Dagelijks archief: 4 november 2011

Camino 14

Al eerder had ik het over de ontmoetingen langs de camino. De belangrijkste, dagelijks terugkerende ontmoetingen met schapen zou ik bijna vergeten. Veel mensen hebben het altijd over domme schapen, maar is dat wel zo?

Weliswaar zegt mijn wetenschappelijke vriendin elke keer dat varkens veel intelligenter zijn, toch houd ik van schapen. En echt dom zijn ze nou ook weer niet. Ze kunnen in ieder geval gezichten herkennen dus als ik binnenkort weer de camino zou lopen, dan word ik vast wel herkend.

Tijdens het lopen van de camino vertelde ik trots aan Tim en Dani, toen we langs wat schapen liepen, dat ze gezichten kunnen herkennen. Tim vond dat niet indrukwekkend want, zo zei hij, ‘dat kan ik ook, behalve als ik uit de kroeg kom en te veel gedronken heb.’

Trouwens mijn wetenschappelijke vriendin was ooit maar wat blij met schapen, zelfs domme. Ze wilde haar ‘praatje’ voor een seminar oefenen en zocht luisteraars. Ik had haar praatje al een keer gehoord. Bovendien waren we net in Yorkshire aan het wandelen en ik was meer met het landschap dan met haar praatje bezig. Gelukkig vond ze toen een dankbaar gehoor. De schapen luisterden ademloos en van een taalbarrière was geen sprake, want ze gaf ze de Engelse versie. De feedback was gedoseerd en opbouwend.

En om dit stukje nu genuanceerd te eindigen, zal ik iets vertellen over domme schapen. Terwijl wij op de camino aan een beklimming begonnen, liepen er schapen midden op de weg. Doordat wij ze angst inboezemden, sloegen ze opeens linksaf. De schaaphoeder vroeg ons toen of we alsjeblieft wilden helpen want het was niet de bedoeling dat ze linksaf gingen. Of we van de andere kant de schapen voorbij wilden lopen en dan teruglopen zodat hij ze weer naar een ander punt kon brengen. Hij was al sinds 5 uur die ochtend bezig. Wij wilden natuurlijk graag doorlopen op de camino. We begrepen echter zijn verzoek en liepen meteen als brave schapen de domme schapen voorbij. Daarna liepen we weer als een kudde terug zodat de Echte Schapen de juiste kant op gingen.

Advertenties

Reacties staat uit voor Camino 14

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Natuur, Spanje

Camino 13

Hoogtepunten en Dieptepunten

Deze laatste maanden van het jaar lenen zich vaak om nog eens de Hoogte- en Dieptepunten van het jaar de revue te laten passeren.

Mijn trouwe webloglezers weten dat het lopen van de Camino de Santiago voor mij een Hoogtepunt was in 2006. Tijdens het lopen maak je veel Hoogtepunten mee. En Dieptepunten. Hoewel, daarover verschillen de meningen soms.

Een voorbeeld. Ergens langs de route, zagen we opeens een graf. Elke pelgrim reageerde er anders op. De een vond het heel erg: ‘hij heeft nooit het eindpunt bereikt.’ De ander vond het maar rommelig: ‘Wat erg, het is niet eens een fatsoenlijk graf!’ Een derde bekeek het praktisch en zei: O, okee, we zitten dus zeker op de goede route’. En ik? Het stond op een prachtige plek dus ik dacht: ‘Wat een mooie plek heeft hij bereikt. En wat ontroerend tus amigos del camino. Ze hebben vast met veel liefde en zorg deze plek gekozen.

We liepen verder. Langs een hoogtepunt waar Britt haar Compeed achter liet als dank voor haar blaarloze voeten. Laszlo vond dat een Dieptepunt toen ze dit vertelde. ‘Hoe kan je daar nou rotzooi achterlaten? Het is een Hoogtepunt en bedoeld om een steen die je mee hebt gedragen achter te laten!’

Hoogtepunt

Gelukkig zagen we allemaal dat het volgende dat we meemaakten duidelijk een Hoogtepunt was: een geboorte langs de Camino! We durfden niet te dicht erbij te komen omdat de moeder misschien bang zou worden en haar jong wilde beschermen. Maar eigenlijk stond ze daar heel rustig, vol vertrouwen. Ook zij zal ergens langs de camino haar graf hebben, maar voorlopig nog even niet.

Reacties staat uit voor Camino 13

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Spanje, Wandelen

Camino 12

Van niet naar de kerk tot Zingende Zusters

Kerken zijn een vast onderdeel op de Camino de Santiago. Als je echter de hele dag aan het lopen bent en het is warm, dan heb je hele Aardse Behoeften. Zo ook die dag in zomaar een dorpje.

Ruim voordat we de Zingende Zusters leerden kennen, liepen we het dorpje binnen. We hadden dorst en waren moe. Ergens had ik gelezen dat er een cafe moest zijn. Ik had nog om bevestiging gevraagd aan een boer. Hij wees meteen naar rechts. Bij een kruising aangekomen, zagen we een geestelijke in witte kleding bij een kerkje staan. En om het nog duidelijker te maken, stond er een bordje IGLESIA bienvenido (welkom). Hij gebaarde dat we allemaal naar links, naar zijn kerkje moesten komen. Het bord CAFE was echter heel duidelijk te zien en te lezen en wees naar rechts.

We deden allemaal wat anders. De een vermeed zijn blik. De ander knikte vriendelijk. Een derde deed alsof hij net op de kaart moest kijken. De vierde begon een intensief gesprek met iemand. Uiteindelijk deden we allemaal hetzelfde: we liepen naar het Cafe. Vaag zag ik hem in mijn linkerooghoek en verbeeldde me dat hij boos keek. Heel kort had ik de gedachte om er een foto van te maken. Soms is het niet het moment.

Een andere keer zaten we op een bankje voor de kerk te pauzeren en iets te eten. Het was het enige bankje in de schaduw en het was er lekker rustig. Opeens stroomden er van alle kanten mensen uit het dorp naar ons toe. Of liever gezegd: naar het kerkje waar we voor zaten.

We werden vriendelijk begroet en men keek gespannen of ‘ze’ al arriveerden. Ze? De Zingende Zusters natuurlijk! Ons viel het meteen op dat De Zingende Zusters ook de Jongste Kerkgangers waren. Zij verzorgden ons lunchconcert. En we hadden weer genoeg energie om door te lopen naar de volgende plek.

Reacties staat uit voor Camino 12

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Spanje, Wandelen

Camino 11

Mijn camino-voorbereidingen waren niet indrukwekkend. Ik had wel wat op de website voor pelgrims gelezen maar eigenlijk wilde ik niet zo veel van te voren regelen. Pelgrims gingen vroeger toch ook zo op stap?

In Le Puy bedacht ik echter al dat de kopieën van de route die ik bij me had niet voldoende waren.

Op de eerste etappe kwam ik Dani en Tim (beiden Engels) tegen die een recent Frans boekje met kaarten hadden. Dat werkte toch beter. Tenminste voor mij. Zij konden echter het Frans toch niet zo goed volgen. Zo zei Dani dat ze fout waren gelopen omdat hij dacht dat er stond dat ze naar links moesten. Bij nader inzien bleek hier te staan ne pas à gauche wat dus juist niet naar links betekent. De kaart die erbij zat bood geen uitkomst. Onnozel vond hij het om op te schrijven wat je NIET moest doen. Hier kon ik het wel mee eens zijn.

Later die dag ontmoette ik Vanessa die maar liefst drie boeken meegenomen had met plattegronden en omschrijvingen van de route. Ik beken dat ik het heerlijk vond om regelmatig in die drie boeken te kijken totdat ze ook voor Vanessa te zwaar werden om te dragen. Ze stuurde er twee terug naar huis. Je hebt uiteindelijk maar een boek nodig. Of een kaart. Of iemand anders die zo’n kaart heeft.

Daarom is uiteindelijk mijn kaarten- voorbereidingstip:

Zorg dat je mensen ontmoet die niet hebben bezuinigd op hun bagage en goede kaarten bij zich hebben. Complimenteer ze vooral met hun uitstekende keuze!

Reacties staat uit voor Camino 11

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Wandelen

Camino 10

Slapen!

Hoe belangrijk slapen is, merk je meestal als je niet slaapt. Nu ben ik heel wat gewend vanwege mijn Nomadenbestaan. En heb ik geleerd op veel plekken te slapen. Echter de Camino-nachten waren bijzonder. Bijzonder vaak Zonder Slaap. Misschien hoort dit eigenlijk bij mijn vorige column Camino 9 – hindernissen?

Camino-nachten typeren zich door geritsel van plastic zakken, gesnurk, zweetlucht, gekraak en gestommel. Dit speelde zich af: in een yurt, in een albergue, op een stenen vloer in een grote zaal, in een kleine zaal, in de kerk, buiten, in pensions, kortom: overal!

Soms sliep ik na veel nachten met weinig slaap opeens bijzonder goed. Zoals die keer in de kerk. De “eigenaar” kwam ons wekken want: ‘ eh, ja het is zondag en er is straks een dienst dus als jullie zo vriendelijk willen zijn om…..’ Tegen de tijd dat de kerk vol zat, waren wij al weer ergens verderop op de camino.

In Najera troffen wij het niet. Allereerst lagen we naast de grootste snurkers van de hele camino: een Braziliaans echtpaar. Overdag heel aardig en rustig maar ’s nachts niet te harden. De hele nacht waren we met een man of 5 aan benen en armen aan het schudden, trekken, neus dichtknijpen. De Echte Tip wat je moet doen bij snurkers heb ik nog niet (suggesties?)

In Puenta la Reina hield ik het niet meer uit. Veel snurkers die nacht. Ik sloop mijn slaapzaal uit met matras, wilde een plek op de gang zoeken. Daar lagen op dat moment al 6 mensen! Door naar de keuken. Ook daar was het druk. Uiteindelijk belandde ik in de tuin waar ik ’s ochtends heel vroeg werd gewekt. Dertig Belgische wielrenners vonden dat je best om 5 uur ’s ochtends op de fiets kon stappen.

Reacties staat uit voor Camino 10

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Wandelen