwichtig, keuze-makend, vertrouwen in de toekomst.

Terwijl de Ene Belangrijke Man (die vooraan mocht staan en als eerste iets mocht zeggen) het heeft over hoe belangrijk het is om verantwoordelijkheid te nemen, kijken de andere Drie Mannen vanaf de zijlijn toe. Ze staan niet stil maar bewegen lichtjes van elkaar weg. De één leunt licht achterover naar rechts al handenwrijvend en zijn vingers bewegend, de ander vouwt zijn handen en houdt ze lichtjes verkrampt voor zich. Tot slot de derde die er tussenin staat,  buigt nogal achterover en houdt met zijn ene hand zijn andere vast. Voorlopig hebben ze nog een pak aan maar het ziet er naar uit dat ze hun mouwen op gaan stropen.

Ik lees er van alles in.

Later mogen de andere drie ook iets zeggen. De laatste noemt hen bij de voornamen. Hele gewone normale Nederlandse namen.

Doodgewone normale Nederlanders. Ze hebben getekend voor een pakket.Ze gaan (erop) vooruit.

 

 

 

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Neem de muziek met je mee?!?

Stemmen!Twee jaar geleden hoorde ik het voor het eerst en verbaasde me erover. Opeens klonk het in de winkel “Gaat dit zo met u mee? daar waar je voorheen gewoon hoorde “Gaat het zo mee? Daarmee wordt dan bedoeld: wilt u er een tas bij, wilt u het in een plastic tasje? Natuurlijk wil je dat niet want je hebt gewoon een tas bij je (toch?)

Vandaag hoorde ik in een reclame over muziek: “Neem de muziek met je mee”. Niet gewoon: neem de muziek mee – nee – neem de muziek MET JE mee. Het blijft mij wonderlijk in de oren klinken (daarmee bedoel ik die zin, niet de muziek).

DSC00519

Het is net alsof je zou kunnen zeggen:

Neem de muziek MET HEM mee

Neem de muziek MET HEN mee.

Neem de muziek MET DE BUURVROUW mee.

Over een paar jaar hoor je me er niet meer over, dan ben ik er vast aan gewend of ben ik gewoon met de muziek weg. Er zijn ergere dingen en we hebben dan altijd nog de muziek met ons mee.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal

De circulaire maatschappij is mogelijk

Voordat ik het boek “Material Matters’ van Thomas Rau en Sabine Oberhuber inlever bij de bibliotheek (kringloopeconomie), besluit ik er een blogje aan te wijden.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot. Het lijkt wel alsof ze gemaakt zijn om kapot te gaan…

Het boek

 

 

 

 

 

Material Matters is een belangrijk boek. geschreven door een architect en een bedrijfseconoom. Thomas Rau, de architect, wordt omschreven als de meest radicale bouwmeester van Nederland.

De Tegenlicht-uitzending ‘Het einde van het bezit’

De VPRO-Tegenlicht uitzending ‘Het einde van het bezit” waarin Thomas Rau zijn verhaal vertelt, is van twee jaar geleden alweer maar nog niet iedereen is op de hoogte van dit nieuwe economische model…

Geplande veroudering

Sinds de vorige eeuw hanteren wij een economisch systeem dat gericht is op continue groei. Om dat systeem in stand te houden moeten er steeds weer nieuwere producten gekocht worden en geconsumeerd anders werkt het verdienmodel van de producent immers niet. Producenten verkorten de technische levensduur van producten (‘ planned obsolescence / geplante Obseleszen/geplande veroudering) zodat je wéér een nieuwe telefoon/tablet/laptop of een ander product moet kopen omdat je bijvoorbeeld geen updates meer krijgt of omdat er een onderdeel kapot is gegaan. Het onderdeel vervangen is gek genoeg vaak duurder dan een nieuw product kopen.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot

Behalve de technische levensduur verkorten, worden er ook modetrends gecreëerd (designed to be outfashioned). Opeens krijg je het idee dat je net twee jaar oude telefoon niet meer “kàn”. Thomas Rau beschrijft in zijn boek (en legt in Tegenlicht uit) wat we hiertegen kunnen doen. Er is een korte én een langere versie om te bekijken.

 

Niet de consument maar de producent 

We moeten onze economie fundamenteel anders organiseren. We moeten realiseren dat eigendom verantwoordelijkheid met zich meebrengt. De consequenties van de beslissingen van de producent moeten niet voor rekening van de consument komen. De producent produceert nu de problemen van de leefomgeving (alle materialen die worden gedumpt en niet meer gebruikt bijvoorbeeld)

Hoe kunnen we dit veranderen? Is je nieuwsgierigheid gewekt? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending of lees zijn boek.

Bij onze buren in Duitsland

Ken je de Duitse keten die spullen verkoopt die ‘net als het tuingereedschap van onze grootouders generaties lang meegaan?'(Thomas Rau in zijn boek)  : Manifactum, Das Warenhaus der guten Dinge.

In het NRC stond er op 4 februari 2017 een stuk in de NRC van Ebele Wybenga over dit warenhuis Manufactum. In Manufactum hebben ze één product per categorie: alleen het allerbeste. Dus mocht je binnenkort een vakantie in Duitsland doorbrengen, neem dan eens een kijkje in één van de vestigingen in Duitsland van Manufactum.

Stefan Schridde, bedrijfseconoom, is de oprichter van een burgerbeweging: Murks? Nein, Danke! Knoeiwerk? Nee, liever niet! Consumenten worden opgeroepen om het te melden als er apparaten niet goed functioneren. Op 22 april 2014 stond er een artikel in Trouw over de tentoonstelling Murks? Nein, Danke! geschreven door Antoine Verbij.

Met de Franse slag?

De Franse regering heeft zelfs een einde gemaakt aan de massale dumping van elektrische apparaten die perfect te herstellen zijn. Met ingang van 1 maart 2015 moet  de consument voortaan geïnformeerd  worden over de mogelijkheid tot reparatie van apparaten.

En Nederland?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

DSC01011Het lijkt me een mooie binnenkomer als je op een opleiding creatief schrijven begint met hoofdstuk 18, Het beroep schrijver uit het boek Waarom ik lees, de veranderde wereld van het boek (where I’m reading from) van Tim Parks.  Bekijk zijn eigen website eens. Je ziet dat Tim Parks óók een Facebookpagina heeft, en ja, de website begint met aanbevelingen van andere schrijvers en andersom zal het ook het geval zijn. Hij weet hoe het werkt, eh ik bedoel: dàt het (zo) werkt. U ziet vast steeds vaker die die stickertjes ‘ aangeraden door DWDD‘.

Moet ik een Facebookpagina aanmaken?

Er werd al spoedig een situatie bereikt waarin zeer weinig auteurs enorme aantallen boeken verkochten terwijl enorme aantallen schrijvers zeer weinig verkochten (..) Het werd duidelijk dat de taak van de auteur er niet alleen maar in bestond een boek af te leveren, maar ook in het promoten van zichzelf op elke mogelijke manier. Hij begint een website, een Facebookpagina, neem misschien een eigen pr-man in dienst (…) ..schrijft aanbevelingen voor collega-auteurs in de hoop dat het compliment zal worden geretourneerd.

Zonder docenten, mèt marketing?

Een van de mythen omtrent de opleidingen in creatief schrijven is dat studenten erheen zouden gaan om te leren schrijven. Als ze dat daar al leren, is dat een leuke bijkomstigheid, die echter niet noodzakelijk met de opleiding te maken heeft; ergens een jaar lang gaan zitten schrijven zou vermoedelijk een gelijk resultaat opleveren, zelfs zonder docenten. Nee, de studenten volgen de opleiding om zichzelf te laten zien aan docent-schrijvers die in de positie zijn (denken ze!) in hun aan te leren hoe ze zich aan een uitgever moeten presenteren. Bij de meeste opleidingen in creatief schrijven hoort tegenwoordig wel een cursus over hoe je agenten en uitgevers moet benaderen en reclame kunt maken voor eigen werk. Ze worden kortom klaargestoomd voor de job.

Waarom geef ik les?

Tim Parks schrijft over de noodzakelijke inkomsten voor oudere schrijvers ( als docent van schrijfcursussen) die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.  Verder beschrijft hij het voorspelbare aanbod. Volgens hem zit niemand te wachten op iets nieuws. Alleen op een nieuwe versie van iets ouds. Als hij zelf boeken leest die hij moet beoordelen omdat hij in een jury zit, leest hij vaak een voorspelbaar boek waarin ‘literair’ gedaan wordt. Natuurlijk is er wel behoefte aan een rebelse schrijver  door een zogenaamd anti-conventioneel publiek maar het dilemma is dat diezelfde schrijver, wil hij succes hebben, hoe langer hoe meer moet afstemmen op de logica van een industriële machine en hij trekt de conclusie dat succes en roem imitatoren voortbrengen.

(de foto maakte ik in Waterstones, een boekwinkel gevestigd in het centrum van Newcastle- Blackett Street. Het gebouw is ontworpen door de architect Benjamin Simpson en werd in 1903 gebouwd. Je vindt het tegenover Grey’s Monument. In de boekwinkel kun je trouwens een stuk goedkoper koffie drinken dan in het trendy café&restaurant van Jamie Oliver er vlakbij, én je hebt altijd iets te lezen bij de hand.)

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Niet meer in leven?

IMG_1378Tegenwoordig denk ik al snel als er twee nummers van een zelfde al wat oudere muzikant achter elkaar op de radio gedraaid worden: heb ik iets gemist? Is hij/zij overleden?

Is daar een woord voor? Zoals er het woord ringxiety is bedacht om het idee te beschrijven dat je denkt dat je telefoon afgaat terwijl dat helemaal niet het geval is. Ringxiety bestaat uit ring en anxiety. Een portmanteau word (kapstokwoord), een mix van woorden of klanken die weer een nieuw woord vormen met als bekendste woord waarschijnlijk (smoke en fog).

In mijn geval zou je kunnen voorstellen: musician + death + anxiety musedexiety? Als je vaker met iets te maken krijgt, dan heb je al snel de behoefte er een woord voor te hebben hoewel ik niet uitsluit dat ik dan in mijn eentje een geheel nieuwe taal zou gaan ontwikkelen.

Misschien ben ik trouwens wel de enige die behoefte heeft aan dit woord. Toch blijf ik optimistisch.

Wat niet is kan nog komen en wie of wat eens was kan verdwijnen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Taal

Things that make you happy

Waar is mijn boekje? Waar heb ik het gelaten? Elke dag  kan ik wel weer wat toevoegen aan het happy-lijstje van alle dingen waar ik dankbaar voor bent. Er is immers een speciale editie voor Boze Mensen zoals ik.  Het kostte mij totaal geen moeite om de eerste 10 op te schrijven terwijl ik aan het swipen was met mijn linkerhand. Doe dat maar eens na.

Really happy!

  1. Mijn haar zit goed!
  2. Iedereen kijkt naar mij
  3. Iedereen leest mij
  4. Ik ben degene waar niemand omheen kan
  5. Wat heb ik toch een mooie stem
  6. Wordt er al weer gebeld?
  7. En geliked?
  8. Hoe belangrijk ben ik wel niet?
  9. Iedereen heeft het over mij
  10. Oeps, weer een foto erbij, gelukkig zat mijn haar goed!
  11. Wat ben ik toch slim
  12. Altijd iedereen een stap voor
  13. Alles heb ik voor het kiezen
  14. Andersom zorg ik ervoor dat niemand weet voor wie ze nou gekozen hebben
  15. Nu heb ik pas Echte Vrienden

Vrroeger zat ik stil in een hoekje. Er was niemand die met me wilde spreken en thuis was het niet zo gezellig omdat er veel argwaan,  boosheid en competitie was waardoor ik bedacht: ik moet gewoon hard gaan schreeuwen als ik het zelf niet zo goed weet. Dus toen verzon ik maar mijn eigen wereld, mijn eigen dimensie en het gekke is: tegenwoordig geloven een heleboel mensen in die wereld van mij terwijl ik zelf regelmatig denk: Jee – zal ik eens een keer aardig doen, gewoon om het in me zit,. Weet je, soms doen mijn kaken  zeer van die spanning, dat kan toch niet gezond zijn.  Af en toe als niemand kijkt oefen ik vast voor de spiegel en lach dan écht om mezelf maar als het er echt op aankomt… haak ik af. Te zenuwachtig, te onervaren.

Bovendien

Niemand heeft me gevraagd naar mijn boekje, ze vragen me altijd alleen maar waarom ik boos ben. En ze vragen me al helemaal niet waarom ik de laatste tijd een beetje zenuwachtig ben.’t Is best nog lang en ik wil ook weleens wat anders.

Wel jammer.

Misschien komt het nog?

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen