Het begint vaak simpel

De aanleiding
52deb2c736Bijvoorbeeld met een wijnrekje dat je wilt hebben. Niet omdat je zelf op dat idee kwam, nee, je wilt een wijnrekje omdat er opeens iemand is die je dat gratis aanbiedt. Tenminste, je denkt dat het gratis is. Voor je het weet zit er een hele wijnproefsessie aan vast. ‘Ja, hij deed het zo goed aan de telefoon, voor ik het wist had ik ja gezegd’. En dan is het natuurlijk de bedoeling dat je ook wijn koopt. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Het wijnproefpanel
‘Kom je wijnproeven?’ vraagt vriendin N.-ik-wil-graag-een-gratis-wijnrekje.
Een aantal weken later kom ik binnen bij vriendin N. die me meteen door naar de tuin loodst en daar zit Hij dan, meneer Wijntje, de Verkoper van het gratis wijnrekje. Dat gratis wijnrekje ligt op de hoek van de tafel en wordt even later door vriendin N. onopvallend op de grond gezet; het is gevoelsmatig al van haar. Maar dan moet het wijnproeven nog beginnen. Voor de gelegendheid is er Buurman opgetrommeld, een vriendelijke man die ook nog eens Specialist blijkt te zijn, maar dan op een ander terrein. Buurman zit naast mij, tegenover mij zit Meneer Wijntje en naast hem zit de man van vriendin N., beter bekend als ‘de bij voorkeur Witte Wijn drinker’. Vriendin N. drinkt net als ik toch vaker rode wijn en dan meestal Spaanse wijn. Dat zit er vanavond niet in want Meneer Wijntje heeft het over Duitse wijnen en een paar Franse, een Chileense en een Argentijnse.

Eten
268eede6a3Ik ben er heel druk mee om elke keer de restjes in een apart glas te gooien. Meneer Wijntje bekijkt het met afschuw. Hij zegt een keer tegen mij, terwijl hij tegen een bepaalde wijnfles tikt: ‘daar had u geen goed woord voor over’. Ook vindt hij het verschrikkelijk dat ik tussendoor eet maar ik moest me nogal haasten voor deze afspraak en had nog niets gegeten. Ik probeer wel zo veel mogelijk van zijn neutrale koekjes te eten en drink water. Het water is lekker. Ik doe niet opzettelijk lullig maar mijn wijn zit er niet bij. Die staat thuis.

De verkooptechniek
Aan het eind van de sessie staan er een heleboel half lege flessen op tafel en probeert meneer Wijntje het met de vraag die ik altijd zal blijven onthouden:
‘Zou u het leuk vinden om een van deze wijnen in huis te hebben?’. Hij kijkt erbij alsof hij het zich niet echt kan voorstellen. Zijn hoofd is nog wat roder geworden dan het al was en er zijn veel stiltes gevallen na een paar rondjes wijn. Man J. vond dit ongemakkelijke stiltes. Ik vond ze wel komisch en was niet van plan ze te doorbreken. Had ik meneer Wijntje niet al de schrik van zijn leven aangejaagd door te vragen waar de Malbec vandaan kwam? Hij had Rhone-gebied gegokt en dat geplaatst bij Bordeaux in de buurt. Daar was ik stil van geworden.

De koop
Samen met Buurman concludeerde ik toen meneer Wijntje weg was, dat het niet zo’n goede verkoper was. Ik had toen al een behoorlijk zwak voor Buurman die nog bij het afscheid tegen meneer Wijntje had gezegd ‘Het was me een woest genoegen’. Meneer Wijntje had geen krimp gelaten. Buurman had zich namelijk opgeofferd en 1 fles witte en 1 fles rode gekocht. Correctie: 2 dozen wit en 2 dozen rood. Per doos verkochten ze namelijk niet… Terwijl meneer Wijntje de bon al aan het schrijven was vroeg Buurman: ‘Zeg wat kosten ze eigenlijk?’. De witte bleek 9,45 per fles en de rode… iets van 17 euro…

Feesten met 70 man
Meneer Wijntje had tussendoor iets frivools verteld wat we later allemaal wel een keer of wat herhaalden. Hij gaf wel eens feesten, dan kwam er zo’n zeventig man. Dan pakte hij wijn uit een ander segment (daarmee doelend op goedkopere wijnen). Zonder heel negatief te doen over de persoonlijkheid van meneer Wijntje: zeventig man leek me erg veel op een feestje van hem. Bij mij komen er zeker geen 70 man trouwens. Punt is dat hij die lekkere wijn wel zelf dronk maar op die feesten van hem kwam wijn op tafel uit een goedkoper segment. Wijn, feestjes met 70 man, het leek allemaal niet zo bij meneer Wijntje te passen. Met een rood hoofd pakte hij al zijn wijntassen in.

Zielig
Er was niet echt iets te merken van blijdschap bij meneer Wijntje over de deal die al boven de honderd euro’s liep. Ik vond het nog zielig voor meneer Buurman dat het zulke dure wijn was (Vriendin N. van het gratis wijnrekje kocht helemaal niets..) maar Buurman bleek juist weer gekocht te hebben omdat hij Wijntje zo zielig vond. Buurman was zelf namelijk verfspecialist geweest en had heel veel verkocht in zijn leven dus begreep wel iets van het beroep. Hoewel. Volgens mij was Buurman een rasverkoper want toen meneer Wijntje weg was kwam er een fles wijn op tafel (van de Supermarkt) en een blik verf… verhalen.

Spannende verhalen
Buurman had hele orders binnengekregen, was zelfs bedreigd, door zijn eigen collega’s! En die orders, dat was wel wat anders dan wat flesjes wijn. De Stopera, die order had hij binnengekregen. ‘Je moet over problemen praten, niet over verf, die kun je overal kopen’ (net als wijn dus). Buurman kende ook heel veel verftermen. Er kwam nog wat whisky op tafel. Er was geen wijn meer in huis want zo dachten vriendin N. en man: hij zou toch wel een flesje achterlaten… Nee niets daarvan en Buurman vertelde vrolijk verder over de verfbusiness.En passant nodigde Buurman ons nog uit om binnenkort een wijntje te drinken bij hem. Ondertussen timmerde de man van vriendin N. het wijnrekje (dat in delen werd geleverd) in elkaar. Er passen 9 flessen in. Hij legde er 1 lege fles in.

De moraal van dit verhaal
Zorg ervoor dat je wat wijn in huis hebt voor na de wijnproeverij. Al is het maar om in je gratis wijnrek te leggen.

ps: en als je het een erg leuk wijnrekje vindt, kijk dan maar eens op Marktplaats.nl, er is vast wel iemand die er net vanaf wil.
Dit bericht is eerder verschenen (2009) op een ander weblog van mij.

Advertenties

Reacties staat uit voor Het begint vaak simpel

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Humor

Reacties zijn gesloten.