Boerin in Frankrijk (2) – het wrede paradijs

Wil den Hollander over de Franse taal in haar boek Boerin in Frankrijk

Zo’n Franse woordenstroom in een Hollands hoofd, het is net alsof je in een sneeuwbui staat en de vlokken wilt grijpen. Ze vallen met doffe plofjes op je handen, maar die blijven leeg. Z’n woorden vielen als sneeuw in mijn oren, smolten voor ik ze kon vatten. Er waren er zeer zeker bij die ik moest kennen, maar ik kreeg de kans niet om ze te herkennen, zodat mijn hoofd leeg bleef. Ja, op één zinnetje na, maar dat kwam van mezelf.

Wil den Hollander over eigen land en cultuur

Elk volk heeft z’n volksaard en gebruiken, waarin zowel goed als kwaad zit. Van je eigen volk merk je dat niet. Je sukkelt maar blindelings achter je voorouders aan over dat zelfde vastgelopen paadje. Het land van herkomst is als een gestorven vriend en van de doden niets dan goeds. In het nieuwe land gingen geen voorouders vooraf, je baant je eigen pad, stoot aan elke oneffenheid je gevoelige tenen.

Hylke Speerstra schreef een prachtig boek over Nederlandse emigranten met de titel Het wrede paradijs. Daarin verhalen van Nederlanders, Friezen, die naar alle uithoeken van de wereld emigreerden. Veel verder dan onze boerin Wil uit Oostvoorne. Er zijn veel overeenkomsten zoals de minimale informatie over het nieuwe land vooraf en de slechte voorbereiding.

Als ik de tvserie Ik vertrek zie, verbaas ik me vaak over de slechte voorbereiding in een tijd waarin je met gemak je kunt verdiepen in taal, klimaat en regels van een nieuw land… En gezin dat in een snikheet Turkije wandelvakanties op wil zetten terwijl ze geen Turks spreken en zelf eigenlijk nooit gewandeld hebben.

De boerin in Frankrijk wist in ieder geval wel dat ze wilde boeren.

Advertenties

Reacties staat uit voor Boerin in Frankrijk (2) – het wrede paradijs

Opgeslagen onder Frankrijk

Reacties zijn gesloten.