Marktplaats voor particulieren?

DSC00519 

Willy weet het niet

De medewerkster van marktplaats , laten we haar Willy noemen,  had er moeite mee mij te woord te staan.

1. Ze weet niet zo goed waarom je nog maar één bladzij te zien krijgt op de website als je zoektermen in het eerste vakje invult.

2. Ze weet ook niet waarom je wel meer bladzijden te zien krijgt als je behalve zoektermen ook nog een postcode invult. Ze begrijpt wel dat niet iedereen dat doet. Als je al in het eerste vakje “Amsterdam” of “Enschede” hebt ingevuld,  waarom zou je dan óók nog een postcode invullen?

dsc00389

3. Ze weet ook niet waarom je van marktplaats een mailtje krijgt dat je advertentie bijvoorbeeld 50x is bekeken terwijl je online op het zelfde moment ziet dat dit al 80X is gebeurd.

DSC00748

4. Ook weet ze niet waarom je bij zoektermen die met onderwijs te maken hebben elke keer een advertentie van een d@nsp@@l te zien krijgt. Ze heeft geen idee waarom je als je bijvoorbeeld Frans intikt, of Engels, je Grieks te zien krijgt. Ik had nog kunnen opperen dat dit met Europa te maken heeft om maar een beetje humor erin te gooien maar daar was ze te serieus voor.

Dat zoeken we op!

Ze had al een paar keer gezegd dat ze ermee bezig was, correctie, ermee bezig waren,  dat ze het probeerde uit te zoeken maar ik schat in dat ze na mijn telefoontje weer over allerlei andere problemen gebeld werd waar ze nog oplossingen en antwoorden voor op moest zoeken.

Een soort 2 voor 12 waarbij één persoon een ophoping heeft van wel acht vragen om op of uit te zoeken en geen tijd om mee te luisteren naar wat er verder nog speelt in het bedrijf. De tijd tikt door en ik wil graag antwoord.

U hebt een foutje gemaakt

Willy was hartstikke vriendelijk en had één zinnige opmerking over een foutje dat ik had gemaakt en daar bedankte ik haar voor maar verder kwam ik niet. Ze herhaalde een aantal malen dat ze mij op dat ene foutje had gewezen. Tuurlijk, successen zijn belangrijk dus dat gunde ik haar maar na een paar keer was ik daar klaarmee. Door de telefoon kun je geen high five geven en ik voelde me niet high maar down. Hoe zat het nou? Iemand??

Ze wist niet wanneer haar leidinggevende tijd zou hebben om mij te bellen vorige week. Misschien vrijdag? Misschien maandag? Hij belde vandaag! Zo blij. We kunnen meteen van start omdat Leo de leidinggevende aan het begin van het gesprek direct samenvat wat Willy heeft genoteerd en de antwoorden rollen eruit.

De programmeurs van marktplaats en hun moeilijke taak

Het codewoord is de programmeurs van marktplaats, ook wel: technici.

  • Leo vertelt hoe ze hem hebben geprobeerd uit te leggen dat de zoekwoordenfuncties op een bepaalde manier werken waardoor je dit niet kon en dat wel. Heel technisch volgens hem (lees moeilijk). Ze kunnen het niet zomaar veranderen – dat loskoppelen of vastkoppelen aan postcodes. Ze zijn niet van alle markten thuis (mijn tekst). Terwijl Leo vertelt dat dit zo lastig is voor hen komt er spontaan “Argue for your limitations and sure enough they’re yours” naar boven. Een quote van Richard Bach.

Ik reageer met: “Is het niet handiger als die programmeurs tijd stoppen in het mogelijk maken van iets, of het oplossen van een probleem? in plaats van uitleggen waarom iets niet kan? Tja… Leo is het met me eens dat oplossingen fijn zijn.

Automatisch verstuurde mails met getallen die niet kloppen

  • Er is echter nóg een voorbeeld waar de programmeurs (hoeveel werken er eigenlijk?) nog geen oplossing voor hebben en dat gaat over het aantal keren dat je advertentie bekeken is: die mailtjes die ze je als klant sturen worden een paar dagen voor ze verstuurd worden al AUTOMATISCH aangemaakt. Tegen die tijd is je advertentie alweer veel vaker bekeken. Niks realtime. Realtime is lastig voor marktplaats. Daar zijn ze dus ook mee bezig, dat klopt inderdaad niet. Ook hier was ik niet de enige die daar een opmerking (lees klacht) over had. “Gaat naar de bespreking”en iets met #helpdesk (ik moet een volgende keer toch betere notulen maken..)

De resultaten van de Marktplaats-zoektermfunctie kloppen niet

  • Dan nog het waarom van die vreemde advertenties die niet passen bij de zoektermen die je intikt zoals d@ansp@@l bijvoorbeeld dat adverteert met de opmerking dat er namaakp@alen worden aangeboden… Dat bedrijf staat bovenaan altijd, overal, omdat het al in 2011 veel geld heeft betaald om bovenaan te staan dus staat het boven jouw advertentie. Trouwens het staat altijd bovenaan. Dat is de zakelijke admarktplaats. Zei ik al dat het bovenaan staat? Ja, bovenaan. Lullig trouwens hè dat er zoveel neppalen in omloop zijn. #fake. Het klimt een stuk beter omhoog op zo’n echte.

Tot slot het omhoogplaatsen op #marktplaats:

Met ‘Omhoogplaatsen’ zet u uw advertentie opnieuw bovenaan in de gekozen rubriek.

  • Op mijn opmerking: als allerlei mensen hun advertentie “naarbovenbellen” kunnen nooit alle advertenties bovenaan staan (behalve dan d@nsp@@l want die staat altijd bovenaan – immers veel geld betaald)  dus dat is toch gewoon onzin?”

Dat hoort u mij niet zeggen – of wel?

Hij zegt even niets en daarna dat hij dat moeilijk kan toegeven. Zo prijs je jezelf toch uit de markt? Daar trappen mensen toch niet in? Na wat aandringen geeft hij het toch indirect toe en zegt dat het in de kleine lettertjes zit:

Je kunt ook op bladzij 50 bovenaan staan.

Ik sta niet onderaan.

Ik sta niet bovenaan.

Ik sta paf.

Naschrift 15 november 2018: Aanvankelijk moest ik nog flink zoeken op internet en twitter om over de “nieuwe marktplaats” te lezen maar tegenwoordig is er een hele bundel “marktplaats reviews” te lezen via trustpilot. Je kunt hier de feedback lezen: marktplaats reviews

 

 

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, imperfectie, Internet

De huisarts is met sabbatical

bedenk, al zit hetEr was een tijd dat ik kon bellen voor een afspraak bij de huisarts en daadwerkelijk vrij vlot bij mijn huisarts terecht kon. De afgelopen jaren stapelden de problemen zich echter op. Problemen om een afspraak te maken bedoel ik…

Waarom kon ik geen afspraak maken? Wat denken jullie? Ik maak er een quiz van:

  •  Mijn huisarts was met sabbatical,
  • ze was druk met overname van de praktijk
  • ze was met vakantie
  • ze was ziek
  • ze was elders
  • ze had een vrije dag opgenomen
  • haar agenda zat vol, wilt u een invaller?
  • ze had het te druk om…
  • haar agenda kon nog niet “ingevuld worden”(pas 3 maanden later)
  • de assistentes zagen geen kans een afspraak te maken
  • de assistente vroeg me om van huisarts te switchen (“een nieuwe, eens even kijken hoe ze heet…”)
  • de assistente zou me terugbellen maar vergat dit
  • de assistente droeg de opdracht mij te bellen over naar een collega maar die vergat dit
  • mijn mailtjes met verzoek (vanwege bespreken uitslag)  om een afspraak bleven onbeantwoord

Jullie raden het al: alle 13 goed! Soms dacht ik: ach, ik had gewoon pech. Ik probeer het nog een keertje.

(“Hebt u al eerder gebeld? Daar weet ik niets van. Dat kan mijn collega wel zeggen maar op dit moment is het niet mogelijk…… “)

Mogelijk was de assistentes verteld dat ze hun loket goed dicht moesten houden. Een keer toen ik probeerde een afspraak te maken lukte het me niet er telefonisch doorheen te komen dus besloot ik naar de praktijk te fietsen. Daar aangekomen moest ik wachten. Het luikje ging na een tijdje open.

U moet bellen om een afspraak te maken, dat kan hier niet. Ik kan wel een tijd zoeken dat we een afspraak maken voor u om te bellen en dan belt u om een afspraak te maken.

!@#$%^& (censuur)

Zien jullie mijn vertrouwen? …………………………>>>>>WEG.
Uiteindelijk stuurde ik mijn laatste mailtje waarin ik liet weten te switchen en vroeg hen mijn gegevens naar een andere praktijk te sturen.
TOEN WERD IK GEBELD. Niet één keer, niet twee keer, nee ik werd wel drie keer gebeld.
Mijn beslissing had ik echter al genomen.
Vandaag liep ik naar mijn nieuwe huisarts om een kennismakingsgesprek af te spreken. De assistente vertelde me:
DE HUISARTS IS MET SABBATICAL. In december is ze er weer.
Nu jullie weer.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie

Een nieuw soort fake nieuws

Vandaag reed er een bus langs me en daarna (omdat je op dat stuk niet hard mag rijden) reed de bus nog een tijdje voor me. Er stond op

Dit is een groene bus

De bus was overduidelijk geel.

Vervolgens naderde ik het centrum in Utrecht en moest wachten om over te steken. Er kwam een stadsbus langs. Op de display stond:

Sorry, deze bus zit vol

Verbazing bij mij omdat ik nog niet eerder dit soort teksten had gelezen op een bus. Natuurlijk keek ik goed naar de bus. Die zat helemaal niet vol, integendeel. Ik weet niet zeker of de mensen in de bus wel wisten met welke tekst er rondgereden werd. Zou de buschauffeur het zelf weten?

Jee, dacht ik, het verkeer zit ook al vol met fake nieuws. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Ceci n’est pas un petit bout de ma journée.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal

Franse woord van het jaar 2018

IMG_1378Eerder schreef ik al over deze Woord-Verkiezing in 2011 en in 2013 . Dit is behoorlijk lang geleden dus heb ik besloten een mise à jour (update) te geven. We leven tenslotte al  een tijdje in 2018.

De jury koos

De jury koos voor het woord “Femmes” omdat het in 2018 veel over vrouwen ging (denk maar aan #metoo). Andere woorden die genoemd werden waren:

colère, harcèlement, réchauffement, jupitérien, et même bitcoin

woede, lastigvallen/intimidatie (vanwege #metoo neem ik aan), opwarming (van de aarde) , van Jupiter, en zelfs bitcoin.

Dat jupitérien moet ik misschien nog even uitleggen. Macron, de Franse president heeft zichzelf  jupitérien genoemd en dat is nogal wat. Jupiter was niet zomaar een god maar de koning der goden.

Het publiek koos uiteindelijk…. 

Via de website www. mot de l’année hebben meer dan 98.000 kiezers (“het publiekswoord”)  in 2018 het woord “métissage’ gekozen als woord van het jaar. Bij het publiek eindigde bitcoin op de 2e plaats en vrouwen op de 3e plaats.

Klik hier voor de Franse website Het Woord van het Jaar

 mélange de choses différentes, de personnes différentes, issues de cultures diverses ; le métissage c’est aussi l’union de toutes ces personnes, un tissage de ces différentes cultures. Aujourd’hui, les pays sont une palette de personnes différentes, un métissage

In het Engels mogelijk (?) cross cultural, intercultural, blend of cultures, bi-cultural (?).

Hoe zouden wij het vertalen in het Nederlands? Afhankelijk van de context misschien: multiculturaliteit, multicultureel, mix van culturen?

Misschien moeten we ook métissage gaan gebruiken?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Taal

Laat mij maar lopen – aflevering 4 – ze zijn er opeens!

Dit is niet de route Via de La Plata! maar de camino francés

Dit is niet de route Via de La Plata!

Niet te geloven!

Het leek onmogelijk, zeker als je de introductie weer voorgeschoteld krijgt, dat deze pelgrims ooit Santiago zouden bereiken. Maar natuurlijk bereiken zij Santiago ook al moesten ze de Via de la Plata in een te hete periode lopen. Voordat ze in Ourense waren moesten ze een kilometer of 3 over een industrieterrein. Dat zag er niet leuk uit en daar hoorde ik ze over mopperen.

Nergens tijd voor

Ruim 30 km moet er afgelegd worden op de laatste dag. Marcella heeft harde muziek nodig. Om te kunnen doorlopen? De camino is niet bedoeld als uitputtingsslag. Dan kun je beter meedoen aan de 4 daagse in Nijmegen.Non non rien n’a changé van “Les Poppys” zingt Marcella mee terwijl ze oortjes in heeft. Jammer dat ze zich daarmee afsluit voor de natuur, voor andere pelgrims.  Geen contact met Spaanse mensen. Ook de andere Nederlanders hebben geen contact met Spaanse pelgrims.  Ik versta ze niet….

“Willen jullie dadels”wordt er gevraagd… dat verstaan ze niet. Ze lopen er niet naar toe, proberen het niet te begrijpen maar zeggen van een afstandje “I’m okay”.

Wat denken die Spaanse pelgrims nu? Er lopen een aantal Nederlanders gevolgd door een hoop camera’s maar daar moet je vooral geen contact mee leggen. Ze verstaan het toch niet en ze moeten door. Ze hebben het al zo zwaar.

Degelijke bouw

SAINT JACQUES DE COMPOSTELLE  ANNIVERSSAIRE JO 033Eindelijk zijn ze bij het klooster van Oseira. Dit lees ik op de website: In een van de immense bijgebouwen is de pelgrimsherberg gevestigd.  Terwijl Piet de bouw van bet klooster bewonderd “zal niet gauw instorten, degelijke bouw”stort Fleur bijna in.”Je zag er niet uit vanmorgen” zegt iemand tegen haar.
Tip: zeg iets positiefs en herinner mensen er niet aan dat ze er niet uitzien.

Surprise! Hier kun je een broodje eten.

Verrassingen zijn ook wel wat. Piet kent een patisserie omdat hij de route al zoooo vaak gelopen heeft.  De camerabeelden begrijp ik niet. Een close-up van de knieën  van Piet en een broodje in zijn hand. Ja? Piet heeft zijn vrouw weer aan de lijn “ben met het klimmetje bezig bij Ulla”  Ondertussen loopt Marcella huilend omhoog. Heel emotioneel.

FOTO_324

Dan opeens al de beroemde mis in de kathedraal. De reis is ten einde. Opzwepende muziek. Alleen nog maar herinneringen.

Mijn column over de camino stopt hier ook weer heel abrupt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Humor, Spanje, Taal, Verhalen, Wandelen

Laat mij maar lopen op schoenen die me passen

IMG_6396

Goede schoenen

Eindelijk heeft Carlos (een caminoganger uit het programma “#laatmijmaarlopen”) schoenen gekocht die goed passen en zie…. er is geen enkel probleem, hij loopt als een kievit. Wel moesten we eerst nog met hem mee lijden vanwege die te kleine schoenen, blaren met vuil erin, een Spaans ziekenhuis dat een verkeerde diagnose stelt (infectie scheenbeen) om tot slot tot de conclusie te komen dat goede schoenen veel waard zijn.

Een zware en barre tocht

FOTO_337

De omroep MAX beschrijft de camino-tocht naar Santiago de Compostella als een zware en barre tocht maar dat is zwaar…. overdreven. Het wordt wel zwaar en bar als je te kleine schoenen aandoet, teveel bagage meeneemt en MAX (een ander) laat besluiten hoe ver je elke dag loopt en onvoorbereid op pad gaat. En het scheelt als je in de lente gaat lopen.

Niet teveel bagage

We vragen ons elke keer af wat er in die “doggy bag” van Marcella zit. Wat neemt ze toch allemaal mee? Het is geen wonder dat ze geen plek meer heeft(“Ik moet dingen een plek geven maar ik vraag me af of ik nog wel plek over heb”). Van alle kledingstukken die je mee kunt nemen zijn sokken het allerbelangrijkste, een paar t-shirts en 1 dikkere trui/fleece en iets voor op je hoofd. Zorg dat het snel droogt en qua kleur: niet al te licht, qua gewicht: niet al te zwaar. Het is zonde om allemaal nieuwe dingen te kopen want het wordt er door zweet en de banden van de rugzak die erover heen zitten niet mooier op. Verder lijkt het me handiger om met 2 stokken te lopen in plaats van 1 zoals Sam doet.

Klein maar fijn

Als je trouwens bang bent teveel mee te nemen, dan kan ik aanraden om een kleine rugzak aan te schaffen. Je moet thuis bezuinigen op wat je meeneemt en ook ik had voldoende bij me met een rugzak van 30 liter (die rode op de foto bij het standbeeld). Er moet immers zeker een liter water mee kunnen. Toiletartikelen: daar heb je bijzonder weinig van nodig. Waarom grote flessen shampoo, enorme stukken zeep en allerlei crème meenemen? Er zijn langs de camino veel plekken waar je achter kunt laten wat je niet nodig hebt zodat een ander er wat aan heeft. Ik kan jullie verzekeren dat er altijd veel grote flessen shampoo, conditioner en potten met crème stonden. Bovendien: je gaat niet de jungle in, er zijn winkels in dorpjes en grotere plaatsen. Je leert om te delen langs de camino. Een bak kersen is te groot? Wie wil er wat? Je stuk zeep te groot? Er is vast wel iemand die iets nodig heeft. Als je dan toch iets mee wilt nemen:zalf voor je voeten!

Gewoon gaan hoor

Je niet teveel aantrekken van deze wandelaars die het in allerlei opzichten veel te zwaar hebben.

Internationaal

Je zou door dit programma kunnen denken dat je de hele tijd met Nederlanders loopt.Dat is helemaal niet zo. Vertrek gerust alleen, als je graag met anderen loopt dan ontstaat dat vanzelf en als je het fijn vindt om na een tijdje weer afscheid te nemen is het ook prima: de camino is het leven in het klein: kennismaken, samen optrekken en weer afscheid nemen en herinneringen koesteren.

Het is erg handig als je een andere taal spreekt want er lopen veel Fransen, Spanjaarden maar ook allerlei andere nationaliteiten. Als je je alleen maar tot Nederlanders richt dan mis je dat.  Ontmoet wereldburgers! Wees zelf een wereldburger!

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Inspiratie, Spanje, Verhalen, Wandelen

Laat mij maar lopen – camino

FOTO_300Bagage 

Wonderlijk wat ik allemaal aan die (wel erg volle) rugzakken zie hangen. Dat loopt toch niet lekker, zo’n wiebelend plastic zakje aan je rugzak geknoopt? Benieuwd wat daar dan inzit…

Schoenen

schoonmakenDie arme Carlos heeft te kleine schoenen gekocht. Hadden de makers van het tv programma #Laatzemaarlopen geen tijd om hen een beetje te helpen met de voorbereiding? Schoenen, je bagage, dát is het allerbelangrijkste en dan vooral ook dat je ze getest hebt en ingelopen. Of is het juist de bedoeling dat we die problemen zien? Sneu om te zien hoeveel last hij ervan heeft. Als je de camino loopt om pijn te verwerken hoef je er niet nog eens fysieke pijn bij of zou men dat als de ultieme vorm voor verwerking zien?

Welke route kies je naar Santiago?

Voor iedereen die thuis denkt: o die hitte, geen schaduw en wat is het zwaar: er zijn andere routes. Je hoeft niet meteen 26km op een dag te lopen en lang niet alle gedeelten zijn zo vlak en zonder schaduw. Landschappelijk gezien was een groot gedeelte in Frankrijk heel anders op de camino frances

Je kent elkaar niet

“De pelgrims kennen elkaar nog niet” hoor ik de voice-over op tv zeggen. De pelgrims uit het programma hebben een t-shirt aan waarop staat “laat ze maar lopen”. Ze zullen dus niet alleen elkaar snel herkennen en snel herkend worden.Trouwens, pelgrims kennen elkaar sowieso niet, toch?

Het heeft wel wat nadelen hoor ik, zo’n tv-groep wandelaars. “Leden van de groep mogen pas op hun kamer als ze er alle 7 zijn! “Ik geloof dat ik dan op een langzame wandelaar in zou praten 😉 “Joh, ik betaal het wel als je de bus neemt. Gewoon doen hoor!” Normaal gesproken loop je niet “samen” met mensen die een geheel ander tempo hebben. Behalve dan mogelijk de pelgrims die besluiten samen te vertrekken. Daar kwam ik er destijds ook een aantal van tegen. Ze liepen niet allemaal tot het einde samen. Als er iets belangrijk is, is het namelijk te lopen in je eigen tempo. Je tempo bepaalt min of meer of je bepaalde mensen vaker tegenkomt in de albergue (die leer je dan wel kennen) Sommige wandelaars zie je maar één keer omdat ze langere afstanden lopen, of juist veel korter of andere vervoersmiddelen hebben (er zijn er die doen de camino te paard)

Harder kan ik niet!

Ik sprak een Duitse vrouw op de camino die ongeveer 8 km per dag liep en haar zag ik maar één keer. Zij zei dat ze dat ze niet harder kon. Ze probeerde gezonder te gaan leven en eten en de camino moest haar daarbij helpen maar zo bekende ze “ik eet teveel snoep en troep”. ’s Middags kwam er veel geritsel met plastic zakjes vanaf haar bed. Ze las het boek van Hape Kerkeling – Ich bin dann mal weg (het boek dat hij schreef over zijn camino-ervaringen) Het wandelen ging haar niet gemakkelijk af en datzelfde had ze met het leven (zo zei ze) en ondanks de geringe afstand “kom ik toch altijd vooruit”. Ik hoop dat dit inmiddels ook voor haar leven geldt.

Gele pijl

We maakten er vaak grapjes over op de camino die zo gemakkelijk te lopen is vanwege de gele pijlen die je overal vindt. We zagen ze zelfs op kliko’s die er blijkbaar altijd stonden (of zouden mensen verdwalen als de kliko’s net een dag ergens anders zouden staan?) Onze gele-pijlen-grapjes gingen dan over het Echte Leven ná de camino. “Wat zou ik graag gele pijlen willen volgen in mijn leven! Dan weet je dát je goed gaat!”

Een tijd lang speelde ik een tijdje met de gedachte om een grote gele pijl in mijn huis te schilderen. Een t-shirt aanschaffen met “laatmijmaarlopen” heb ik nooit overwogen.

 

De bedenker van de gele pijlen

Doordat ik dit tv programma #Laatzemaarlopen volg, leer ik dat het pastoor Don Elías Valiña Sampedro was die al in 1984 grote delen van de Camino Francés opnieuw markeerde. Hij bedacht de gele pijlen die bedevaartgangers op de Spaanse route de weg wijzen naar Santiago de Compostela. Doordat je overal die pijlen ziet wordt het deel van het pelgrimsleven. Grapjes gaan dan over gele pijlen die tot je bed lopen of naar de douche. Ooit liep in op de camino ergens het bos in om een plasje te doen en toen liepen er zomaar wat pelgrims achter me aan. Moest ik ze uitleggen dat ik even van de camino af was. (“O ja, ik dacht al, geen gele pijlen”)

Maak je geen zorgen als de gele pijlen tijdelijk weg zijn. Dan vind je wel weer andere borden of symbolen (schelp).

 

 

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Inspiratie, Spanje, Verhalen