Neem de muziek met je mee?!?

Stemmen!Twee jaar geleden hoorde ik het voor het eerst en verbaasde me erover. Opeens klonk het in de winkel “Gaat dit zo met u mee? daar waar je voorheen gewoon hoorde “Gaat het zo mee? Daarmee wordt dan bedoeld: wilt u er een tas bij, wilt u het in een plastic tasje? Natuurlijk wil je dat niet want je hebt gewoon een tas bij je (toch?)

Vandaag hoorde ik in een reclame over muziek: “Neem de muziek met je mee”. Niet gewoon: neem de muziek mee – nee – neem de muziek MET JE mee. Het blijft mij wonderlijk in de oren klinken (daarmee bedoel ik die zin, niet de muziek).

DSC00519

Het is net alsof je zou kunnen zeggen:

Neem de muziek MET HEM mee

Neem de muziek MET HEN mee.

Neem de muziek MET DE BUURVROUW mee.

Over een paar jaar hoor je me er niet meer over, dan ben ik er vast aan gewend of ben ik gewoon met de muziek weg. Er zijn ergere dingen en we hebben dan altijd nog de muziek met ons mee.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie, Taal

Illustratie bij een nog niet geschreven verhaal

Een reactie plaatsen

11 april 2017 · 9:03 pm

De circulaire maatschappij is mogelijk

Voordat ik het boek “Material Matters’ van Thomas Rau en Sabine Oberhuber inlever bij de bibliotheek (kringloopeconomie), besluit ik er een blogje aan te wijden.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot. Het lijkt wel alsof ze gemaakt zijn om kapot te gaan…

Het boek

 

 

 

 

 

Material Matters is een belangrijk boek. geschreven door een architect en een bedrijfseconoom. Thomas Rau, de architect, wordt omschreven als de meest radicale bouwmeester van Nederland.

De Tegenlicht-uitzending ‘Het einde van het bezit’

De VPRO-Tegenlicht uitzending ‘Het einde van het bezit” waarin Thomas Rau zijn verhaal vertelt, is van twee jaar geleden alweer maar nog niet iedereen is op de hoogte van dit nieuwe economische model…

Geplande veroudering

Sinds de vorige eeuw hanteren wij een economisch systeem dat gericht is op continue groei. Om dat systeem in stand te houden moeten er steeds weer nieuwere producten gekocht worden en geconsumeerd anders werkt het verdienmodel van de producent immers niet. Producenten verkorten de technische levensduur van producten (‘ planned obsolescence / geplante Obseleszen/geplande veroudering) zodat je wéér een nieuwe telefoon/tablet/laptop of een ander product moet kopen omdat je bijvoorbeeld geen updates meer krijgt of omdat er een onderdeel kapot is gegaan. Het onderdeel vervangen is gek genoeg vaak duurder dan een nieuw product kopen.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot

Behalve de technische levensduur verkorten, worden er ook modetrends gecreëerd (designed to be outfashioned). Opeens krijg je het idee dat je net twee jaar oude telefoon niet meer “kàn”. Thomas Rau beschrijft in zijn boek (en legt in Tegenlicht uit) wat we hiertegen kunnen doen. Er is een korte én een langere versie om te bekijken.

 

Niet de consument maar de producent 

We moeten onze economie fundamenteel anders organiseren. We moeten realiseren dat eigendom verantwoordelijkheid met zich meebrengt. De consequenties van de beslissingen van de producent moeten niet voor rekening van de consument komen. De producent produceert nu de problemen van de leefomgeving (alle materialen die worden gedumpt en niet meer gebruikt bijvoorbeeld)

Hoe kunnen we dit veranderen? Is je nieuwsgierigheid gewekt? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending of lees zijn boek.

Bij onze buren in Duitsland

Ken je de Duitse keten die spullen verkoopt die ‘net als het tuingereedschap van onze grootouders generaties lang meegaan?'(Thomas Rau in zijn boek)  : Manifactum, Das Warenhaus der guten Dinge.

In het NRC stond er op 4 februari 2017 een stuk in de NRC van Ebele Wybenga over dit warenhuis Manufactum. In Manufactum hebben ze één product per categorie: alleen het allerbeste. Dus mocht je binnenkort een vakantie in Duitsland doorbrengen, neem dan eens een kijkje in één van de vestigingen in Duitsland van Manufactum.

Stefan Schridde, bedrijfseconoom, is de oprichter van een burgerbeweging: Murks? Nein, Danke! Knoeiwerk? Nee, liever niet! Consumenten worden opgeroepen om het te melden als er apparaten niet goed functioneren. Op 22 april 2014 stond er een artikel in Trouw over de tentoonstelling Murks? Nein, Danke! geschreven door Antoine Verbij.

Met de Franse slag?

De Franse regering heeft zelfs een einde gemaakt aan de massale dumping van elektrische apparaten die perfect te herstellen zijn. Met ingang van 1 maart 2015 moet  de consument voortaan geïnformeerd  worden over de mogelijkheid tot reparatie van apparaten.

En Nederland?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

DSC01011Het lijkt me een mooie binnenkomer als je op een opleiding creatief schrijven begint met hoofdstuk 18, Het beroep schrijver uit het boek Waarom ik lees, de veranderde wereld van het boek (where I’m reading from) van Tim Parks.  Bekijk zijn eigen website eens. Je ziet dat Tim Parks óók een Facebookpagina heeft, en ja, de website begint met aanbevelingen van andere schrijvers en andersom zal het ook het geval zijn. Hij weet hoe het werkt, eh ik bedoel: dàt het (zo) werkt. U ziet vast steeds vaker die die stickertjes ‘ aangeraden door DWDD‘.

Moet ik een Facebookpagina aanmaken?

Er werd al spoedig een situatie bereikt waarin zeer weinig auteurs enorme aantallen boeken verkochten terwijl enorme aantallen schrijvers zeer weinig verkochten (..) Het werd duidelijk dat de taak van de auteur er niet alleen maar in bestond een boek af te leveren, maar ook in het promoten van zichzelf op elke mogelijke manier. Hij begint een website, een Facebookpagina, neem misschien een eigen pr-man in dienst (…) ..schrijft aanbevelingen voor collega-auteurs in de hoop dat het compliment zal worden geretourneerd.

Zonder docenten, mèt marketing?

Een van de mythen omtrent de opleidingen in creatief schrijven is dat studenten erheen zouden gaan om te leren schrijven. Als ze dat daar al leren, is dat een leuke bijkomstigheid, die echter niet noodzakelijk met de opleiding te maken heeft; ergens een jaar lang gaan zitten schrijven zou vermoedelijk een gelijk resultaat opleveren, zelfs zonder docenten. Nee, de studenten volgen de opleiding om zichzelf te laten zien aan docent-schrijvers die in de positie zijn (denken ze!) in hun aan te leren hoe ze zich aan een uitgever moeten presenteren. Bij de meeste opleidingen in creatief schrijven hoort tegenwoordig wel een cursus over hoe je agenten en uitgevers moet benaderen en reclame kunt maken voor eigen werk. Ze worden kortom klaargestoomd voor de job.

Waarom geef ik les?

Tim Parks schrijft over de noodzakelijke inkomsten voor oudere schrijvers ( als docent van schrijfcursussen) die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.  Verder beschrijft hij het voorspelbare aanbod. Volgens hem zit niemand te wachten op iets nieuws. Alleen op een nieuwe versie van iets ouds. Als hij zelf boeken leest die hij moet beoordelen omdat hij in een jury zit, leest hij vaak een voorspelbaar boek waarin ‘literair’ gedaan wordt. Natuurlijk is er wel behoefte aan een rebelse schrijver  door een zogenaamd anti-conventioneel publiek maar het dilemma is dat diezelfde schrijver, wil hij succes hebben, hoe langer hoe meer moet afstemmen op de logica van een industriële machine en hij trekt de conclusie dat succes en roem imitatoren voortbrengen.

(de foto maakte ik in Waterstones, een boekwinkel gevestigd in het centrum van Newcastle- Blackett Street. Het gebouw is ontworpen door de architect Benjamin Simpson en werd in 1903 gebouwd. Je vindt het tegenover Grey’s Monument. In de boekwinkel kun je trouwens een stuk goedkoper koffie drinken dan in het trendy café&restaurant van Jamie Oliver er vlakbij, én je hebt altijd iets te lezen bij de hand.)

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Niet meer in leven?

IMG_1378Tegenwoordig denk ik al snel als er twee nummers van een zelfde al wat oudere muzikant achter elkaar op de radio gedraaid worden: heb ik iets gemist? Is hij/zij overleden?

Is daar een woord voor? Zoals er het woord ringxiety is bedacht om het idee te beschrijven dat je denkt dat je telefoon afgaat terwijl dat helemaal niet het geval is. Ringxiety bestaat uit ring en anxiety. Een portmanteau word (kapstokwoord), een mix van woorden of klanken die weer een nieuw woord vormen met als bekendste woord waarschijnlijk (smoke en fog).

In mijn geval zou je kunnen voorstellen: musician + death + anxiety musedexiety? Als je vaker met iets te maken krijgt, dan heb je al snel de behoefte er een woord voor te hebben hoewel ik niet uitsluit dat ik dan in mijn eentje een geheel nieuwe taal zou gaan ontwikkelen.

Misschien ben ik trouwens wel de enige die behoefte heeft aan dit woord. Toch blijf ik optimistisch.

Wat niet is kan nog komen en wie of wat eens was kan verdwijnen

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Taal

Things that make you happy

Waar is mijn boekje? Waar heb ik het gelaten? Elke dag  kan ik wel weer wat toevoegen aan het happy-lijstje van alle dingen waar ik dankbaar voor bent. Er is immers een speciale editie voor Boze Mensen zoals ik.  Het kostte mij totaal geen moeite om de eerste 10 op te schrijven terwijl ik aan het swipen was met mijn linkerhand. Doe dat maar eens na.

Really happy!

  1. Mijn haar zit goed!
  2. Iedereen kijkt naar mij
  3. Iedereen leest mij
  4. Ik ben degene waar niemand omheen kan
  5. Wat heb ik toch een mooie stem
  6. Wordt er al weer gebeld?
  7. En geliked?
  8. Hoe belangrijk ben ik wel niet?
  9. Iedereen heeft het over mij
  10. Oeps, weer een foto erbij, gelukkig zat mijn haar goed!
  11. Wat ben ik toch slim
  12. Altijd iedereen een stap voor
  13. Alles heb ik voor het kiezen
  14. Andersom zorg ik ervoor dat niemand weet voor wie ze nou gekozen hebben
  15. Nu heb ik pas Echte Vrienden

Vrroeger zat ik stil in een hoekje. Er was niemand die met me wilde spreken en thuis was het niet zo gezellig omdat er veel argwaan,  boosheid en competitie was waardoor ik bedacht: ik moet gewoon hard gaan schreeuwen als ik het zelf niet zo goed weet. Dus toen verzon ik maar mijn eigen wereld, mijn eigen dimensie en het gekke is: tegenwoordig geloven een heleboel mensen in die wereld van mij terwijl ik zelf regelmatig denk: Jee – zal ik eens een keer aardig doen, gewoon om het in me zit,. Weet je, soms doen mijn kaken  zeer van die spanning, dat kan toch niet gezond zijn.  Af en toe als niemand kijkt oefen ik vast voor de spiegel en lach dan écht om mezelf maar als het er echt op aankomt… haak ik af. Te zenuwachtig, te onervaren.

Bovendien

Niemand heeft me gevraagd naar mijn boekje, ze vragen me altijd alleen maar waarom ik boos ben. En ze vragen me al helemaal niet waarom ik de laatste tijd een beetje zenuwachtig ben.’t Is best nog lang en ik wil ook weleens wat anders.

Wel jammer.

Misschien komt het nog?

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

En waarom is bijles nodig?

IMG_2200

Het staat weer eens in de krant “geef alle leerlingen recht op bijlessen“. Het zou te oneerlijk zijn als alleen hoogopgeleide ouders met een goed gevulde portemonnee hun kinderen naar dure huiswerkklassen kunnen sturen.

Leesadvies

Ho stop! We hebben nu al minstens twee rare dingen gelezen. Er wordt automatisch vanuit gegaan dat bijles noodzakelijk is voor leerlingen uit het voortgezet onderwijs. Hoe komt dat dan? Zijn de lessen zo slecht? Waarom heb je anders bijles nodig? Wordt er niet goed uitgelegd? Hebben ze een soort bijlesconstructie nodig waarin ze soms in één week kunnen leren waar de school maanden over doet (heb je dan nog een school nodig)?  Ach wacht, de klassen zijn natuurlijk veel te groot en er is helemaal geen tijd om dingen fatsoenlijk uit te leggen. Men is druk met andere zaken.

Duur of goed?

Hoogopgeleide ouders kunnen hun kinderen naar dure huiswerkklassen sturen maar andere ouders niet. Dure huiswerkklassen, het tweede ‘rare’ ding. Ik lees nergens dat die DURE huiswerkklassen goed zijn, ik lees alleen over duur en dat iedereen het moet kunnen betalen.

De VO-raad vindt dat elk kind recht op bijles heeft ongeacht het inkomen van de ouders.

Het zal wel aan mij liggen maar wat is er met goed onderwijs gebeurd? Is dat niet waar je als kind recht op hebt in plaats van dure bijlessen?

Te moeilijk

Geld als antwoord op problemen. Als het toch over geld gaat dan zou dat geld beter besteed kunnen worden aan kleinere klassen en minder uren voor elke docent zodat die zijn lessen goed voor kan bereiden/goed uitgerust voor de klas staat en de leerlingen rustig alles kan uitleggen. Of misschien nog een stapje verder: alleen die leerlingen die de uitleg nodig hebben zouden die moeten krijgen,  want waarom zijn er zoveel standaard lesuren en klassen? We hebben toch ook vroeger regelmatig tijdens lesuren gedacht: neehee, maar dat weet ik toch allemaal al, wat doe ik hier? Of andersom: ik snap hier niets van… wanneer krijg ik nu eens uitleg!

Help! Dit is eng

Dàt, lieve lezers, is weer een andere blog. Dat is te revolutionair voor al die ouderwetse ideeën over bijlessen en “bijlesgeldpotjes”. Onderwijs anders inrichten is namelijk échte verandering en uitdaging en dat is voor velen doodeng. Daarom versimpelen mensen vaak thema’s. Een verkeerde analyse (door adviesgevers of politici) van een probleem geeft automatisch een verkeerde oplossing.  Dat zien we de laatste tijd wel vaker. En bij elk thema waar je zelf wat meer van weet word je een beetje moedeloos.

Moedeloos dat vind ik dan jammer voor mezelf. Daarom zadel ik jullie met een blog op.

 

 

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, imperfectie, Onderwijs