Dagelijks archief: 3 november 2011

Camino 9

Hindernissen op je pad

Mijn Hindernissen gaan vaak over de moeilijkheden om van plaats A naar B te komen. Op de fiets, of met de trein of wandelend. Als je zoals ik vaak op pad bent, dan kom je weleens wat op dat pad tegen. En dat ligt dan in de weg.

Mooie kalenderplaatjes van de camino hebben jullie al gezien. Daarom iets uit de collectie: hoe het ook weleens gaat. We waren hier (foto 1) al blij dat we weer op de route zaten! Er ging namelijk een enorme hindernis aan vooraf…

Samen met Britt en Laszlo had ik besloten om van de gebaande paden van de Camino de Santiago af te gaan. Andere Pelgrims gingen grotendeels over asfalt. Saai vonden we, en niet stoer. Wij, als echte Pelgrims, wilden Dwars door de Natuur gaan. Een op het eerste gezicht heel betrouwbaar Spaans boekje dat Laszlo had, zou ons gidsen.

Al snel waren we niet waar we moesten zijn. In de verte kwam er een boer aan op een tractor. Voordat hij dichtbij was begon hij al in een waterval van woorden uit te leggen dat we fout zaten. Britt en Laszlo verstonden alleen: ‘muy complicado’. Laszlo, die ook muy complicado kon zijn, wilde niet naar de boer luisteren. We liepen nog een uur of wat te dwalen.’ Onder de schrammen vanwege dat Dwars door de Natuur. Laszlo, nog steeds dwars, wilde nog niet opgeven.

Toen de boer voor de 2e keer aan kwam rijden en al van verre, gebarend naar de struiken, riep: ‘muy, muy complicado’ vond ook Laszlo het genoeg geweest. We liepen naar de grote weg en konden invoegen in de stroom van Verstandige Pelgrims Zonder schrammen en moesten uitleggen waar wij nou in godsnaam vandaan kwamen.

Advertenties

Reacties staat uit voor Camino 9

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Natuur, Wandelen

Camino 8

De zool ontwaakt de ziel

Dit klinkt poetisch. Zo poetisch kan het wandelen zijn.



Ergens las ik: wandelen net zolang tot het kriskras doorlopen landschap deel wordt van jezelf. Zo zit een deel van de Aubrac, het Franse en Spaanse Baskenland, Galicia en alles wat er tussenin ligt, in mij.



Het ware wonder dat je elke dag opnieuw op aarde loopt. Je voeten voelen. De zon begroeten. De vogels die kabaal maken, het getik van de stokken van andere wandelaars en de eeuwige groet: ‘buen camino’.



Af en toe ergens zomaar een pauze inlassen, de koffie smaakt immers zo goed en je hebt Alle Tijd. Horloges en klokken doen niet mee. Een wandeldag zou zelfs oneindig lijken als je niet af en toe honger zou krijgen…

Genieten van dat hoopvolle gevoel ’s ochtends als je je rugzak opdoet. En wederom genieten als je hem aan het einde van de dag op de grond kunt zetten!

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Natuur, Spanje, Wandelen

Camino 7

De Spaanse meseta

Er wordt gezegd dat de Spaanse meseta zwaar is om te lopen. Dat is waar. Er wordt ook gezegd dat het saai is, dat je het misschien beter over kunt slaan en verderop beginnen. Of dat waar is? Bekijk de foto’s en oordeel zelf.



Het zwaarste dat ik meemaakte betrof iets praktisch. Omdat de Meseta een eenzaam gebied is met af en toe kleine dorpjes, is er niet altijd alles wat je nodig hebt. Op een dag moest ik 20 euro lenen omdat er al tijden geen geldautomaat was. Samen met Wendela kon ik er net het eten en slapen betalen. We hadden nog wat meer geld nodig.



De beste oplossing? Ik verdiende geld met massages. Voetmassages natuurlijk!

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Spanje, Wandelen

Camino 6

Ontmoetingen

Tussen de mooie landschappen door, waren er de bijzondere ontmoetingen.



De liefste, oudste zuster in het klooster in St. Chely. Aan tafel hielp ik haar omdat ze worstelde met vlees dat de kok op een prikkertje hadden gedaan. Haar handen beefden, ze kreeg het er niet af. Ik hoop dat het haar nog steeds goed gaat en dat de kok niet meer van die onhandige prikkertjes maakt.



In Ostaba, Baskenland was er de Grote Baskische kok. Toen ik een opmerking maakte over zijn mooie Baskische pet, zei hij met zware stem: Het gaat niet om de pet, het gaat om het Hart en dat is Baskisch! Zijn hart was, net als hijzelf, groot. Hij gaf ons de keuze tussen 3 toetjes. Mij klonk het allemaal lekker en ik zei hem niet te kunnen kiezen. Hij gaf ze mij allemaal.

Dan was er de boer die vriendelijk groette. Hij was de pelgrims nog niet zat. Ik complimenteerde hem met zijn mooie koeien. ‘Die zijn Nederlands’. ‘O ja, net als ik’. Voordat we het wisten, stonden we een half uur uitgebreid te praten. Ik moest eigenlijk verder wandelen. Hij moest eigenlijk weer aan het werk. Toch namen we allebei de tijd. Waarom liep ik naar Santiago (in het Frans St. Jacques)? Zou dat ook iets voor hem zijn? Hij bleek Jacques te heten en allebei vonden we dat hij zeker een keer naar St. Jacques moest gaan lopen. De route liep immers al langs zijn boerderij.

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Humor, Wandelen