Maandelijks archief: november 2012

Over Sarah Lund, Sofie Grabol en the Killing 3

IMG_0033In het weekend kunnen jullie een stukje column verwachten van mij over Sofie Gråbøl. Vooral ook over hoe je Sarah Lund kunt worden (the killing handboek van Emma Kennedy)
Stukje uit de Volkskrant van vorige week zaterdag kan ik even niet meer vinden maar dat hadden jullie toch al gelezen?

Voor iedereen die naar het Lumiere Crime Festival in Den Haag gaat om daar o.a. The Killing 3 te zien: veel plezier.
Troost je: ik moet ook wachten… Voorpret is leuk.

*Bron: Radiotimes 17-23 november 2012

Advertenties

Reacties staat uit voor Over Sarah Lund, Sofie Grabol en the Killing 3

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Het begint vaak simpel

De aanleiding
52deb2c736Bijvoorbeeld met een wijnrekje dat je wilt hebben. Niet omdat je zelf op dat idee kwam, nee, je wilt een wijnrekje omdat er opeens iemand is die je dat gratis aanbiedt. Tenminste, je denkt dat het gratis is. Voor je het weet zit er een hele wijnproefsessie aan vast. ‘Ja, hij deed het zo goed aan de telefoon, voor ik het wist had ik ja gezegd’. En dan is het natuurlijk de bedoeling dat je ook wijn koopt. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Het wijnproefpanel
‘Kom je wijnproeven?’ vraagt vriendin N.-ik-wil-graag-een-gratis-wijnrekje.
Een aantal weken later kom ik binnen bij vriendin N. die me meteen door naar de tuin loodst en daar zit Hij dan, meneer Wijntje, de Verkoper van het gratis wijnrekje. Dat gratis wijnrekje ligt op de hoek van de tafel en wordt even later door vriendin N. onopvallend op de grond gezet; het is gevoelsmatig al van haar. Maar dan moet het wijnproeven nog beginnen. Voor de gelegendheid is er Buurman opgetrommeld, een vriendelijke man die ook nog eens Specialist blijkt te zijn, maar dan op een ander terrein. Buurman zit naast mij, tegenover mij zit Meneer Wijntje en naast hem zit de man van vriendin N., beter bekend als ‘de bij voorkeur Witte Wijn drinker’. Vriendin N. drinkt net als ik toch vaker rode wijn en dan meestal Spaanse wijn. Dat zit er vanavond niet in want Meneer Wijntje heeft het over Duitse wijnen en een paar Franse, een Chileense en een Argentijnse.

Eten
268eede6a3Ik ben er heel druk mee om elke keer de restjes in een apart glas te gooien. Meneer Wijntje bekijkt het met afschuw. Hij zegt een keer tegen mij, terwijl hij tegen een bepaalde wijnfles tikt: ‘daar had u geen goed woord voor over’. Ook vindt hij het verschrikkelijk dat ik tussendoor eet maar ik moest me nogal haasten voor deze afspraak en had nog niets gegeten. Ik probeer wel zo veel mogelijk van zijn neutrale koekjes te eten en drink water. Het water is lekker. Ik doe niet opzettelijk lullig maar mijn wijn zit er niet bij. Die staat thuis.

De verkooptechniek
Aan het eind van de sessie staan er een heleboel half lege flessen op tafel en probeert meneer Wijntje het met de vraag die ik altijd zal blijven onthouden:
‘Zou u het leuk vinden om een van deze wijnen in huis te hebben?’. Hij kijkt erbij alsof hij het zich niet echt kan voorstellen. Zijn hoofd is nog wat roder geworden dan het al was en er zijn veel stiltes gevallen na een paar rondjes wijn. Man J. vond dit ongemakkelijke stiltes. Ik vond ze wel komisch en was niet van plan ze te doorbreken. Had ik meneer Wijntje niet al de schrik van zijn leven aangejaagd door te vragen waar de Malbec vandaan kwam? Hij had Rhone-gebied gegokt en dat geplaatst bij Bordeaux in de buurt. Daar was ik stil van geworden.

De koop
Samen met Buurman concludeerde ik toen meneer Wijntje weg was, dat het niet zo’n goede verkoper was. Ik had toen al een behoorlijk zwak voor Buurman die nog bij het afscheid tegen meneer Wijntje had gezegd ‘Het was me een woest genoegen’. Meneer Wijntje had geen krimp gelaten. Buurman had zich namelijk opgeofferd en 1 fles witte en 1 fles rode gekocht. Correctie: 2 dozen wit en 2 dozen rood. Per doos verkochten ze namelijk niet… Terwijl meneer Wijntje de bon al aan het schrijven was vroeg Buurman: ‘Zeg wat kosten ze eigenlijk?’. De witte bleek 9,45 per fles en de rode… iets van 17 euro…

Feesten met 70 man
Meneer Wijntje had tussendoor iets frivools verteld wat we later allemaal wel een keer of wat herhaalden. Hij gaf wel eens feesten, dan kwam er zo’n zeventig man. Dan pakte hij wijn uit een ander segment (daarmee doelend op goedkopere wijnen). Zonder heel negatief te doen over de persoonlijkheid van meneer Wijntje: zeventig man leek me erg veel op een feestje van hem. Bij mij komen er zeker geen 70 man trouwens. Punt is dat hij die lekkere wijn wel zelf dronk maar op die feesten van hem kwam wijn op tafel uit een goedkoper segment. Wijn, feestjes met 70 man, het leek allemaal niet zo bij meneer Wijntje te passen. Met een rood hoofd pakte hij al zijn wijntassen in.

Zielig
Er was niet echt iets te merken van blijdschap bij meneer Wijntje over de deal die al boven de honderd euro’s liep. Ik vond het nog zielig voor meneer Buurman dat het zulke dure wijn was (Vriendin N. van het gratis wijnrekje kocht helemaal niets..) maar Buurman bleek juist weer gekocht te hebben omdat hij Wijntje zo zielig vond. Buurman was zelf namelijk verfspecialist geweest en had heel veel verkocht in zijn leven dus begreep wel iets van het beroep. Hoewel. Volgens mij was Buurman een rasverkoper want toen meneer Wijntje weg was kwam er een fles wijn op tafel (van de Supermarkt) en een blik verf… verhalen.

Spannende verhalen
Buurman had hele orders binnengekregen, was zelfs bedreigd, door zijn eigen collega’s! En die orders, dat was wel wat anders dan wat flesjes wijn. De Stopera, die order had hij binnengekregen. ‘Je moet over problemen praten, niet over verf, die kun je overal kopen’ (net als wijn dus). Buurman kende ook heel veel verftermen. Er kwam nog wat whisky op tafel. Er was geen wijn meer in huis want zo dachten vriendin N. en man: hij zou toch wel een flesje achterlaten… Nee niets daarvan en Buurman vertelde vrolijk verder over de verfbusiness.En passant nodigde Buurman ons nog uit om binnenkort een wijntje te drinken bij hem. Ondertussen timmerde de man van vriendin N. het wijnrekje (dat in delen werd geleverd) in elkaar. Er passen 9 flessen in. Hij legde er 1 lege fles in.

De moraal van dit verhaal
Zorg ervoor dat je wat wijn in huis hebt voor na de wijnproeverij. Al is het maar om in je gratis wijnrek te leggen.

ps: en als je het een erg leuk wijnrekje vindt, kijk dan maar eens op Marktplaats.nl, er is vast wel iemand die er net vanaf wil.
Dit bericht is eerder verschenen (2009) op een ander weblog van mij.

Reacties staat uit voor Het begint vaak simpel

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor

De kwetsbare en vertrapte medemens – Jopie Huisman

In het museum hangt een droevig zooitje afval. Het gekke is dat de mensen er blij uitkomen. Ik begrijp het zelf ook niet’ zei Jopie Huisman (1922-2000) over zijn eigen museum in Workum, Friesland.

1975_rood_hemd

Ik begrijp het wel want zijn kunst ontroert, raakt je. Hij schilderde de kwetsbare en vertrapte medemens zonder oordeel en zijn schilderijen roepen veel emoties op. Heb je ooit op deze manier naar ‘vodden’ gekeken? Hij geeft waarde aan dingen die door de meeste mensen amper bekeken worden. Door zijn schilderijen ga je anders kijken – denken. Kijk hoe hij de handen van zijn vader schilderde, of het koord van de schoenen, of de jas en het gezicht van Euze.
Het zijn immers niet alleen zijn schilderijen, het zijn ook de uitspraken die erboven staan (en die terug te vinden zijn in het boek ‘ Schilder van het mededogen’)

Img_4375‘Ik heb geen stem gehad in mijn geboorte en ik kan niet verhinderen dat ik straks ogenschijnlijk in het niets verdwijn. Daar tussenin gebeurt het. Dat brengt me in verwarring, daar ben ik door ontroerd.’
Mocht je in Friesland zijn, ga dan vooral kijken in het Jopie Huisman Museum in Workum.

Dit bericht verscheen op 20 juli 2009 op een ander weblog van mij

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Inspiratie

Communiceren doe je zo

Een verhaal dat ik al eerder publiceerde, lang geleden, uit de tijd dat ik nog op iets dat leek op kantoor werkte.

We lopen naar een hoek van een gebouw, net naast de drukkerij. Ik groet Ferdinand die als altijd mijn lach beantwoordt met een stralende lach en even aan zijn petje tikt. Dan loop ik het zenuwcentrum binnen. Zes mensen zitten al achter computers druk bezig met kennis. Ik ben de zevende en ik neem plaats op een flexibele werkplek. Zelf ben ik erg voor flexibele werkplekken, het maakt dat je een nauw contact hebt met je collega’s.

“Juffie, zou ik heel even in deze la mogen?”

Tuurlijk

Uit de la worden 3 kleffe boterhammen gehaald.

“Juffie, ligt er nog een papier met competenties op tafel?”

‘ns even kijken, nee o wacht dit misschien?”

“Sorry, mag ik nog even in die la links?”

Zo’n flexibele plek maakte mij heel flexibel. Als eerste schroef ik de stoel wat naar beneden. Soepel buig ik van links naar rechts, til mijn benen op als er toevallig nog een tas staat die net mee moet (“wacht ik doe hem wel dicht voor je anders valt alles eruit”) en ik klik schermpjes weg om zelf in te mogen loggen want:  ten strengste verboden om een computer bezet te houden als was het een strandstoel. Alles bij elkaar toch beter dan wanneer je elkaar amper spreekt.

Het gebeurde vaak dat ik met mijn rug naar het raam zat en met mijn gezicht naar de deur. Goed voor de contacten, je ziet iedereen binnenkomen en je kunt dus vlot alle spullen aangeven. Echter aan de teamleider hoefde ik nooit iets aan te reiken, die had geen flexibele plek. Daar heeft een teamleider veel te veel spullen voor, dat snapt iedereen. Bovendien was hij er tenslotte zo weinig dat het jammer zou zijn als al die spullen dan elke keer verhuisd moesten worden. Nee, we vonden het prima zo. Bovendien was hij een hele goeie teamleider, hij communiceerde heel veel.

Plong, er kwam een mailtje binnen bij mij. Mijn buurman aan de overkant die net even naar achter moest met zijn stoel omdat een andere collega nog wat inelkaargedeukte boterhammen uit een la haalde, keek even naar het scherm. Nee, het was wxc3xa8l intern, maar alleen voor mij.

“Juffie, ben je al in de brievenbus geweest?” Kees, de teamleider

Natuurlijk wist ik dat hij de teamleider was. Verbaasd keek ik achterom en zag dat mijn teamleider amper de vinger van de verzendknop had gehaald. Hij keek echter niet naar mij maar naar zijn scherm hoe ik ook probeerde zijn blik te vangen. Voor hem lage enorme dossiers en stapels papieren.Even aarzelde ik. Zou ik een quasi lollig emailtje terugsturen:

IMG_5371 Wel geprobeerd maar lukte niet? Juffie

Ik verwierp de gedachte meteen en verwonderde me over het mailtje.Waarom vroeg hij me niet of ik al in mijn postvakje gekeken had? Of: waarom had hij me de brief niet gegeven?  Net toen ik buiten Ferdinand groette was Kees inderdaad de hoek om komen zeilen en had even verstoord opgekeken, in grote haast, en had iets in een postvakje gestopt.

Tot mijn eigen grote verbazing liep ik naar het postvakje, vlak om de hoek, en moest meteen weer terugsprinten omdat ik mijn sleutels vergeten was en de deur van ons zenuwcentrum alweer bijna dichtgeklapt was en ik er dan helemaal niet meer in zou komen, behalve als er iemand kennis buiten ging halen of met kennis naar buiten ging.

Even later haalde ik er een grote envelop uit die niet dichtgeplakt zat. Ik nam plaats achter mijn computer en begon de inhoud te lezen en zag dat de brief al 2 dagen eerder in mijn bezit had moeten zijn maar Kees wilde de inhoud direct met mij gaan bespreken want PLONG er kwam een nieuw mailtje binnen. Kees was watching me!

Kunnen we vanmiddag een gesprek hebben? Kees

Met de brief in mijn hand besloot ik naar Kees toe te gaan die tenslotte op loopafstand zat. Hij schudde van verre al zijn hoofd en zei:

“Zet het maar op de mail!”

Ik aarzelde, keek naar de telefoon links van me: zou ik hem bellen?  Nee, te indringend… en vroeg toen aan Rachid of hij even mee wilde koffie drinken. Rachid was druk, moest nog het een en ander op de mail zetten maar het lukte me toch om hem te verleiden even bij de containers een sterke bak koffie te drinken.Hij zag aan me dat ik iets bijzonders had meegemaakt en nam een dubbele portie.
“Jaha??”

 Eerder gepubliceerd op een oud weblog op 7 september 2010.

Reacties staat uit voor Communiceren doe je zo

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Les Poppeys – Non, non rien n’a changé

 

Zelf heb ik dit liedje vaak meegezongen. Vroeger wist ik niet eens dat het een tekst had die ergens over ging! Ik vond de klanken mooi. Enigszins verdrietig moet ik vaststellen dat we de tekst nog steeds kunnen zingen. Om ervoor te zorgen dat we niet vergeten dat we nog veel moeten en kunnen veranderen in deze wereld. Destijds ging het over Vietnam.

Weblijvenvechten 

Santiago de Compostela 
De laatste keer dat ik dit liedje zomaar buiten zong, was ik vlakbij Santiago de Compostela. Te voet. Iemand die bij me in de buurt liep vroeg zich bij aankomst af: ben ik veranderd? Na zoveel weken elke dag een stuk gelopen te hebben? Is er iets veranderd? (we spraken Frans) En opeens zette ik dit liedje in. Tot mijn grote verbazing keken twee Franse mannen om en begonnen spontaan mee te zingen. En daar liepen we dan, bepakt en bezakt, bijna in Santiago: tout a continué… We hielden even in, keken elkaar nog een keer aan en schreeuwden toen de vroege morgen in: jehejehe

‘Et pourtant bien des gens ont chanté avec nous.’ (en toch hebben veel mensen met ons mee gezongen) Hieronder eerst de Franse en daarna de vertaling van de Franse tekst.

Of als je het liever uitgelegd ziet en hoort een filmpje uit 201o waarin Bruno Polis (dat jongetje met die krullen) en de tekstschrijver François Bernheim vertellen. Bruno Polis zat in het jongenskoor van Asnières  (onder leiding  van dirigent Jean Amoureux ). Die twee Fransen op de chemin de St. Jacques waren niet de enige Fransen die het liedje nog zo kunnen meezingen.

 Les Poppeys – Non, non rien a change (1971)

C’est l’histoire d’une trêve
Que j’avais demandée
C’est l’histoire d’un soleil
Que j’avais espéré
C’est l’histoire d’un amour
Que je croyais vivant
C’est l’histoire d’un beau jour
Que moi, petit enfant
Je voulais très heureux
Pour toute la planète
Je voulais, j’espérais
Que la paix règne en maître
En ce soir de Noël
Mais tout a continué
Mais tout a continué
Mais tout a continué

Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Héhé! Héhé!

Et pourtant bien des gens
Ont chanté avec nous
Et pourtant bien des gens
Se sont mis à genoux
Pour prier, oui pour prier
Pour prier, oui pour prier
Mais j’ai vu tous les jours
A la télévision
Même le soir de Noël
Des fusils, des canons
J’ai pleuré, oui j’ai pleuré
J’ai pleuré
Qui pourra m’expliquer que…

Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Héhé! Héhé!

Moi je pense à l’enfant
Entouré des soldats
Moi je pense à l’enfant
Qui demande pourquoi
Tout le temps, oui tout le temps
Tout le temps, oui tout le temps
Moi je pense à tout ça
Mais je ne devrais pas
Toutes ces choses-là
Ne me regardent pas
Et pourtant, oui et pourtant
Et pourtant, je chante, je chante…

Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Héhé! Héhé!

C’est l’histoire d’une trêve
Que j’avais demandée
C’est l’histoire d’un soleil
Que j’avais espéré
C’est l’histoire d’un amour
Que je croyais vivant
C’est l’histoire d’un beau jour
Que moi, petit enfant
Je voulais très heureux
Pour toute la planète
Je voulais, j’espérais
Que la paix règne en maître
En ce soir de Noël
Mais tout a continué
Mais tout a continué
Mais tout a continué

Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Héhé! Héhé!

Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Non, non, rien n’a changé
Tout, tout a continué
Héhé! Héhé!
Héhé! Héhé!

Vertaling door Martijn Kooistra

Het is het verhaal van een wapenstilstand
Waarom ik had gevraagd
Het verhaal van een zon
Waarop ik had gehoopt
Het verhaal van een liefde
Die ik vol leven dacht

Het verhaal van een mooie dag
Waarvan ik als klein kindHoopte
dat die heel gelukkig zou worden
Voor de hele wereld
Ik wilde, ik hoopte
Dat de vrede heer en meester was

Op deze kerstavond
Maar alles is hetzelfde gebleven
Maar alles is hetzelfde gebleven
Maar alles is hetzelfde gebleven
Nee, nee, niets is veranderd
Alles is hetzelfde gebleven

En toch hebben veel mensen

Met ons gezongen

En toch zijn veel mensen
Op de knieen gegaan
Om te bidden, ja om te bidden (2x)

Maar ik zag elke dag
Op de televisie
Zelfs op Kerstavond
Slechts geweren en kanonnen
Ik huilde, ik huildeIk huilde, ik huilde
Wie zal me kunnen uitleggen dat
Nee, nee, niets is veranderd
Alles is hetzelfde gebleven

Ik, ik denk aan het kind
Omgeven door soldaten
Ik, ik denk aan het kind
Dat vraagt: waarom?Constant, ja constant
Ik, ik denk over al die dingen na,
Maar ik zou dat niet moeten doen
Al deze zaken
Gaan me niet aan
En toch, ja en toch
En toch zing ik, zing ik
Nee, nee, niets is veranderd
Alles is hetzelfde gebleven

Dit bericht publiceerde ik eerder op een ander weblog. Ik heb er nog wat feiten aan toegevoegd, met dank aan het filmpje op youtube: interview Top 2000.

Reacties staat uit voor Les Poppeys – Non, non rien n’a changé

Opgeslagen onder Frankrijk, Muziek

Manamana

Er zijn van die liedjes die lang in je hoofd blijven rondzingen.

Ergens pik je zo’n soort liedje op. Soms weet je nog waar, maar vaak ook niet. Je zingt argeloos mee en voor je het weet staat bijna je hele dag in het teken van dat liedje. Het hardnekkigste zijn liedjes zonder veel tekst.

Neem bijvoorbeeld het Mana-mana liedje van de Muppetshow. Ja, heb je hem al? Het werkt het beste (of slechtste als je het juist kwijt wilt raken)  bij dit liedje als er af en toe iemand anders invalt. Dus de ene partij zingt: Ma-na-ma-na en de ander zingt: tu-tu-de-tu-du (dit is bij benadering). En dan zet je iets meer aan: MANAMANA en zo verder. Je kunt dit eindeloos uitbreiden en het kan een hele Kantoor Samenzang worden. Mocht je dit vreemd voorkomen, bekijk dan als voorbeeld maar eens de Manamana aflevering van ‘The Office’ . (1-deel 6?)

Nu komt er het moment dat je van zo’n liedje af wilt. Je moet een belangrijke order in de wacht slepen, een moeilijk gesprek voeren, een contract beeindigen, een vriend iets onprettigs vertellen, de balans gaan opmaken en dan is zo’n manamana liedje een beetje te frivool. Je wilt er opeens vanaf. Je probeert iets anders te zingen. Als je pech hebt, dan blijf je weer in dat ander liedje hangen. Voor je het weet zing je op een stralende dag: ‘Bring on the night’ . I couldn’t stand another hour of Daylight… Heb je hem al? En wat moet je daar nou mee…

Maar goed, nu ben je nog steeds de muziek in je hoofd niet kwijt. Mijn tip is : neem een rustig liedje met een prettige niet al te ingewikkelde tekst en laat het steeds langzamer klinken totdat het nog wel ergens in je aanwezig is maar je niet meer afgeleid wordt om al die dingen te gaan doen die je moet doen. Voor mij werkt: It’s such a Perfect Day (Lou Reed) heel goed.

Dit is één van mijn eerste berichten en verscheen al eerder op een andere blog: 29 november 2006

Reacties staat uit voor Manamana

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Muziek

Vraag Ana of Per, Harry, Isa of Hendrik

Keuken_367x367
Je zou je eigenlijk moeten beperken tot de online versie en als je een vraag hebt is er Ana. Het is gevaarlijk om naar Ikea toe te gaan. We nemen ons voor om alleen even bij de keukens te stoppen vanwege een eerdere aankoop in de koopjeshoek. Kent u dat? Je komt voor een kleed en je gaat weg met een mooie stoel. En als je hebt koffie gedronken wil je toch ook nog wel… Enfin… Eerst maar de keukens.

Daar worden we heel prettig geholpen door trainee Per. Eerst verdacht ik Ikea ervan dat ze hem alleen maar aangenomen hadden vanwege zijn Zweedse naam en uiterlijk maar nee, werkelijk, hij doet het goed en weet heel wat voor een trainee. Een ding is niet helemaal duidelijk en dat is de prijsopgave; die is anders in de gids (goedkoper) als in de computer. Er komt nog een Harry bij die ervan maakt dat de computer altijd goed is, in de gids kunnen fouten staan.

Ha, dat vind ik grappig. In de computer kunnen geen fouten staan.Hij merkt zelf dat het geen sterk argument is maar we laten het zo’n beetje passeren want er is nog de klantenservice en daar worden wij netjes naar verwezen.

Geen kwaad woord over de klantenservice bij Ikea, nee dit is geen cynisme. Hendrik en Isa zijn druk met ons gootsteenkastje. Is het wel het juiste, kloppen de maten, zitten we in de goede rij te kijken en hoe zit dat met de prijs. Isa raakt vermoeid en stopt na het typen van gootsteenkastje. Er heerst twijfel of het wel het juiste kastje is. Ze gaat naar een andere kassa want er zijn nog meer klanten, maar dat maakt niet uit want Dirk bijt zich erin vast. Even is er niets in de wereld zo belangrijk als de prijs en de afmetingen van dit gootsteenkastje en ik voel dat ook al wordt het nachtwerk, het zal worden opgelost.

Inderdaad. En elegant. We krijgen het verschil terug en Hendrik zegt de bijzondere woorden: “dit heb ik nog nooit gezien, zo’n verschil”.

Wij zijn blij met de nette oplossing maar hebben we wel inderdaad het juiste gootsteenkastje en komen we niet straks in Frankrijk tot de conclusie dat we toch weer naar Per, Harry, Isa of Hendrik moeten? Ana online hebben we daar voorlopige de komende jaren niet…

De namen Per, Harry, Isa en Hendrik komen uit mijn grote duim. De mensen bestaan echt maar de namen lijken in het geheel niet op hun werkelijke namen.

De foto van de keuken is niet onze keuken maar zomaar een Ikeakeuken, foto van de website van Ikea. De tijd klopt wel.

Dt bericht is eerder gepubliceerd op een ander weblog, november 2010.

Reacties staat uit voor Vraag Ana of Per, Harry, Isa of Hendrik

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor