Camino 12

Van niet naar de kerk tot Zingende Zusters

Kerken zijn een vast onderdeel op de Camino de Santiago. Als je echter de hele dag aan het lopen bent en het is warm, dan heb je hele Aardse Behoeften. Zo ook die dag in zomaar een dorpje.

Ruim voordat we de Zingende Zusters leerden kennen, liepen we het dorpje binnen. We hadden dorst en waren moe. Ergens had ik gelezen dat er een cafe moest zijn. Ik had nog om bevestiging gevraagd aan een boer. Hij wees meteen naar rechts. Bij een kruising aangekomen, zagen we een geestelijke in witte kleding bij een kerkje staan. En om het nog duidelijker te maken, stond er een bordje IGLESIA bienvenido (welkom). Hij gebaarde dat we allemaal naar links, naar zijn kerkje moesten komen. Het bord CAFE was echter heel duidelijk te zien en te lezen en wees naar rechts.

We deden allemaal wat anders. De een vermeed zijn blik. De ander knikte vriendelijk. Een derde deed alsof hij net op de kaart moest kijken. De vierde begon een intensief gesprek met iemand. Uiteindelijk deden we allemaal hetzelfde: we liepen naar het Cafe. Vaag zag ik hem in mijn linkerooghoek en verbeeldde me dat hij boos keek. Heel kort had ik de gedachte om er een foto van te maken. Soms is het niet het moment.

Een andere keer zaten we op een bankje voor de kerk te pauzeren en iets te eten. Het was het enige bankje in de schaduw en het was er lekker rustig. Opeens stroomden er van alle kanten mensen uit het dorp naar ons toe. Of liever gezegd: naar het kerkje waar we voor zaten.

We werden vriendelijk begroet en men keek gespannen of ‘ze’ al arriveerden. Ze? De Zingende Zusters natuurlijk! Ons viel het meteen op dat De Zingende Zusters ook de Jongste Kerkgangers waren. Zij verzorgden ons lunchconcert. En we hadden weer genoeg energie om door te lopen naar de volgende plek.

Advertenties

Reacties staat uit voor Camino 12

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Spanje, Wandelen

Reacties zijn gesloten.