Communiceren doe je zo

Een verhaal dat ik al eerder publiceerde, lang geleden, uit de tijd dat ik nog op iets dat leek op kantoor werkte.

We lopen naar een hoek van een gebouw, net naast de drukkerij. Ik groet Ferdinand die als altijd mijn lach beantwoordt met een stralende lach en even aan zijn petje tikt. Dan loop ik het zenuwcentrum binnen. Zes mensen zitten al achter computers druk bezig met kennis. Ik ben de zevende en ik neem plaats op een flexibele werkplek. Zelf ben ik erg voor flexibele werkplekken, het maakt dat je een nauw contact hebt met je collega’s.

“Juffie, zou ik heel even in deze la mogen?”

Tuurlijk

Uit de la worden 3 kleffe boterhammen gehaald.

“Juffie, ligt er nog een papier met competenties op tafel?”

‘ns even kijken, nee o wacht dit misschien?”

“Sorry, mag ik nog even in die la links?”

Zo’n flexibele plek maakte mij heel flexibel. Als eerste schroef ik de stoel wat naar beneden. Soepel buig ik van links naar rechts, til mijn benen op als er toevallig nog een tas staat die net mee moet (“wacht ik doe hem wel dicht voor je anders valt alles eruit”) en ik klik schermpjes weg om zelf in te mogen loggen want:  ten strengste verboden om een computer bezet te houden als was het een strandstoel. Alles bij elkaar toch beter dan wanneer je elkaar amper spreekt.

Het gebeurde vaak dat ik met mijn rug naar het raam zat en met mijn gezicht naar de deur. Goed voor de contacten, je ziet iedereen binnenkomen en je kunt dus vlot alle spullen aangeven. Echter aan de teamleider hoefde ik nooit iets aan te reiken, die had geen flexibele plek. Daar heeft een teamleider veel te veel spullen voor, dat snapt iedereen. Bovendien was hij er tenslotte zo weinig dat het jammer zou zijn als al die spullen dan elke keer verhuisd moesten worden. Nee, we vonden het prima zo. Bovendien was hij een hele goeie teamleider, hij communiceerde heel veel.

Plong, er kwam een mailtje binnen bij mij. Mijn buurman aan de overkant die net even naar achter moest met zijn stoel omdat een andere collega nog wat inelkaargedeukte boterhammen uit een la haalde, keek even naar het scherm. Nee, het was wxc3xa8l intern, maar alleen voor mij.

“Juffie, ben je al in de brievenbus geweest?” Kees, de teamleider

Natuurlijk wist ik dat hij de teamleider was. Verbaasd keek ik achterom en zag dat mijn teamleider amper de vinger van de verzendknop had gehaald. Hij keek echter niet naar mij maar naar zijn scherm hoe ik ook probeerde zijn blik te vangen. Voor hem lage enorme dossiers en stapels papieren.Even aarzelde ik. Zou ik een quasi lollig emailtje terugsturen:

IMG_5371 Wel geprobeerd maar lukte niet? Juffie

Ik verwierp de gedachte meteen en verwonderde me over het mailtje.Waarom vroeg hij me niet of ik al in mijn postvakje gekeken had? Of: waarom had hij me de brief niet gegeven?  Net toen ik buiten Ferdinand groette was Kees inderdaad de hoek om komen zeilen en had even verstoord opgekeken, in grote haast, en had iets in een postvakje gestopt.

Tot mijn eigen grote verbazing liep ik naar het postvakje, vlak om de hoek, en moest meteen weer terugsprinten omdat ik mijn sleutels vergeten was en de deur van ons zenuwcentrum alweer bijna dichtgeklapt was en ik er dan helemaal niet meer in zou komen, behalve als er iemand kennis buiten ging halen of met kennis naar buiten ging.

Even later haalde ik er een grote envelop uit die niet dichtgeplakt zat. Ik nam plaats achter mijn computer en begon de inhoud te lezen en zag dat de brief al 2 dagen eerder in mijn bezit had moeten zijn maar Kees wilde de inhoud direct met mij gaan bespreken want PLONG er kwam een nieuw mailtje binnen. Kees was watching me!

Kunnen we vanmiddag een gesprek hebben? Kees

Met de brief in mijn hand besloot ik naar Kees toe te gaan die tenslotte op loopafstand zat. Hij schudde van verre al zijn hoofd en zei:

“Zet het maar op de mail!”

Ik aarzelde, keek naar de telefoon links van me: zou ik hem bellen?  Nee, te indringend… en vroeg toen aan Rachid of hij even mee wilde koffie drinken. Rachid was druk, moest nog het een en ander op de mail zetten maar het lukte me toch om hem te verleiden even bij de containers een sterke bak koffie te drinken.Hij zag aan me dat ik iets bijzonders had meegemaakt en nam een dubbele portie.
“Jaha??”

 Eerder gepubliceerd op een oud weblog op 7 september 2010.
Advertenties

Reacties staat uit voor Communiceren doe je zo

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Reacties zijn gesloten.