Camino 18

Van een lastige hond en een snelle auto

Soms heb je van die dagen dat het een beetje tegenzit. Zo’n dag had ik ook op de camino. Ik had een beetje last van mijn enkel en besloot rustiger aan te doen.

Vanessa was al vooruit gegaan en we zouden elkaar ergens in een dorpje ontmoeten. Waar precies daar zouden we elkaar een smsje over sturen. En dat verliep niet zonder problemen.

1. In het gebied waar we zaten, hadden we niet overal bereik. Als het dan al lukte om een berichtje te sturen, dan kwam het veel later aan.

2. Vanessa dacht dat er maar 1 dorpje was dat St. Eulalie heette. Er bleken 3 dorpjes met bijna dezelfde naam. ‘Ik sta nu op het plein, waar ben jij?’ heb ik 2x moeten verzenden.

3. Opeens zag ik in een dorpje een telefooncel: even bellen was handiger dan al die berichtjes! Ik zette mijn rugzak tegen de telefooncel en duwde de deur open. Terwijl ik haar nummer opzocht, kwam er opeens een hond aan, tilde zijn poot op en plaste een hele lange plas tegen….. mijn rugzak. Een vrouw kwam meteen aanlopen: il n’a jamais fait ça! (dat heeft ie nog nooit gedaan). Nee, dat kon wel zijn maar vanaf nu kon ze dat niet meer zeggen. Vanessa hoorde mijn kreet van afschuw waarschijnlijk wel, maar ik vergat het gesprek en hing op.

Voor ik het wist ging ik met de bazin van de hond (én de hond) mee naar haar huis om de rugzak door haar professioneel te laten schoonmaken. Het huis lag wat verderop en ik moest 4 trappen op en hield de rugzak ver van me af. Boven zaten nog meer honden en die vonden mijn rugzak interessant materiaal. Ondertussen liep ik nu Vanessa mis, dat zou ik zelfs met hardlopen niet inhalen.

Toen de rugzak schoongemaakt was, verliet ik snel het huis. Na een tijdje lopen zag ik opeens dat het halve dorp achter me aan liep en er werd iets geroepen. Ik stopte. Het bleek dat ik mijn kaart was vergeten en de vrouw had wat mensen ingeschakeld die mij allemaal probeerden in te halen. Blijkbaar liep ik erg hard.

Het bleek dat het niet de gehele kaart was, dus moest ik weer terug naar het huis… Wat een vertraging. Ik besloot te gaan liften toen ik eenmaal met de redelijk schone rugzak (die wel erg naar afwasmiddel stonk) én de gehele kaart en wat koekjes van dorpsbewoners het dorp had verlaten.

Aan het mannetje dat me een lift geeft, vertel ik van mijn pech en dat ik probeerde Vanessa weer te bereiken. Hij maakt er zijn persoonlijke missie van en scheurt weg terwijl hij roept: ‘On va la rattrapper, mais oui, on va la rattrapper!’ (we gaan haar inhalen!).

Uiteindelijk bereiken we het Echte dorpje Eulalie. Vanessa is nergens te bekennen. Ik neem plaats op een centrale plek in het dorp. Nog geen 10 minuten later komt Vanessa de hoek om lopen en we kijken elkaar lachend aan. ‘Nou Juffie, leg jij me nou maar eens uit wat er allemaal gebeurde in die telefooncel!’

Advertenties

Reacties staat uit voor Camino 18

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Creativiteit, Frankrijk, Humor

Reacties zijn gesloten.