Camino 8

De zool ontwaakt de ziel

Dit klinkt poetisch. Zo poetisch kan het wandelen zijn.



Ergens las ik: wandelen net zolang tot het kriskras doorlopen landschap deel wordt van jezelf. Zo zit een deel van de Aubrac, het Franse en Spaanse Baskenland, Galicia en alles wat er tussenin ligt, in mij.



Het ware wonder dat je elke dag opnieuw op aarde loopt. Je voeten voelen. De zon begroeten. De vogels die kabaal maken, het getik van de stokken van andere wandelaars en de eeuwige groet: ‘buen camino’.



Af en toe ergens zomaar een pauze inlassen, de koffie smaakt immers zo goed en je hebt Alle Tijd. Horloges en klokken doen niet mee. Een wandeldag zou zelfs oneindig lijken als je niet af en toe honger zou krijgen…

Genieten van dat hoopvolle gevoel ’s ochtends als je je rugzak opdoet. En wederom genieten als je hem aan het einde van de dag op de grond kunt zetten!

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Natuur, Spanje, Wandelen

2 Reacties op “Camino 8

  1. Zo herkenbaar, (ik liep de camino in 2009) en wat een mooie woorden: “De zool ontwaakt de ziel”
    Mooi geschreven!
    Rien

    Like

    • Dank je wel Rien. Je schrijft er ook over, over de camino zie ik. Het leukste is het wandelen zelf.
      Gandhi zei: “We vertrekken met problemen, en aan het eind van de wandeling hebben we oplossingen”.

      Like