Maandelijks archief: november 2011

Mooiste Franse woorden 2011

’t Is zo leuk dat Frans. Verkozen tot het mooiste woord:

attachiant

iemand met wie je niet kunt samenleven maar die je ook niet kunt missen.
Attacher=hechten
Chiant= vervelend

Prachtig gevonden toch? Ik las ergens op internet dat iemand dat wilde vertalen met knipperlatter.

Als tweede: aigriculteur. Een agriculteur is een boer. Aigre betekent zuur. Meng die twee en je krijgt een zure boer oftewel een ontevreden boer en daarvan zijn er blijkbaar een hoop in Frankrijk anders ontstaat zo’n woord niet.

Grappig gevonden vind ik: bête seller. Juist een best seller maar dan niet een goeie: een boek dat wel meteen goed verkoopt maar dat geen literaire waarde heeft.

Tot slot nog eentje uit 2010 die alleen maar vaker gebruikt zal worden:un phonard. Iemand die aan zijn telefoon vastgeplakt zit. Die heb je niet alleen in Frankrijk…

Wij kunnen in Nederland kiezen uit een aantal woorden om het mooiste Nederlandse woord te bepalen. Wil je meedoen: klik hier. Helaas vind ik ze toch wat minder leuk.
Wordfeuden (uitspraak: Wurd fjoeden) staat er bij las ik en gisteren vertelde een vriendin mij dat er al jongeren zijn die in de speelgoedwinkel vragen om “een wordfeud als bordspel”. Niet alle jongeren schijnen te weten dat het Scrabble heet en al sinds 1948 bestaat.

ps: Ben je bij mijn blog uitgekomen omdat je hebt gegoogeld op wordfeud: ga dan naar deze website

Reacties staat uit voor Mooiste Franse woorden 2011

Opgeslagen onder Frankrijk, Humor

Wordt the Dog Whisperer ook in België uitgezonden?

Is het echt, echt nodig? Ik zucht nog eens diep omdat ik er tegenop zie.

Ik zat nog in de zucht van: ga ik echt naar de mensen in dit dorp die iets verderop wonen en waarvan ik toevallig weet dat ze internet hebben sinds een tijdje? Vandaag geen lange tegenwind en regenfietstocht van 20 km heen en 20 km terug om ergens te gaan internetten, om aan te komen en te zien dat ze net gesloten zijn…
Nee, vandaag een paar huizen verder. Blijkbaar heb ik er de motivatie voor want niet veel later dan die zucht sta ik met mijn laptopje voor het hek.

Hond
Een oorverdovend geblaf. Drie honden. Drie slecht opgevoede honden. Hier wonen vast hondenliefhebbers. De ene hond, een hele grote zwarte, gooit je het liefst omver en wordt nooit door het baasje tegengehouden. Standaard draagt hij geen halsband dus is het moeilijk om hem vast te grijpen. Volgens Lieve, zijn bazin, komt dat omdat “hij neurotisch geboren is”. Aha. Ze hadden blijkbaar geen tijd voor de puppytraining.

Wat zou Middas Dekkers hier van zeggen? Maar ja, Midas zou natuurlijk zelf meteen internet laten installeren als hij een huis in Frankrijk zou hebben. Ik heb zijn laatste boek “Rood” uit en dat had wel wat beter geredigeerd mogen worden zo bedenk ik, dus misschien heeft hij ergens anders een 2e huis zonder internet waardoor je tot een boek als “Rood” komt waarin het verhaal alle kanten uitwaaiert om dan af en toe weer bij een feitje met iets ” roods” terug te komen.

Systeem
Goed, ik dwaal af want ik sta nog steeds voor het hek met 3 blaffende springende honden aan de andere kant. Voor die ene neurotische hond is er een heel duur systeem aangeschaft met elektrische draden en als het goed is (ja dat vinden zij) krijgt de hond een waarschuwingsshock als hij te dicht bij het hek komt of nog erger: als hij erdoorheen zou glippen. Tja, niet goed opvoeden kost een hoop geld. De halsband waar dat elektrische systeem aan vast zit heeft hij (zoals ik al vermeldde) bijna nooit om.

Lieve komt in de deuropening staan, ze is groot en fors en roept van ver met schrille stem: “Kom je voor mij?” Ik schaam me onmiddellijk. Nee, ik kom niet voor haar en ook niet voor de honden die blij lijken met elke levende afleiding. Ik kom om te vragen of ik mag internetten. Puur egoisme. We staan niet op koffiedrinkende voet met elkaar, en kennen elkaar een klein beetje van een dorpsfeest.

“Eh, nou ik wil je om een gunst vragen. Zou ik mogen internetten bij jou bij uitzondering (niet dat ik van plan ben om elke week op de stoep te staan!) Ik heb mijn eigen laptop meegenomen”. Dit laatste had ik beter niet kunnen zeggen.

Zo is hij nou eenmaal
“Nou je kunt er niet op met die laptop want het vriendje van mijn dochter probeerde dat en toen kon hij er niet op en later kon mijn man Bertrand er helemaal niet meer op en toen hebben we….” de rest gaat verloren in de herrie van springende blaffende honden. Ik ben geen heldin en schrik terug van de zwarte hond die hard tegen me op springt en doe moeite om te blijven staan. Hij heeft scherpe nagels die tegen mijn borst aankomen. Lieve is verbaasd: “Heb je daar schrik van? Ach zo is hij nou eenmaal”.

Gelukkig komt er van binnen een dochter die probeert de Grote Hond wat in te tomen. De kleinere hondjes komen nu volop aan hun trekken nu de Zwarte even weg is. De één probeert me te likken en de ander staat te keffen terwijl hij of zij tegen mijn been uitrust.

Ik mag op de laptop van de dochter, Natasha. De laptop staat in een kamer die vol ligt met dekens en manden voor de honden waar ze natuurlijk niet op willen liggen. Welnee, ik ben er immers!

morgen deel 2 (eerder gepubliceerd op weblog)

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor

Zes woorden met beeld – Koninklijk

Geef mij maar weer een nachtvorst

Elke veertien dagen bedenkt Jokezelf een thema en kun je een foto met verhaal insturen.

8 reacties

Opgeslagen onder Humor, Zes woorden met beeld

Filmbezoekers IFFR 2012 maken zich zorgen

 

Zo langzaam begint het nieuws echt goed door te dringen.De tijger is een bedreigd soort… Veel filmfans grijpen in deze barre filmtijden zelfs naar de telefoon: 010 890 90 90 om daar te melden hoe ze zich voelen nu de vriendschap van de goeie oude Tijgerpas voor goed verdwenen is en een filmkaartje 11 euro kost, een tigerfriend 35/50 euro. Anderen gebruiken liever de mail: tiger AT filmfestivalrotterdam.com om te vragen hoe het zit met Onze Vriendschap.

Gaat het lukken om op tijd genoeg geld bij elkaar te sprokkelen?

Zelf speel ik steeds vaker met de gedachte om een filmpje te maken over dit thema. Ik heb alleen de sponsoring nog niet rond. Wel heb ik besloten geen dure acteurs uit te nodigen, of regisseurs die al behoorlijk bekend zijn. Het scheelt namelijk nogal in de kosten als je je niet verliest in allerlei zaken “om de film heen’. Voor je het weet moet je dure hotels gaan boeken en allerlei mensen gratis te eten geven. Al dat geld moet dan weer ergens vandaan komen.

Mijn aanbod: een klein presentje voor een goede adviseur die mij helpt bij het filmpje met minimaal-budget: een mooie-woorden-tekst voor hem of haar. Wervend, wild en waar!

Reacties staat uit voor Filmbezoekers IFFR 2012 maken zich zorgen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit

Camino 20

Waar ga ik heen?

Soms hoef je niet ver voor een Camino de Santiago-gevoel. In Utrecht krijg je dat soms als je over de Oude Gracht loopt. Daar zie je Het Teken -dat ik inmiddels zo goed ken en mij een vertrouwd gevoel geeft- tegenwoordig ook op de grond opgeplakt, zelfs in mijn eigen straat! Ik liep rechtdoor.

Op de route naar Santiago zie je overal schelpen. Soms langs de weg, soms op de grond, of boven een poort, of op een paaltje. Je kunt het zo gek niet bedenken of er ligt, staat of hangt wel ergens een gezellig schelpje.

Sommige pelgrims hangen ook een schelp aan hun rugzak. Zo had Marie Claire er ook één in het begin. Na een week vroeg Vanessa: ‘hé waar is je schelp gebleven?’. ‘Ach’ zei Marie Claire, dat ding maakte zo’n takkeherrie als ik liep en iedereen weet toch wel dat ik naar Santiago ga.’

Inderdaad. In Frankrijk plaatsen ze immers regelmatig grote duidelijke palen met vele kilometers en als je daar met je rugzakje langs loopt dan is het wel duidelijk dat je geen ommetje maakt. Waar ben je aan begonnen?

In Spanje zijn ze enthousiastere route-fanaten dan in Frankrijk want in Spanje staan er om de haverklap tekens met schelpen. Maar eigenlijk meer nog Grote Gele Pijlen. Zo’n schelp is weer een hoop werk en de Spanjaarden hebben wel wat beters te doen. De pijlen, dat moet toegegeven worden, staan wel overal: op lantaarnpalen, op het asfalt en zelfs op containers. Die dan wel altijd op de juiste manier teruggezet moeten worden…

(Tip voor mocht je vervelende Pelgrim-achtervolgers hebben. Draai de containers eens om en je hebt meteen een dag voorsprong op hen. Hè, hoe kan ik dat nou bedenken: pelgrims houden toch allemaal van elkaar?)

Als je helemaal moe in een plaatsje aankomt, dan snappen Spanjaarden ook heel goed dat je géén zin hebt om naar de herberg te zoeken: die is dus voor het gemak aangegeven met een grote pijl.

Kijk dat mis ik nou weleens in het Dagelijks Leven off the Camino: gewoon een duidelijke Gele Pijl die mij vertelt welke kant ik op moet. Naar links, rechts of rechtdoor? Ik heb laatst maar weer gekozen voor rechtdoor. Maar ik heb al een tijd geen pijlen meer gezien…

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Humor, Spanje

Wat IFFR? Tijgerpas afgeschaft!

Leukste Uitje van het Jaar

Het : voor veel mensen het leukste Uitje van het Jaar. Met vrienden, met je partner, met familie, met buitenlandse vrienden… Er gaat een heel ritueel aan vooraf dat voelt als het Sinterklaas ritueel van lootjes trekken en surprises maken.
Je moet zorgen dat je een fijne niet al te dure overnachting regelt als je niet in Rotterdam woont en je zoekt kleine gezellige restaurantjes die je net op tijd vindt voordat het er echt druk is en iedereen ze gevonden heeft (dat noem ik de surprises)

Ritueel
Een ander onderdeel van het ritueel is samen films uitzoeken, korte beschrijvingen lezen, trailer bekijken, het blokkenschema proberen te “lezen” online kaartjes bestellen die je dan op de eerste dag kunt afhalen. De mooiste meest verrassende films beschouw je dan als kado’s.Heb je hem al te pakken? Die ‘vibe’, dat vakantiegevoel van lekker struinen door Rotterdam en overal die gezellige Filmfans met Tijgerpassen te zien. Houd dat beeld vast.

Tijgerpas
Je bestelde natuurlijk je Tijgerpas. Als echte vriend van het festival. Fotootje digitaal erop en klaar was ’t ie. Met de tijgerpas (15 euro in 2011) op elk filmkaartje 2,50 korting. En als echte fan ga je naar meer dan 6 films….

Nu moet je het beeld van de Tijgerpas loslaten. Laat je los? Laat NU LOS.

Als voormalig tijgervriend kreeg ik zonder nazorg een schokkend mailtje van de IFFR organisatie:

De voordelen van de Tijgerpas overlappen deels met die van het Tiger Friends-lidmaatschap dat we vorig jaar gelanceerd hebben. Daarom is besloten de Tijgerpas vanaf de editie van 2012 niet meer aan te bieden.

Neeeeeee

Maar er volgde nog meer…

Om toch optimaal te profiteren van de voordelen van het IFFR bieden wij u, als Tijgerpas-houder uit 2011, nu met korting een Tiger Friends-lidmaatschap aan. U betaalt €35 voor het eerste jaar in plaats van €50.

Tellen jullie mee? Ik ga het niet mooier formuleren dan de mensen van de Marketing: Geval van Duidelijk Duur.

Vriendschap
Eerder dit jaar kreeg ik een bedelbrief via het IFFR over de tigerfilms.Ze zochten een mecenas.Nu zoek ik een mecenas.In ruil bied ik aan te bloggen over het IFFR met foto’s en elke cent die ik uitgeef creatief te verantwoorden (surprises). Exclusief, maar het kan ook openbaar. Natuurlijk ben ik bereid een banner met naam van mijn mecenas op mijn blog te plaatsen. Als bonus beloof ik een klein filmpje te maken met als titel: If you see a friend without a smile,
give him one of yours.

Word Juffiefriend
Stuur me een mailtje of laat een reactie achter, iedereen krijgt persoonlijk bericht.Ook het IFFR zelf accepteer ik als mecenas. Met een donatie van 5 euro al Juffiefriend!

3 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor

Doe maar vol

Ik heb wat te vieren.

Reacties staat uit voor Doe maar vol

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor