Bel een helikopter

‘Het gaat wel’ zei de  Wankelende Man terwijl hij opnieuw probeerde op te krabbelen. Even daarvoor had ik de Wandelende Man in de korte broek die op zijn knieën uit de trein viel, op tijd tegen kunnen houden zodat hij niet tussen trein en rails viel. Het zweet brak me uit, niet alleen van de hitte maar vooral ook omdat de trein leek te vertrekken.

Mannen op het station Amersfoort hadden het druk of stonden te whatsappen. Het was een zware man en ik had al mijn krachten nodig om hem de goede kant op te krijgen.

De eerste die mij te hulp schoot was een moeder die eerst haar kleine kind opdracht moest geven te blijven staan. Daarna kwam er een man van een jaar of 30 die voor de vorm een beetje hielp en met lichte tegenzin kwam er  een conducteur aangelopen. Die ging tussen de trein en de man staan. “Wilt u hem alstublieft goed tegenhouden. Ik voel dat hij wegglijdt en geen kracht heeft”. De Wankelende Man keek me zonder gezichtsuitdrukking aan en de conducteur keek moe.

“Bevangen door de hitte “, die tekst sprak de moeder  uit en de Wankelende Man leek zich er niet van bewust dat “het gaat wel’ een vreemde uitspraak is voor iemand die tot drie keer toe op zijn knieën op een perron valt.

Ik moest de conducteur ervan overtuigen te helpen en de man op een bankje in de schaduw te zetten. Een jongeman stond met tegenzin   langzaam op van het bankje om plek te maken. Dat van die tegenzin ga ik nu veranderen in langzaam. Dat zijn de feiten en of het met tegenzin was dat weet ik immers niet.

En ook weet ik niet meer waarom het zo lang duurde voordat er hulp kwam. Die moeder schonk limonade uit haar thermosfles in het bekertje dat de man van iemand anders had gekregen. Een andere man gaf hem een waterflesje. Helaas kwam de limonade net zo hard weer naar buiten. “Dat gaat niet goed” zei iemand die wat verder op stond te roken.

“Zout” moet hij hebben zei een mevrouw terwijl ze op haar kauwgompje aan het kauwen was. “Dat helpt”.

Tuurlijk mevrouw dacht ik en ik herinnerde me opeens een reis waarin een man ergens in de bergen in Zuid-Spanje flauwviel. Iedereen wist toen wat er moest gebeuren. “Bel een helikopter”, een ander zei: “Hij moet weer overeind. Nu!” En een derde zei” Hebben ze hier ook 112?Dan m0eten we dat bellen.”

Gelukkig waren we nu niet in de Spaanse Alpujarras maar op het station van Amersfoort.

De moeder wilde wel helpen maar moest een trein halen en drong net als ik aan bij de spoorwegbeambte dat er hulp moest komen.

“Hij is niet in orde” zei ik nog een keer, kunt u iemand bellen van het spoorwegpersoneel? Het zal de hitte zijn maar misschien is er nog meer aan de hand. De man zat versuft op het bankje en zei: “Ja ja”. Zijn bril zat scheef en ik onderdrukte de neiging om de bril recht te zetten, hij leek nog steeds erg misselijk te zijn. De ene conducteur benadrukte dat hij weg moest met de trein, de ander zei:”Ja ik weet het niet hoor, het lukt me niet om te bellen.”

Een tijdje later zag ik eindelijk dat er een conducteur serieuze pogingen deed om te bellen om hulp en stapte ook ik op de trein.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

2 Reacties op “Bel een helikopter

  1. Dank je wel voor je reactie Rebelse Huisvrouw, Ik kreeg meer reacties zoals die van jou in mijn directe omgeving.
    Whenever you find yourself on the side of the majority, it is time to pause and reflect – quote van Mark Twain. Hoewel er in bovenstaand geval natuurlijk geen tijd is om te pauzeren of eerst uitgebreid na te denken.

    Like

  2. Wat vreselijk. Mensen worden echt steeds onverschilliger en nonchalanter. Bah.

    Like