Maandelijks archief: februari 2013

Het is gelukt!

Lente Mijn privé-exporteer Meneer heeft mijn ‘oude’ blog in zijn geheel kunnen redden. Vanaf 2006 blog ik al.

De Camino de Santiago, Frankrijk, Franse muziek, Mijn Kookalfabet van A tot …. waar ik nog niet mee klaar ben, en meer.

Als ik de marketing mensen mag geloven, had ik me al lang weer tot andere websites moeten richten zoals Pinterest. Voor Tumblr ben ik te oud lijkt me zo. Zitten jullie al op Pinterest?

Als ik lang genoeg wacht, ben ik voor alles te oud. Dat is een hele geruststelling. Daar hoef ik niet eens iets voor te doen.

Al met al een geslaagde dag!

O ja: nu je dit gelezen hebt, geef ik je de link: lees verder op mijn Andere Blog

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Bloggen

Vegetarisch eten, Happy Cow en het Dovemansorendieet

IMG_0102 (500x375)Het is voor mij voor het eerst dat ik lees over Happy Cow. In het herfstnummer van het Vegan Magazine een interview met de oprichter Eric Brent. Op de website van Happy Cow (ik- koe- mag blijven leven daarom heet de organisatie Happy Cow) kun je doorklikken om overal ter wereld restaurants te vinden waar je vegetarisch of zelfs veganistisch kunt eten. Ik klik direct Utrecht aan en zie dat er gelukkig al heel wat opstaat. Bij Leeuwarden staat echter geen enkel restaurant genoemd dus hierbij roep ik alle vegetariers uit Leeuwarden op om….

IMG_0107 (500x375)Met veel plezier had ik net het boek van Maarten ’t Hart- Het Dovemansorendieet (2007)- gelezen waarin je het antwoord krijgt op de vraag: Hoe komt het dat ’t Hart zijn hele leven broodmager is gebleven, terwijl hij een weergaloze schrokop is? Niet alleen daar krijg je een antwoord op maar je krijg veel gedegen informatie over allerlei producten en over de werking van die producten in ons lichaam. En het is een grappig boek (hoofdstukken als “Niet ontberen maar laxeren”) Verder ontkracht hij de onzinnige aanname dat je van bewegen snel afvalt.En waar hij het er uitgebreid over heeft, verbaast het hem dat dieetboeken zelden reppen over de stoelgang. Hoe komt het dat die boeken zo populair zijn terwijl…

Wie zich enigszins verdiept in dat immense aanbod van dieetboeken, constateert al snel verbaasd dat de diverse eetgoeroes onder steeds weer een andere titel steeds weer hetzelfde boek publiceren.

En de reden waarom mensen “houden” van dieten:

Een dieet, dus een geheel van voorschriften, van geboden en verboden, komt tegemoet aan de dieptste wensen van de mens. Net als de hond is de mens een organisme dat graag een aantal scherp geformuleerde verbodsbepalingen opgelegd krijgt.

Mensen vinden het ook heerlijk om als een stout kind de dieetregels weer te overtreden: volgelingen van Sonja Bakker (zijn die er nog?) lassen stuk voor stuk een Schijt Aan Sonja (SAS) dag in.

Elke opleiding dietetiek zou studenten dit boek moeten aanbevelen. Maarten maakt gehakt van alle diëten en legt uit waarom ze toch altijd zo populair zijn. Net als Ivan Wolffers die zich verdiept heeft in gezond eten, is Maarten ’t Hart niet zo enthousiast over teveel zuivel en in ieder geval zeker geen oude kaas want daar krijgt hij hartkloppingen van. Maar ja, we hebben een zuivelindustrie, een vleesindustrie en vul het maar in. Sla een marketingboek open en je ziet hoe wij vanaf het moment dat we de supermarkt binnenkomen verleid worden om allerlei (liefst bewerkt want winstgevender voor de verkoper) producten te kopen die niet goed voor ons zijn.

O, roept iedereen dan, maar ik weet het niet meer wat ik moet eten. ’t is niet ingewikkeld hoor. Hoewel, ook Maarten die een hekel heeft aan al die dieetboeken toch komt met een lijst aanbevolen en te vermijden.
Lezen dat boek! En als je weinig tijd hebt verklap ik vast een beetje: groente, fruit, peulvruchten, roggebrood, jonge kaas, noten, zoetwatervis (verantwoord gekweekt), zilvervliesrijst, gekookte aardappels of gestoomd, eieren, olijfolie.En: pure chocolade en niet meer dan 2 glazen rode wijn per dag.
Proost!

Reacties staat uit voor Vegetarisch eten, Happy Cow en het Dovemansorendieet

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Eten, Humor, Inspiratie

Jean Ferrat

Dit bericht schreef ik maart 2010 op een oud weblog, inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden.


Heel Frankrijk, een hele generatie huilt vandaag zei Michel Drucker, een van de meest populaire tvpresentatoren van Frankrijk en een vriend van de zanger Jean Ferrat, tegen France Info Radio

“Er was (Jacques) Brel, (Georges) Brassens, (Leo) Ferre en er was Jean. Hij was de laatste der mohikanen.

Er is nog altijd zijn muziek. Ik kan niet kiezen welk liedje ik wil horen. Nuit et brouillard over de deportatie van zijn vader toen Jean (Tenenbaum) elf jaar was? Zijn Russische vader overleed uiteindelijk in Auschwitz. La Montagne? , dat iedereen kent omdat de melodie in Nederland zo bekend is (Wim Sonneveld: “Het Dorp”) en iedereen, zelfs stedelingen, even in dat Dorp wilden wonen of er tenminste een ansichtkaart van hebben. Of zal ik misschien “C’est beau la vie” of “heureux”celui qui meurt d’aimer als filmpje plaatsen?

Uiteindelijk kies ik voor Ma France. En ik denk weer aan Radio Nostalgie terwijl we vorig jaar door Frankrijk reden. Terwijl ik al naar het filmpje kijk denk ik: was er nu werkelijk geen mooiere plek om te filmen. Geen Montagne in zicht! Tegelijkertijd raak ik vertederd. Die groene jas, die schouders die af en toe een beetje meeschudden, die blik die je vasthoudt als hij zingt over kinderen die in de fabriek werken, die flappen van zijn overhemd en natuurlijk: die snor.

Paroles – Ma France

De plaines en forêts de vallons en collines
Du printemps qui va naître à tes mortes saisons
De ce que j’ai vécu à ce que j’imagine
Je n’en finirai pas d’écrire ta chanson
Ma France

Au grand soleil d’été qui courbe la Provence
Des genêts de Bretagne aux bruyères d’Ardèche
Quelque chose dans l’air a cette transparence
Et ce goût du bonheur qui rend ma lèvre sèche
Ma France

Cet air de liberté au-delà des frontières
Aux peuples étrangers qui donnait le vertige
Et dont vous usurpez aujourd’hui le prestige
Elle répond toujours du nom de Robespierre
Ma France

Celle du vieil Hugo tonnant de son exil
Des enfants de cinq ans travaillant dans les mines
Celle qui construisit de ses mains vos usines
Celle dont monsieur Thiers a dit qu’on la fusille
Ma France

Picasso tient le monde au bout de sa palette
Des lèvres d’Éluard s’envolent des colombes
Ils n’en finissent pas tes artistes prophètes
De dire qu’il est temps que le malheur succombe
Ma France

Leurs voix se multiplient à n’en plus faire qu’une
Celle qui paie toujours vos crimes vos erreurs
En remplissant l’histoire et ses fosses communes
Que je chante à jamais celle des travailleurs
Ma France

Celle qui ne possède en or que ses nuits blanches
Pour la lutte obstiné de ce temps quotidien
Du journal que l’on vend le matin d’un dimanche
A l’affiche qu’on colle au mur du lendemain
Ma France

Qu’elle monte des mines descende des collines
Celle qui chante en moi la belle la rebelle
Elle tient l’avenir, serré dans ses mains fines
Celle de trente-six à soixante-huit chandelles
Ma France

Reacties staat uit voor Jean Ferrat

Opgeslagen onder Frankrijk, Gedichten, Inspiratie, Muziek

Met een duikbril op in de supermarkt

Ze komen recht op me af. Zij heeft een standaard zwarte winterjas met de onvermijdelijke (nep) bontkraag aan, een spijkerbroek en charmante uggs. Ze loopt trouwens niet echt, ze struint meer maar misschien ligt dat aan de uggs of aan de drukte bij de groente-afdeling. Hij loopt net achter haar. Krullend haar, een zwart jasje en daar gaat het me om, een duikbril op. Op klaarlichte dag, op zomaar een zaterdag terwijl het nog niet eens regent buiten. Niet het standaardmodel duikbril (want dat zou je misschien nog begrijpen) maar een ouder model, zwart met flinke ronde glazen. Het plastic zit strak langs zijn oren. Ik heb dit model nog nooit gezien in een zwembad, laat staan in een buurtsupermarkt.

Onwillekeurig heb ik mijn wenkbrauwen opgetrokken en een mevrouw die me net als de duikbriljongen tegemoet komt doet hetzelfde. We knikken even naar elkaar en er verschijnt bij ons allebei een lachje. Je moet wel goed kijken want het is heel subtiel.

Had ik het wel goed gezien? Ze kijkt me aan en ik zie dat we allebei hetzelfde zagen. Zij spreekt uit: “Ja ha. Ja ja.Ja. “waarmee ze meteen heeft samengevat wat je hier zo van kunt denken. Het zou het begin van een script kunnen worden.

Reacties staat uit voor Met een duikbril op in de supermarkt

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor