Camino 17




Zoals veel Pelgrims is het toch raar om dan uiteindelijk in Santiago aan te komen. Dagen ervoor ben je nog aan het zwoegen in de hitte, de regen of kou en ‘opeens’ ben je er dan.

Toevallig komen wij op een zondag heel vroeg Santiago binnen wandelen. Het is er uitgestorven en we moeten zoeken naar een cafe dat al open is. We komen andere pelgrims tegen en het lijkt wel een Groot Knuffelfestival. Iedereen valt iedereen in de armen. We kunnen geen meter verzetten of er klinkt weer een kreet van herkenning. Je voelt je alsof je in een groot dorp bent opgegroeid. We moeten elke keer weer iets gaan drinken met vrienden die steeds filosofischer worden.

We hadden het nergens gelezen maar we weten heel snel wat je doet als je in Santiago bent aangekomen. Het is lekker duidelijk: je moet iets gaan drinken met je vrienden, je gaat naar de mis (waar je ook iedereen omhelst die je vaag kent, op de camino voorbij bent gelopen, of die ergens in een slaapzaal snurkte waar jij ook was), je haalt je certificaat, je gaat eten bij Casa Manolo en ’s avonds ga je eindeloos drinken met heel veel vrienden die je nog niet kende. Je schrijft (en ontvangt) emailadressen op bierviltjes en je belooft te schrijven. Je krijgt uitnodigingen van Canada tot Brazilië. Je raakt gewend aan al die positieve mensen en gedachten. ‘Dit is toch het leven’ denk je al even filosofisch als alle anderen.

Toch zijn oud-pelgrims mensen als alle andere mensen. Ja heus. De meesten schaffen een totaal nieuwe garderobe aan en je ziet wonderlijk schone, frisse, modieuze mensen die je niet meteen herkent. Ze hebben geen rugzak om maar plastic tassen in hun hand en gedragen zich als toeristen: ze kopen ansichtkaarten en nemen de tijd voor foto’s. Ze zitten in internetcafe’s en ‘doen lekker duur’.

Wij doen ook ‘duur’ en overnachten in een hostal. Als we teruglopen op zoek naar onze slaapplek komen we vrienden tegen die net als wij moeite hebben met het stratenpatroon van Santiago. We helpen elkaar met de weg en komen er achter dat wij juist naar links moeten en zij juist naar rechts.

Uiteindelijk lukt het ons het hostal terug te vinden. De volgende dag nemen we ons voor de trein te nemen. Dat lukt pas een dag later omdat het hele patroon van omhelzen, drinken, weer omhelzen, emailadressen uitwisselen en filosofische dingen roepen nog een dag doorgaat en we de trein missen.

De dag erop zitten we dan toch in de trein. De treinreis naar Zuid-Frankrijk duurt dan nog 12 uur maar gelukkig zit er een bar in de trein. Met camino-vrienden.

Advertenties

Reacties staat uit voor Camino 17

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Tuinieren

Reacties zijn gesloten.