Jean Ferrat

Dit bericht schreef ik maart 2010 op een oud weblog, inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden.


Heel Frankrijk, een hele generatie huilt vandaag zei Michel Drucker, een van de meest populaire tvpresentatoren van Frankrijk en een vriend van de zanger Jean Ferrat, tegen France Info Radio

“Er was (Jacques) Brel, (Georges) Brassens, (Leo) Ferre en er was Jean. Hij was de laatste der mohikanen.

Er is nog altijd zijn muziek. Ik kan niet kiezen welk liedje ik wil horen. Nuit et brouillard over de deportatie van zijn vader toen Jean (Tenenbaum) elf jaar was? Zijn Russische vader overleed uiteindelijk in Auschwitz. La Montagne? , dat iedereen kent omdat de melodie in Nederland zo bekend is (Wim Sonneveld: “Het Dorp”) en iedereen, zelfs stedelingen, even in dat Dorp wilden wonen of er tenminste een ansichtkaart van hebben. Of zal ik misschien “C’est beau la vie” of “heureux”celui qui meurt d’aimer als filmpje plaatsen?

Uiteindelijk kies ik voor Ma France. En ik denk weer aan Radio Nostalgie terwijl we vorig jaar door Frankrijk reden. Terwijl ik al naar het filmpje kijk denk ik: was er nu werkelijk geen mooiere plek om te filmen. Geen Montagne in zicht! Tegelijkertijd raak ik vertederd. Die groene jas, die schouders die af en toe een beetje meeschudden, die blik die je vasthoudt als hij zingt over kinderen die in de fabriek werken, die flappen van zijn overhemd en natuurlijk: die snor.

Paroles – Ma France

De plaines en forêts de vallons en collines
Du printemps qui va naître à tes mortes saisons
De ce que j’ai vécu à ce que j’imagine
Je n’en finirai pas d’écrire ta chanson
Ma France

Au grand soleil d’été qui courbe la Provence
Des genêts de Bretagne aux bruyères d’Ardèche
Quelque chose dans l’air a cette transparence
Et ce goût du bonheur qui rend ma lèvre sèche
Ma France

Cet air de liberté au-delà des frontières
Aux peuples étrangers qui donnait le vertige
Et dont vous usurpez aujourd’hui le prestige
Elle répond toujours du nom de Robespierre
Ma France

Celle du vieil Hugo tonnant de son exil
Des enfants de cinq ans travaillant dans les mines
Celle qui construisit de ses mains vos usines
Celle dont monsieur Thiers a dit qu’on la fusille
Ma France

Picasso tient le monde au bout de sa palette
Des lèvres d’Éluard s’envolent des colombes
Ils n’en finissent pas tes artistes prophètes
De dire qu’il est temps que le malheur succombe
Ma France

Leurs voix se multiplient à n’en plus faire qu’une
Celle qui paie toujours vos crimes vos erreurs
En remplissant l’histoire et ses fosses communes
Que je chante à jamais celle des travailleurs
Ma France

Celle qui ne possède en or que ses nuits blanches
Pour la lutte obstiné de ce temps quotidien
Du journal que l’on vend le matin d’un dimanche
A l’affiche qu’on colle au mur du lendemain
Ma France

Qu’elle monte des mines descende des collines
Celle qui chante en moi la belle la rebelle
Elle tient l’avenir, serré dans ses mains fines
Celle de trente-six à soixante-huit chandelles
Ma France

Advertenties

Reacties staat uit voor Jean Ferrat

Opgeslagen onder Frankrijk, Gedichten, Inspiratie, Muziek

Reacties zijn gesloten.