Over Sarah Lund, Sofie Grabol en the Killing 3

IMG_0033In het weekend kunnen jullie een stukje column verwachten van mij over Sofie Gråbøl. Vooral ook over hoe je Sarah Lund kunt worden (the killing handboek van Emma Kennedy)
Stukje uit de Volkskrant van vorige week zaterdag kan ik even niet meer vinden maar dat hadden jullie toch al gelezen?

Voor iedereen die naar het Lumiere Crime Festival in Den Haag gaat om daar o.a. The Killing 3 te zien: veel plezier.
Troost je: ik moet ook wachten… Voorpret is leuk.

*Bron: Radiotimes 17-23 november 2012

Het begint vaak simpel

De aanleiding
52deb2c736Bijvoorbeeld met een wijnrekje dat je wilt hebben. Niet omdat je zelf op dat idee kwam, nee, je wilt een wijnrekje omdat er opeens iemand is die je dat gratis aanbiedt. Tenminste, je denkt dat het gratis is. Voor je het weet zit er een hele wijnproefsessie aan vast. ‘Ja, hij deed het zo goed aan de telefoon, voor ik het wist had ik ja gezegd’. En dan is het natuurlijk de bedoeling dat je ook wijn koopt. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Het wijnproefpanel
‘Kom je wijnproeven?’ vraagt vriendin N.-ik-wil-graag-een-gratis-wijnrekje.
Een aantal weken later kom ik binnen bij vriendin N. die me meteen door naar de tuin loodst en daar zit Hij dan, meneer Wijntje, de Verkoper van het gratis wijnrekje. Dat gratis wijnrekje ligt op de hoek van de tafel en wordt even later door vriendin N. onopvallend op de grond gezet; het is gevoelsmatig al van haar. Maar dan moet het wijnproeven nog beginnen. Voor de gelegendheid is er Buurman opgetrommeld, een vriendelijke man die ook nog eens Specialist blijkt te zijn, maar dan op een ander terrein. Buurman zit naast mij, tegenover mij zit Meneer Wijntje en naast hem zit de man van vriendin N., beter bekend als ‘de bij voorkeur Witte Wijn drinker’. Vriendin N. drinkt net als ik toch vaker rode wijn en dan meestal Spaanse wijn. Dat zit er vanavond niet in want Meneer Wijntje heeft het over Duitse wijnen en een paar Franse, een Chileense en een Argentijnse.

Eten
268eede6a3Ik ben er heel druk mee om elke keer de restjes in een apart glas te gooien. Meneer Wijntje bekijkt het met afschuw. Hij zegt een keer tegen mij, terwijl hij tegen een bepaalde wijnfles tikt: ‘daar had u geen goed woord voor over’. Ook vindt hij het verschrikkelijk dat ik tussendoor eet maar ik moest me nogal haasten voor deze afspraak en had nog niets gegeten. Ik probeer wel zo veel mogelijk van zijn neutrale koekjes te eten en drink water. Het water is lekker. Ik doe niet opzettelijk lullig maar mijn wijn zit er niet bij. Die staat thuis.

De verkooptechniek
Aan het eind van de sessie staan er een heleboel half lege flessen op tafel en probeert meneer Wijntje het met de vraag die ik altijd zal blijven onthouden:
‘Zou u het leuk vinden om een van deze wijnen in huis te hebben?’. Hij kijkt erbij alsof hij het zich niet echt kan voorstellen. Zijn hoofd is nog wat roder geworden dan het al was en er zijn veel stiltes gevallen na een paar rondjes wijn. Man J. vond dit ongemakkelijke stiltes. Ik vond ze wel komisch en was niet van plan ze te doorbreken. Had ik meneer Wijntje niet al de schrik van zijn leven aangejaagd door te vragen waar de Malbec vandaan kwam? Hij had Rhone-gebied gegokt en dat geplaatst bij Bordeaux in de buurt. Daar was ik stil van geworden.

De koop
Samen met Buurman concludeerde ik toen meneer Wijntje weg was, dat het niet zo’n goede verkoper was. Ik had toen al een behoorlijk zwak voor Buurman die nog bij het afscheid tegen meneer Wijntje had gezegd ‘Het was me een woest genoegen’. Meneer Wijntje had geen krimp gelaten. Buurman had zich namelijk opgeofferd en 1 fles witte en 1 fles rode gekocht. Correctie: 2 dozen wit en 2 dozen rood. Per doos verkochten ze namelijk niet… Terwijl meneer Wijntje de bon al aan het schrijven was vroeg Buurman: ‘Zeg wat kosten ze eigenlijk?’. De witte bleek 9,45 per fles en de rode… iets van 17 euro…

Feesten met 70 man
Meneer Wijntje had tussendoor iets frivools verteld wat we later allemaal wel een keer of wat herhaalden. Hij gaf wel eens feesten, dan kwam er zo’n zeventig man. Dan pakte hij wijn uit een ander segment (daarmee doelend op goedkopere wijnen). Zonder heel negatief te doen over de persoonlijkheid van meneer Wijntje: zeventig man leek me erg veel op een feestje van hem. Bij mij komen er zeker geen 70 man trouwens. Punt is dat hij die lekkere wijn wel zelf dronk maar op die feesten van hem kwam wijn op tafel uit een goedkoper segment. Wijn, feestjes met 70 man, het leek allemaal niet zo bij meneer Wijntje te passen. Met een rood hoofd pakte hij al zijn wijntassen in.

Zielig
Er was niet echt iets te merken van blijdschap bij meneer Wijntje over de deal die al boven de honderd euro’s liep. Ik vond het nog zielig voor meneer Buurman dat het zulke dure wijn was (Vriendin N. van het gratis wijnrekje kocht helemaal niets..) maar Buurman bleek juist weer gekocht te hebben omdat hij Wijntje zo zielig vond. Buurman was zelf namelijk verfspecialist geweest en had heel veel verkocht in zijn leven dus begreep wel iets van het beroep. Hoewel. Volgens mij was Buurman een rasverkoper want toen meneer Wijntje weg was kwam er een fles wijn op tafel (van de Supermarkt) en een blik verf… verhalen.

Spannende verhalen
Buurman had hele orders binnengekregen, was zelfs bedreigd, door zijn eigen collega’s! En die orders, dat was wel wat anders dan wat flesjes wijn. De Stopera, die order had hij binnengekregen. ‘Je moet over problemen praten, niet over verf, die kun je overal kopen’ (net als wijn dus). Buurman kende ook heel veel verftermen. Er kwam nog wat whisky op tafel. Er was geen wijn meer in huis want zo dachten vriendin N. en man: hij zou toch wel een flesje achterlaten… Nee niets daarvan en Buurman vertelde vrolijk verder over de verfbusiness.En passant nodigde Buurman ons nog uit om binnenkort een wijntje te drinken bij hem. Ondertussen timmerde de man van vriendin N. het wijnrekje (dat in delen werd geleverd) in elkaar. Er passen 9 flessen in. Hij legde er 1 lege fles in.

De moraal van dit verhaal
Zorg ervoor dat je wat wijn in huis hebt voor na de wijnproeverij. Al is het maar om in je gratis wijnrek te leggen.

ps: en als je het een erg leuk wijnrekje vindt, kijk dan maar eens op Marktplaats.nl, er is vast wel iemand die er net vanaf wil.
Dit bericht is eerder verschenen (2009) op een ander weblog van mij.

De kwetsbare en vertrapte medemens – Jopie Huisman

In het museum hangt een droevig zooitje afval. Het gekke is dat de mensen er blij uitkomen. Ik begrijp het zelf ook niet’ zei Jopie Huisman (1922-2000) over zijn eigen museum in Workum, Friesland.

1975_rood_hemd

Ik begrijp het wel want zijn kunst ontroert, raakt je. Hij schilderde de kwetsbare en vertrapte medemens zonder oordeel en zijn schilderijen roepen veel emoties op. Heb je ooit op deze manier naar ‘vodden’ gekeken? Hij geeft waarde aan dingen die door de meeste mensen amper bekeken worden. Door zijn schilderijen ga je anders kijken – denken. Kijk hoe hij de handen van zijn vader schilderde, of het koord van de schoenen, of de jas en het gezicht van Euze.
Het zijn immers niet alleen zijn schilderijen, het zijn ook de uitspraken die erboven staan (en die terug te vinden zijn in het boek ‘ Schilder van het mededogen’)

Img_4375‘Ik heb geen stem gehad in mijn geboorte en ik kan niet verhinderen dat ik straks ogenschijnlijk in het niets verdwijn. Daar tussenin gebeurt het. Dat brengt me in verwarring, daar ben ik door ontroerd.’
Mocht je in Friesland zijn, ga dan vooral kijken in het Jopie Huisman Museum in Workum.

Dit bericht verscheen op 20 juli 2009 op een ander weblog van mij

Communiceren doe je zo

Een verhaal dat ik al eerder publiceerde, lang geleden, uit de tijd dat ik nog op iets dat leek op kantoor werkte.

We lopen naar een hoek van een gebouw, net naast de drukkerij. Ik groet Ferdinand die als altijd mijn lach beantwoordt met een stralende lach en even aan zijn petje tikt. Dan loop ik het zenuwcentrum binnen. Zes mensen zitten al achter computers druk bezig met kennis. Ik ben de zevende en ik neem plaats op een flexibele werkplek. Zelf ben ik erg voor flexibele werkplekken, het maakt dat je een nauw contact hebt met je collega’s.

“Juffie, zou ik heel even in deze la mogen?”

Tuurlijk

Uit de la worden 3 kleffe boterhammen gehaald.

“Juffie, ligt er nog een papier met competenties op tafel?”

‘ns even kijken, nee o wacht dit misschien?”

“Sorry, mag ik nog even in die la links?”

Zo’n flexibele plek maakte mij heel flexibel. Als eerste schroef ik de stoel wat naar beneden. Soepel buig ik van links naar rechts, til mijn benen op als er toevallig nog een tas staat die net mee moet (“wacht ik doe hem wel dicht voor je anders valt alles eruit”) en ik klik schermpjes weg om zelf in te mogen loggen want:  ten strengste verboden om een computer bezet te houden als was het een strandstoel. Alles bij elkaar toch beter dan wanneer je elkaar amper spreekt.

Het gebeurde vaak dat ik met mijn rug naar het raam zat en met mijn gezicht naar de deur. Goed voor de contacten, je ziet iedereen binnenkomen en je kunt dus vlot alle spullen aangeven. Echter aan de teamleider hoefde ik nooit iets aan te reiken, die had geen flexibele plek. Daar heeft een teamleider veel te veel spullen voor, dat snapt iedereen. Bovendien was hij er tenslotte zo weinig dat het jammer zou zijn als al die spullen dan elke keer verhuisd moesten worden. Nee, we vonden het prima zo. Bovendien was hij een hele goeie teamleider, hij communiceerde heel veel.

Plong, er kwam een mailtje binnen bij mij. Mijn buurman aan de overkant die net even naar achter moest met zijn stoel omdat een andere collega nog wat inelkaargedeukte boterhammen uit een la haalde, keek even naar het scherm. Nee, het was wxc3xa8l intern, maar alleen voor mij.

“Juffie, ben je al in de brievenbus geweest?” Kees, de teamleider

Natuurlijk wist ik dat hij de teamleider was. Verbaasd keek ik achterom en zag dat mijn teamleider amper de vinger van de verzendknop had gehaald. Hij keek echter niet naar mij maar naar zijn scherm hoe ik ook probeerde zijn blik te vangen. Voor hem lage enorme dossiers en stapels papieren.Even aarzelde ik. Zou ik een quasi lollig emailtje terugsturen:

IMG_5371 Wel geprobeerd maar lukte niet? Juffie

Ik verwierp de gedachte meteen en verwonderde me over het mailtje.Waarom vroeg hij me niet of ik al in mijn postvakje gekeken had? Of: waarom had hij me de brief niet gegeven?  Net toen ik buiten Ferdinand groette was Kees inderdaad de hoek om komen zeilen en had even verstoord opgekeken, in grote haast, en had iets in een postvakje gestopt.

Tot mijn eigen grote verbazing liep ik naar het postvakje, vlak om de hoek, en moest meteen weer terugsprinten omdat ik mijn sleutels vergeten was en de deur van ons zenuwcentrum alweer bijna dichtgeklapt was en ik er dan helemaal niet meer in zou komen, behalve als er iemand kennis buiten ging halen of met kennis naar buiten ging.

Even later haalde ik er een grote envelop uit die niet dichtgeplakt zat. Ik nam plaats achter mijn computer en begon de inhoud te lezen en zag dat de brief al 2 dagen eerder in mijn bezit had moeten zijn maar Kees wilde de inhoud direct met mij gaan bespreken want PLONG er kwam een nieuw mailtje binnen. Kees was watching me!

Kunnen we vanmiddag een gesprek hebben? Kees

Met de brief in mijn hand besloot ik naar Kees toe te gaan die tenslotte op loopafstand zat. Hij schudde van verre al zijn hoofd en zei:

“Zet het maar op de mail!”

Ik aarzelde, keek naar de telefoon links van me: zou ik hem bellen?  Nee, te indringend… en vroeg toen aan Rachid of hij even mee wilde koffie drinken. Rachid was druk, moest nog het een en ander op de mail zetten maar het lukte me toch om hem te verleiden even bij de containers een sterke bak koffie te drinken.Hij zag aan me dat ik iets bijzonders had meegemaakt en nam een dubbele portie.
“Jaha??”

 Eerder gepubliceerd op een oud weblog op 7 september 2010.