Camino 7

De Spaanse meseta

Er wordt gezegd dat de Spaanse meseta zwaar is om te lopen. Dat is waar. Er wordt ook gezegd dat het saai is, dat je het misschien beter over kunt slaan en verderop beginnen. Of dat waar is? Bekijk de foto’s en oordeel zelf.



Het zwaarste dat ik meemaakte betrof iets praktisch. Omdat de Meseta een eenzaam gebied is met af en toe kleine dorpjes, is er niet altijd alles wat je nodig hebt. Op een dag moest ik 20 euro lenen omdat er al tijden geen geldautomaat was. Samen met Wendela kon ik er net het eten en slapen betalen. We hadden nog wat meer geld nodig.



De beste oplossing? Ik verdiende geld met massages. Voetmassages natuurlijk!

Camino 6

Ontmoetingen

Tussen de mooie landschappen door, waren er de bijzondere ontmoetingen.



De liefste, oudste zuster in het klooster in St. Chely. Aan tafel hielp ik haar omdat ze worstelde met vlees dat de kok op een prikkertje hadden gedaan. Haar handen beefden, ze kreeg het er niet af. Ik hoop dat het haar nog steeds goed gaat en dat de kok niet meer van die onhandige prikkertjes maakt.



In Ostaba, Baskenland was er de Grote Baskische kok. Toen ik een opmerking maakte over zijn mooie Baskische pet, zei hij met zware stem: Het gaat niet om de pet, het gaat om het Hart en dat is Baskisch! Zijn hart was, net als hijzelf, groot. Hij gaf ons de keuze tussen 3 toetjes. Mij klonk het allemaal lekker en ik zei hem niet te kunnen kiezen. Hij gaf ze mij allemaal.

Dan was er de boer die vriendelijk groette. Hij was de pelgrims nog niet zat. Ik complimenteerde hem met zijn mooie koeien. ‘Die zijn Nederlands’. ‘O ja, net als ik’. Voordat we het wisten, stonden we een half uur uitgebreid te praten. Ik moest eigenlijk verder wandelen. Hij moest eigenlijk weer aan het werk. Toch namen we allebei de tijd. Waarom liep ik naar Santiago (in het Frans St. Jacques)? Zou dat ook iets voor hem zijn? Hij bleek Jacques te heten en allebei vonden we dat hij zeker een keer naar St. Jacques moest gaan lopen. De route liep immers al langs zijn boerderij.

Zo stoer ben ik niet

Dacht ik dat ik stoer was. Een jaar of vijf geleden, terug van de Camino de Santiago, ging de televisie de deur uit. Elke keer dacht ik: ach, als ik hem mis dan koop ik er wel één. Gek genoeg bleek dat moment niet te komen. Ook niet nadat ik de brief gekregen had waarin dreigend stond dat als ik geen besluit maakte welk abonnement ik wilde (net verhuisd) ze mij af zouden sluiten.

Sluit maar af dacht ik.

Jullie hoef ik vast niet te vertellen wat je allemaal kunt doen als je geen televisie meer kijkt. Bovendien al snel kwam er “uitzending gemist” hoewel ik beken dat ik dit soort dingen niet direct ontdek.

Maar toch.

Er is daarnaast altijd de bibliotheek waar ik terecht kan voor films en documentaires. Er is zoveel. Voor je het weet word je informatie-junkie en ga je lijden aan infobesitas

Nadat ik van een vriendin hoorde dat Joost Zwagerman aan Facebook verslaafd was geweest (ja juist die schrijver) en iemand me vertelde dat ze verslaafd was geraakt aan haar iPhone, besloot ik het bij mijn Nokia te houden – een totaal uncoole telefoon. Nokia schijnt te proberen terug te komen op de markt en wil niet geassocieerd worden met ‘een telefoon voor 40plussers’en wil net zo hip zijn als de Blackberry (nummer 1) of Samsung (2).

Ach, laat maar dacht ik stoer.

Die mobiele telefoon…. Ik kan zonder, het is zo vermoeiend dat constante gedoe er omheen, het veroorzaakt onrust. Als ik echter vertel(de) dat ik geen mobiel meer heb, word ik aangekeken alsof ik een ernstige ziekte heb. Maar soms hoor ik ook “stoer zeg!”

Dus vond ik het ook zelf stoer dat ik mijn mobiele telefoonabonnement liet aflopen zonder me druk te maken over een nieuw.
(toegevoegd op 22/11/2011 sinds kort weet ik trouwens dat Johan Cruijff net als ik ook geen mobiel heeft)

Ja ik voelde me stoer TOT ik over Bram las. Bram is 24 jaar en gaat een héél jaar offline…Geen internet En ook geen mobiele telefoon. En dat als journalistiekstudent

Nu vind ik Bram van Montfoort stoer!Want ik kan hem- en zijn door anderen ingescande brieven- immers nog steeds online volgen.

Hm, ik vraag me af of Bram net als ik tancodes heeft op papier? Daar zal ik hem eens over emailen eh schrijven bedoel ik natuurlijk.
O ja, en ik hoop dat hij een vriend heeft die dit even wil uitprinten voor hem.
Alvast bedankt.

Bekijk hier een filmpje over ‘een jaar offline’
filmpje at5
(afbeelding: illustratie uit VPRO gids)