Boerin in Frankrijk (2) – het wrede paradijs

Wil den Hollander over de Franse taal in haar boek Boerin in Frankrijk

Zo’n Franse woordenstroom in een Hollands hoofd, het is net alsof je in een sneeuwbui staat en de vlokken wilt grijpen. Ze vallen met doffe plofjes op je handen, maar die blijven leeg. Z’n woorden vielen als sneeuw in mijn oren, smolten voor ik ze kon vatten. Er waren er zeer zeker bij die ik moest kennen, maar ik kreeg de kans niet om ze te herkennen, zodat mijn hoofd leeg bleef. Ja, op één zinnetje na, maar dat kwam van mezelf.

Wil den Hollander over eigen land en cultuur

Elk volk heeft z’n volksaard en gebruiken, waarin zowel goed als kwaad zit. Van je eigen volk merk je dat niet. Je sukkelt maar blindelings achter je voorouders aan over dat zelfde vastgelopen paadje. Het land van herkomst is als een gestorven vriend en van de doden niets dan goeds. In het nieuwe land gingen geen voorouders vooraf, je baant je eigen pad, stoot aan elke oneffenheid je gevoelige tenen.

Hylke Speerstra schreef een prachtig boek over Nederlandse emigranten met de titel Het wrede paradijs. Daarin verhalen van Nederlanders, Friezen, die naar alle uithoeken van de wereld emigreerden. Veel verder dan onze boerin Wil uit Oostvoorne. Er zijn veel overeenkomsten zoals de minimale informatie over het nieuwe land vooraf en de slechte voorbereiding.

Als ik de tvserie Ik vertrek zie, verbaas ik me vaak over de slechte voorbereiding in een tijd waarin je met gemak je kunt verdiepen in taal, klimaat en regels van een nieuw land… En gezin dat in een snikheet Turkije wandelvakanties op wil zetten terwijl ze geen Turks spreken en zelf eigenlijk nooit gewandeld hebben.

De boerin in Frankrijk wist in ieder geval wel dat ze wilde boeren.

Boerin in Frankijk

Bijna terloops  gaf mijn moeder mij een boek met de woorden: hier, dat vind je misschien wel leuk om te lezen, het is al oud maar het speelt in Frankrijk op het platteland en je herkent mogelijk wat dingen.

En of!

Vaag kan ik me herinneren dat ik het boek vroeger wel in de kast zag staan. Een groen boek, er zal vast wel ooit een wikkel om hebben gezeten maar die is al lang verdwenen.Niet verdwenen is het effect, jaren later, van de schrijfkunst van deze boerin. Mijn moeder heeft ook vast destijds de interviews in Libelle gelezen met Wil.

Een Hollandse boerin die met haar man in 1947 naar Frankrijk emigreert. Zoals iedereen begrijpt heb je het sowieso zwaar als emigrant in een ander land, met een andere taal, en andere regels die niet bepaald gunstig zijn voor nieuwkomers. Mijn bedje voelt steeds comfortabeler elke keer als ik lees dat Wil voor dag en dauw opstaat en koffie gaat zetten, zet ik ook lekker een kopje koffie en zak in mijn stoel met haar verhaal waarin zij voortploetert. Denk niet dat het ellendig is om te lezen, welnee! (hoewel… pak het niet in een depressieve bui)

Wil den Hollander is er in geslaagd om op bijzondere wijze haar gedachten, gevoelens, hoop, wanhoop en teleurstellingen op te schrijven. Ze filosofeert over het harde boerenleven, schrijft met humor en stelt vragen aan zichzelf en de mensheid.

De boerin, zij overleed in 2000, zou eens moeten weten dat haar naam anno 2011 nog regelmatig wordt gegoogeld, dat er mensen zijn die speciaal een bezoek brengen aan Inval Boiron in Frankrijk en dat als je er dan toch bent, zo begrijp ik, je ook kijkt waar het huisje van Bert (haar zoon, in het boek: Jaap) staat, en de kerk, de rivier, de stallen.

Ik herken nog steeds veel want op het Franse platteland lijkt er weinig veranderd te zijn. De straatlampen gaan er vroeg uit (als ze al aangaan), in het kleinste dorp is er een burgemeester, er wordt nog altijd veel “besproeid”(lees: gedronken) en dorpsfeesten zijn heel gebruikelijk en iedereen vertelt elkaar graag over ziekte en ellende.

De NCRV maakte er een tvserie van met o.a. John Leddy maar helaas schijnt er niets meer op beeld te zijn. Als de KRO eens wat minder te melden heeft over Boer zoekt Vrouw dan zouden ze Yvon Jaspers naar Inval Boiron kunnen sturen voor een leuke reportage en als Yvon niet kan, dan wil ik wel.

(wordt vervolgd)

Hadden ze maar naar Mark Twain geluisterd

juffie gelukkig onderweg

Welkom mijn lieve lezers, wat fijn dat jullie mij weer gevonden hebben! We pakken de draad weer op. Jullie dachten toch niet echt dat ik opgehouden was met bloggen?

Welnee, ik ben er weer,  maar mijn blog Juffie gelukkig onderweg is as we speak aan het migreren. Als je opzoekt wat migreren is, krijg je als eerste betekenis:

  1. migreren
    mi` gre – ren («Latijn) (migreerde, is gemigreerd) verhuizen naar een ander land, een andere streek
    Gevonden op http://www.woorden.org/woord/migreren

Zij, van dat andere weblog waar ik ooit begon met bloggen, zijn al een tijdje aan het migreren. Waarschijnlijk bedoelen zij betekenis 3

migreren
het trekken, verplaatsen van organismen
Gevonden op http://www.encyclo.nl/lokaal/10796

Het is veel gemakkelijker, zo kan ik jullie vertellen, om naar een ander land te verhuizen, dat kan al binnen een dag.

Ik heb hen een aantal keren gevraagd wat er allemaal aan de hand was, of het goed zou komen (van mij mochten ze dat streepje best houden hoor, en ook hun weekendrust), of ze een crisismanager hadden, of een fall-back scenario, maar ik kreeg na lange tijd hele vreemde antwoorden.

Ze hadden beter naar Mark Twain moeten luisteren:

Tot mijn groot genoegen kon ik onmiddellijk antwoord geven en ik deed het ook. Ik zei dat ik het niet wist.

Dat zei Mark Twain

Zeg ik.

Weg dachten jullie? Onderweg, juist.

Snap je niet waar ik het over heb? Tik dan maar eens Juffie Gelukkig Onderweg in.

Juffie dus,  formerly known as juffiegelukkigonderweg.web-log.nl