Allez les bleus!

Verbaasd kijk ik naar mijn schermpje. Net heeft Franse Michel “Allez les bleus” ge’smst. Dat hij een sportfan is weet ik, meestal kijkt hij naar rugby dat ontzettend populair is in (Zuid-)Frankrijk. Wist ik veel dat juist vanavond Frankrijk in Parijs aftrapt tegen het Nederlandse elftal.

Uitgerekend een Fransman moet me hieraan herinneren. WK – jeetje – we hebben net die Olympische Spelen gehad. Een oefeninterland met Les Bleus. Ik denk er nog even over na wat ik ga terug sms’en.

Percuter
Opeens moet ik weer denken aan die beruchte wedstrijd Frankrijk- Italie, de WK finale 2006. We bekeken de wedstrijd vanuit een Frans zomerhuisje, een huisje waar de energie van zonnecollectoren kwam. Omdat we vreesden niet genoeg energie te hebben voor de hele wedstrijd, werd de tv uitgezet in de pauze. Er volgde namelijk een verlenging (weet u het nog?). Tijdens de pauze liepen wij even naar buiten en bewonderden de bergen en het prachtige uitzicht en we konden Italie bijna horen omdat het huisje vlakbij Italie lag. De vader van mijn vriendin had nog voorgesteld om de wedstrijd in een Italiaanse kroeg vlakbij te bekijken. Ik vond dat een geinig idee maar de anderen (Fransen) keken hem aan alsof hij compleet gestoord was. Trouwens de Fransen zijn niet zo super enthousiast over hun voetbalploeg en begrijpen de oranjekoorts niet.

Uiteindelijk won Italie met 2-0, de Fransen wilden maar niet scoren, Zidane deed raar (De Zidane-kopstoot) en ik hoor nog de vader van een vriendin roepen: percuter, alors, percuuuuuuter! met nog wat woorden die ik nu niet herhaal, maar dat “percuter” wilde maar niet lukken.
We dronken wijn na afloop, dat lukte wel.

Allez les oranges!

De vrolijkste manier om de dag te beginnen

Oscaruitreiking 2014
Wie kent zijn liedje H A P P Y nog niet, het liedje van Pharrell Williams. De Pharrell Williams die fashion designer is (I have an all-Japanese design team, and none of them speak English. So it’s often funny and surprising how my ideas end up lost in translation) en die ook zegt:I’m just very thankful. And I say that a lot because that’s the most important message. Wij zijn dus ook thankful.

ijn optreden bij de Oscaruitreiking 2014 was bijzonder omdat hij zowaar Meryl Streep, Lupita Nyong’o en Amy Adams even aan het dansen kreeg. Omdat het zo’n vrolijk liedje is heeft hij mensen over de hele wereld geïnspireerd om een eigen dansversie te maken.

Marseille
We hebben er eentje van jonge mensen in Amsterdam (waar is die van Utrecht- ik wacht nog…) maar ook van Parijs, Berlijn, Toulouse en… Marseille. Het allervrolijkst word ik van het filmpje in Marseille omdat ze daar veel SAMEN dansen in plaats van alleen. Matt Harding (van de filmpjes: where the hell is Matt- een Amerikaanse reiziger die werkelijk de hele wereld al dansend heeft verfilmd) had al veel langer uitgevonden dat samen dansen het leukste is en vooral met allerlei verschillende mensen/generaties.

Happy Camino
En als ik ’s ochtends de dag even begin met Happy dan fantaseer ik om een eigen filmpje te maken, opgenomen langs de Camino de Santiago, dus pelgrims mét rugzak en bergschoenen, wandelstokken en een hele grote glimlach. Daar hebben mensen eindeloos de tijd (en je hebt in een mum van tijd een groep bij elkaar) , zijn superblij en er zijn prachtige locaties te filmen.

Idee
Het probleem is echter dat ik niet daar ben, maar mocht je dit lezen of iemand kennen die daar toevallig loopt, of aangekomen is in Santiago… en Happy.

Toegegeven
Het is een beetje makkelijk, zo’n idee alleen maar roepen. Uitvoering kost tijd en moeite en wat geld. Voorlopig dans ik dus gewoon lekker nog een rondje chez moi met de hele equipe van Marseille. Die grote vis die gevangen is, is geweldig, sowieso zitten er grappige dingen in en staat daar niet FESSE (achterwerk) op het filmbordje? Marseille en de rest, bedankt.

Bijna vergeten
Dat ik gisteren helemaal niet zo blij was omdat ik mijn donkerblauwe vest van velour met rits en kapuchon was vergeten in de Centrale Bibliotheek. Dat zit zo: het was warm buiten én binnen in de biblitheek dus ik had mijn vest uitgetrokken en in mijn tas gedaan waar ook boeken in zaten die ik nog moest scannen. Bij het scanapparaat beneden haalde ik mijn vest uit mijn tas zodat ik beter bij de boeken kon. Als je een boek vergeet dan gaat er zo’n piep af bij de poortjes en dat wil je natuurlijk niet. Daarna, jullie raden het al, ben ik mijn vest vergeten.

Verloren voorwerpen
Na een kwartier, al thuis, kwam ik erachter en belde direct. Wat bleek, mijn blauwe velour vest was niet gevonden. Wie o wie heeft mijn vest? (wel even wassen he?)
Als je je diep schaamt omdat je nu begrijpt hoezeer ik mijn vest mis, wil je het dan afgeven bij de klantenservice van de bibliotheek in Utrecht? Je mag er gerust eerst nog een “happy” dansje in doen, ik was hem wel weer.
Ik heb zelfs een mailtje gestuurd naar de klantenservice van de bibliotheek. Mét vest zou ik echt weer helemaal happy zijn. Nu heb ik Marseille nog wel even nodig.