Maandelijks archief: oktober 2013

Doe mij maar meer van’t Zelfde – Superschool

Dankzij Monika Boekestijn met wie ik een passie deel, werd mijn aandacht gevestigd op de VPRO-uitzending Tegenlicht met Eric van’t Zelfde, een schoolleider met lef in Rotterdam. Eerder had ik al bij toeval een interview gelezen in de VPRO-gids met hem en zijn broers (allebei rechters).

Heeft u 20 minuutjes over om te horen welke kant we op moeten met het onderwijs? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending. En dan weet u vast op wie ik zou willen stemmen als hij de politiek in zou gaan. Zijn verhaal scheelt mij een blog of 100. En mocht u nog geld teveel hebben (alweer een bonus gekregen?) en een goed doel zoeken…

Advertenties

Reacties staat uit voor Doe mij maar meer van’t Zelfde – Superschool

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie

Een film met een passievol docente

“Wat je beschouwt als de top is slechts het opstapje” zei Seneca lang geleden. Had hij het over bevoegde of onbevoegde docenten voor de klas?

Passie overbrengen
Er wordt een discussie over gehouden door de politici. De VVD heeft het over het VWO (bij voorkeur willen ze universitair geschoolde docenten) maar weten ze dat er ook zoiets is als het VMBO?
Zijn politici wel helemaal eerlijk over dit probleem dat de overheid zelf opgeroepen heeft?
kenia 699Wat moet een goede leraar kunnen?
Zal ik het nog een keer uitleggen?
Lesgeven is het mooiste beroep van de wereld, als je houdt van je vak: je passie over mogen brengen en als je dat goed doet dan heb je publiek aan je lippen hangen.

La Vie d’Adèle
blauw is een warme kleur coverDe regisseur Abdellatif Kechiche liet zich er door inspireren. Zijn film La Vie d’Adèle baseerde hij losjes op het autobiografische stripverhaal van Julie Maroh: Le bleu est une couleur chaude (de Engelse titel voor de film La vie d’Adèle is: Blue is the warmest colour)én zo zegt hij zelf in interviews:

“tegelijkertijd had ik het idee om een film te maken over een docente die heel gepassioneerd was over haar vak. Ik ben geroerd door de toewijding en passie die veel docenten voor hun vak hebben.
Iedereen herinnert zich wel een belangrijk moment op school waarop je door een passievol docent meegenomen werd om een film te zien, of een bepaald boek te lezen.”

DÀT is volgens mij een goede docent.
Dit was mijn korte pleidooi voor passie.

Reacties staat uit voor Een film met een passievol docente

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Film, Frankrijk, Inspiratie

Rood met witte stippen

Rood met witte stippen

Reacties staat uit voor Rood met witte stippen

28 oktober 2013 · 12:05 pm

Kies voor de meeste weerstand!

SpanjeWandelschoenen
Prof.Dr. Erik Scherder was al een keer in DWDD om erover te vertellen. Wat een rijkdom, op internet colleges over uiteenlopende onderwerpen. Net iets geleerd van de neuropsycholoog Erik Scherder dat ik graag wil delen voor ik mijn wandelschoenen aantrek.

Je geheugen
“Gaat je geheugen kapot als je teveel voor de computer hangt”
Waarom kun je beter niet de roltrap nemen?
Waarom zijn de eerste 25-30 levensjaren zo belangrijk?

Krijgt u ook al zin om neuropsychologie te gaan studeren, of misschien liever de Camino de Santiago lopen?

Moven
Naar buiten! Minstens een half uur, nu, vandaag nog, of in uw middagpauze.
Buen camino!


ps: kan het kabinet hem er niet bij halen als adviseur voor de plannen in het onderwijs en de gezondheidszorg? Hoeveel bewegen “onze” politici per dag??

Reacties staat uit voor Kies voor de meeste weerstand!

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Inspiratie

Too much happiness

Dimensions
Doree had to take three buses-one to Kincardine, where she waited for the one to London, where she waited again for the city bus out to the facility. She started the trip on a Sunday at nine in the morning. Because of the waiting times between buses, it took her till about two in the afternoon to travel the hundred-odd miles. [Dimensions]

Fiction
The best thing in winter was driving home, after her day teaching music in the Rough River Schools. It would already be dark, and on the upper streets of the town into the forest, and though it was a real forest with great Douglas firs and cedar trees, there were people living in it every quarter-mile or so. [Fiction]

Short stories
Het begin van twee verhalen uit het boek “Too much Happiness”van Alice Munro, sinds vandaag Nobelprijswinnares 2013 genoemd. Misschien maakt het haar niet zo veel meer uit, immers ze was al gestopt met schrijven en bescheiden is ze altijd geweest.Echter goed nieuws voor iedereen die al van haar boeken hield en iedereen die er nu kennis mee gaat maken. Nu weten we in ieder geval zeker, dat haar boeken gelezen zullen worden. En ik verzeker u, niet alleen de jury genoot van haar verhalen, ook u zult merken hoe leesbaar ze zijn en hoezeer ze in je hoofd blijven rondspoken.

Boekhandel
Ze zijn er nog niet helemaal op voorbereid in de boekwinkels. Zeker niet de standaard Polare-winkels die eerder de laatste top 10 verkopen, hoewel misschien komt Munro wel in de Engelstalige Top 10. Mocht u misgrijpen, lees dan Murakami die naast de prijs greep (nog te vroeg), dat is zeker geen straf en die stapels liggen er al wel. Murakami schrijft echter wat dikkere romans, hoewel… Ten Zuiden van de grens is een prachtige beginner.

Weinig tijd& kwaliteit
Bij Munro zult u ontdekken dat de combinatie Weinig Tijd om te lezen&Korte Verhalen een goede is. Vooral de juiste dosis Goede Korte Verhalen. Misschien wordt het een trend, korte verhalen.
Et voilà, Alice Munro uit Canada, merci.

Interesse in een interview met Alice Munro dat in 1994 in The Paris Review verscheen?
Klik hier

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Hoe vol de zaal zit zegt niets over kwaliteit

Het zegt iets over geslaagde marketing. Steeds meer geld wordt er uitgegeven aan een boekpromotie of een film. De bioscopen en filmhuizen hebben het moeilijk en proberen je ervan te overtuigen dat je iets uitzonderlijks zult zien. 3D moet je enthousiast maken omdat je dat thuis niet kunt nabootsen. Ik kan u wel vertellen dat ik er soms wat moe van word, die 3D en al zeker met al die brokstukken die naar je toe schieten vanuit de ruimte bij een film als Gravity. Het meest komische uit de film Gravity vind ik de opmerking van Sandra Bullock “I hate space” als ze zich weer ternauwernood kan vasthouden om te voorkomen dat ze de ruimte in wordt geslingerd met alle gevolgen van dien. Een gedoe hoor!

De recensies over Gravity vertellen je dat het oogverblindend is. En dat is het. Sandra Bullock zwervend en zwevend door de ruimte, vechtend voor haar leven. Een “kleinere” film zoals het wonderschone en bijzondere The Stories we tell van de Canadese Saray Polley (die eerder Away from her naar een verhaal van Alice Munro verfilmde), de film van de Duitse regisseuse Sandra Nettelbeck met de oude rot Michael Cain en de mooie Clemence Poésy:  Mr Morgan’s Last Love in Parijs in de herfst of James Cromwell en Geneviève Bujold in Still Mine dat qua thematiek aan “Amour” doet denken maar het toch weer anders en prachtig uitwerkt,  moeten het doen met een handjevol bezoekers. Soms zie je de bezoekers twijfelend naar binnen gaan.Is er iets mis met deze film? Nee, er is niets mis met de film, behalve dan dat er wat minder geld voor marketing was. Het aantal bezoekers zegt niets over de kwaliteit, het zegt iets over de marketing, of de film prijzen heeft gewonnen (bij sommige films neemt het aantal bezoekers toe NADAT er een prijs gewonnen is*) en of het een film is die een prettig verhaal vertelt. Zoals Les Intouchables dat deed bijvoorbeeld.

Ongemakkelijke films, of films die meer oproepen dan puur vermaak, dat is lastig. En laat ik nu denken dat dit voor boeken ook geldt. Hoe meer marketing, hoe beter de films/boeken het doen. En in Nederland: vooral als ze geschreven zijn door mediagenieke schrijvers die een vaste plek bij DWDD veroverd hebben.

Een prijs is kwaliteit?

ik ben het met u eens dat een prijs winnen iets te maken zou moeten hebben met kwaliteit . Wel stel ik dan de vraag: wie zit er in de jury, en welk belang kan de jury erbij hebben dat juist deze film (of dit boek) wint?

Bij geschiedenis leerde ik al snel te kijken naar de schrijver van een boek: wie schreef dit, wat is zijn (politieke) plek, wanneer werd dit boek geschreven, wat zegt dit over  … Een beetje complottheorie maar nog veel meer: kennis over wie er wie beoordeelt.

Beenruimte wordt zwaar ondergewaardeerd
Het is trouwens niet mijn bedoeling ervoor te zorgen dat u nu allemaal massaal naar die kleinere mooie films gaat. Ik houd ervan lekker wat beenruimte te hebben en mijn arm af en toe op een leuning te kunnen leggen zonder de strijd aan te hoeven gaan met mijn buurman.

Dank u voor uw aandacht.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Humor

Als ik vier woorden schrijf streep ik er drie van door

dat zei Nicolas Boileau (Frans dichter) ooit. Het vergaat me niet helemaal zo als Nicolas, echter een veelschrijver kun je me niet meer noemen. Steeds minder gedachten komen -door de Strengere Eisen die ik mezelf opleg- daadwerkelijk op papier en nog weer minder op mijn blog. 

Ooit was Schoonheid een eis waar ik me aan wilde houden. Schoonheid van taal of beeld. Geluid schrijf je wat moeilijker op en veel mooie geluiden hoor ik helaas niet in de stad. Zo wordt mijn blog een ondergeschoven kindje. Au.. zegt zo’n kindje dan, maar je hoort het verder niet schreeuwen op papier.

Vandaag hoorde ik echter maar liefst twee Mooie Woorden en daar ben ik gevoelig voor. Hoe zeldzamer hoe mooier mits goed gebruikt en natuurlijk klinkend. Niet het “hoor mij eens een mooi woord gebruiken”, nee gewoon tussen neus en lippen door. 
Hoeveel mensen gebruiken in uw omgeving het woord ‘strapatsen’? Of ‘van de weeromstuit’? En u weet simpelweg wat het betekent, zonder iets te raadplegen? 

Waarempel, in het voorbijgaan heb ik een column geschreven, voor u, geheel belangeloos. Nu bent u weer aan de beurt en ga ik weer zitten strepen.

 

Reacties staat uit voor Als ik vier woorden schrijf streep ik er drie van door

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Taal