Streepjes zetten

Het  is de beste remedie tegen piekeren. Misschien iets voor al die Nederlanders die ’s nachts wakker liggen en eindeloos tobben over hun werk, en zich afvragen hoe lang ze dat nog moeten volhouden….Er is altijd nog de tuin, of een balkon, of misschien een vensterbankje en weg zijn je werk-zorgen.

Hoewel: de eerste aanblik van de ontwaakte tuin veroorzaakte wel gefrons.

Waar te beginnen? Maar in ieder geval: waar te beginnen en niet (bij gedachten aan werk) waar te stoppen…

Het antwoord is ontstellend simpel: het maakt niet uit. Zomaar ergens en dat is bij voorkeur daar waar de eerste lentezon schijnt. Langzaam buigen de sneeuwklokjes steeds triester hun hoofdjes voor de gulle zon.

Sneeuwklokjes die hier langer staan dan de buurvrouw, van in de tachtig, oud is. Vroeger woonde zij hier in dit huis en was deze tuin haar tuin. Ze vertelde mij dat ze als klein meisje streepjes zette elke keer als er een sneeuwklokje ontwaakte. Haar moeder of misschien vader zal ze wel ooit geplant hebben. Vorig jaar waren ze mij minder opgevallen, terwijl er op sommige plekken toch wel een flink legertje staat. Er moest nog zoveel uit de tuin verwijderd worden dat een sneeuwklokje meer of minder niet opviel.

Behalve het wit is de enige kleur die we op dit moment zien de kleur van de petunia’s. In een vlaag van overdreven ordening en cultiveren spit ik er hier en daar eentje uit om ze allemaal net langs de muur van het huis te zetten.

Is dit nu te netjes of kan het er wel mee door? De lentezon maakt wat sneller moe dus af en toe ga ik maar op een stoeltje zitten kijken. Ach, echt netjes wordt deze tuin toch nooit dus waar maak ik me druk over?

Ik zei toch: het ideale middel tegen gepieker over het leven. Hier heerst de natuur, je kunt hooguit een streepje zetten.

Advertenties

Reacties staat uit voor Streepjes zetten

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor, Natuur, Tuinieren

Reacties zijn gesloten.