Juffenthee, het bestaat!

fris en fleurigOnlangs organiseerde ik iets jufferigs zoals dat hoort als je juf bent.
Eén van mijn leerlingen vond dat ik op een plezierige manier bij moest blijven in mijn vakgebied en bracht een attentie mee. Leren betekent plezier hebben, zo weet zij en stress is uit den boze als je bezig bent je wereld te vergroten en alle zintuigen te gebruiken. Genieten. Eerst rust in je lijf, dan pas kun je nieuwe dingen omarmen.

Wat zit erin?
20131203_161638Juffenthee, wat een geweldige vondst van haar, van Simon (Levelt). Zij weet dat ik van natuurlijk-biologisch- houd, van de natuur-groen-, en van lekker wild – de korenbloem – en rust -lavendel. Simon Levelt wil echt opgenomen worden in mijn alternatieve stadsroute.

Help stress!
Mocht je een examen moeten doen, een moeilijke toets, een mondeling, een presentatie, wie weet helpt het als je vooraf stiekem met de Juf meedrinkt. Bij mij hoeft het niet eens stiekem, sterker nog: ik zet de thee voor je (neer).

Op je werk?
Lees je dit op je werk? Maak dan even een lekker kopje thee voor jezelf en je collega en loop met een glimlach rond. Ben je thuis? Kruip lekker met een boek in een hoek alvorens je jezelf (en je geliefde huisgenoten) op een lekkere kop trakteert.

The Tea Song – Yorkshire tea
Tea is a divine herb.
~Xu Guangqi
en hoe kan ik anders eindigen dan met een Brits filmpje, the Tea Song over Yorkshire tea. In Yorkshire tea trouwens theebladeren uit India, Shri Lanka en Kenia. Ik zei toch: je wereld vergroten… De video schijnt in één take opgenomen te zijn. Wil je de lyrics erbij: klik dan hier

Tocht langs restaurants waar je vrolijk LANGS moet lopen – Utrecht

Ogen dicht en laat u meevoeren… Waar denkt u aan als u aan Italiaans eten denkt? De smaak, het ambachtelijke, de compositie, de liefde, de elegantie, mooi opgediend en oké vooruit, Italiaanse liedjes die in de jaren zestig?zeventig, tachtig een hit waren… Romantische locatie aan de Oude Gracht.
Hou maar op met dromen. Of nee, geniet nog even voordat je binnen in het restaurant zit waar je beter vrolijk langs had kunnen lopen.

Decembermaand
Utrecht op een mooie decemberavond, zondagavond. Het stof is weer van de kerstverlichting gehaald: er is gefriemeld en gefrunnikt om de lichtjes goed in de boom te verdelen. Het ziet er prachtig uit. Mijn bezoek (en ik) genieten van het mooie stuk langs de Dom, Graaf Floris en het Stadhuisplein. Op zoek naar een Italiaans restaurant. Een plek waar je in de watten wordt gelegd en waar mensen blij zijn dat je er bent en voor hén gekozen hebt. Mensen die er plezier aan beleven om je iets lekkers voor te zetten en je zo het beste van hun land te geven zonder dat het meteen een fortuin kost.

Niet doen!
Uiteindelijk belanden we ergens aan de Gracht. De bediening probeert niet te verhullen dat ze al jaren hetzelfde doen (en toen wist ik nog niet eens wat!) en de moedeloosheid en ongeïnteresseerdheid staat op het gezicht van de ober. Hoelang geleden is hij al gestopt om te doen alsof het hem interesseert? Tijd om iets nets aan te trekken had hij niet en waarom zou hij. Hij had ook al geen tijd om de tafel goed schoon te maken of netjes te dekken.
Wat had ik hem graag een coachingsgesprek willen aanbieden. Gratis en voor niets. Net als de pizza die ik kreeg en niet opat.

U betaalt de pizza niet
We bestelden twee pizza en een kalfsvlees. Met het vlees, daar was niets mis mee zo begreep ik, maar wij pizza-eters namen een hap en keken elkaar aan. Wat is dit?
We gaven elkaar een stukje van de pizza (ik kreeg tonno en gaf wat volgens mij moest doorgaan voor pizza margherita). Margherita zou spontaan gaan huilen of bevriezen of beven van schrik van wat ons werd voorgeschoteld. Bah!

Hoe smaakt het?
Tegen verwachting in kwam de ober vrij snel vragen of het smaakte. “Wilt u het echt wel horen” zei ik voorzichtig? Ik vind het vervelend om te zeggen maar het smaakt niet, het is werkelijk niet lekker.” Onmiddellijk zei hij: “We maken iets anders en u hoeft deze pizza niet te betalen”. Ik schrok er een beetje van want wat had ik precies voorgezet gekregen? Had ik meer dan gemiddeld opgegeten met mijn twee hapjes? Voordat ik iets had kunnen uitleggen qua smaak, werd me al voorgesteld iets anders te eten en over wel of niet betalen had ik niets gezegd.
Mijn trek was weg dus ik bedankte. “Dan betaalt u de pizza niet”. Wilt u een salade?
Nee dank u.

Ik hoor jullie al denken: Juffie …. dat is wel heel erg kritisch. Terwijl ik dit schrijf heb ik al gegoogeld op de naam van het restaurant (die naam slaat volgens mij op het geld dat er verdiend wordt want het is iets met ORO) en ik lees dingen die ik liever niet had willen lezen.

Bij deze opmerking op de website van de recensies voelde ik de rillingen over mijn rug lopen:
Heb hier tijd geleden gewerkt; het is hier echt een boevenbende! (en je wilt niet weten hoe het eten bereid wordt in de keuken)

Inderdaad…Mijn tafelgenote had al buikpijn voordat we thuis waren en holde bij binnenkomst naar het toilet om daar vervolgens een tijd te blijven.

C’è qualcosa indefinibile nel mio piatto.*

Help, ik voel al krampen.

Wil je weten welk restaurant het is en duurt het je te lang voordat ik een tocht ga organiseren? Ga er alleen virtueel hier naar toe.
*Er zit iets in mijn eten dat ondefinieerbaar is.
Geef mij maar Subliem in Haarlem!

Over de horeca – Lebbis