Tijd voor een nieuwe lijstaanvoerder – Top 2000

Tijd om jullie eraan te herinneren.De stembussen van De Top 2000 zijn geopend. Houd ook nog wat reservegeld achter de rug mocht er een hertelling nodig zijn.

Stemmen vanaf vandaag

Je moet veel te ver naar beneden scrollen om David Bowie tegen te komen in de Top 2000: pas op nummer 60 voor het eerst met Heroes. Waarom niet kiezen voor zijn Life on Mars? Moet dat uitgelegd worden? Is luisteren niet voldoende? Hoewel het is een goed idee om er de lyrics ésongfacts erbij te zoeken.

BOWIE

Een jonge Bowie, maar wat te denken ook van Lazarus.

Look up here, I’m in heaven/I’ve got scars that can’t be seen

I’ve got drama, can’t be stolen/Everybody knows me now

You want it darker?

Leonard Cohen, terwijl we je zo hard nodig hebben verliet je ons. Leonard Cohen staat slechts 3 keer in de Top 2000, je begrijpt het gewoon niet. Hoeveel mensen hebben er geen Engels geleerd met zijn muziek, en geschiedenis, én filosofie en alle andere thema’s die hij aansneed. Op nummer 188 kom je hem pas voor het eerst tegen met Hallelujah.

Neem bijvoorbeeld Take this Walz (dank aan de NS-reclame). Ik zou zoveel van zijn liedjes kunnen kiezen alleen heeft misschien niet iedereen het geduld ze te beluisteren maar deze dan…

COHEN

 

Op de Franse tour?

Ooit de Franse vervoegingen geleerd met “Tu verras’ (jij zult zien) van Claude Nougaro. Mijn Franse vriend Michel zou trots zijn omdat Claude Nougaro uit Toulouse komt en een geheel ander (jazzy) Frans geluid liet horen. Ik leerde Claude pas in Frankrijk kennen.

Nougaro

Wat te denken van Zaz die al een hitje had in Nederland met

Je veux,  een wat jonger geluid? Zaz met “On ira”?

ZAZ

 

En als je dan wéér voor Het Dorp van Wim Sonneveld wilt kiezen, luister dan hier eens naar. Dit is het origineel. Jean Ferrat met La Montagne. Niets dorp, welnee hij bezingt de bergen waar hij zo van hield.

Ferrat

 

Ook in Utrecht gloeide de lucht

Het is niet goed te zien maar het was er wel. 

Buiten zag ik ze. Mensen die naar boven staarden alsof er aliens in de lucht vlogen. Op de brug stonden her en der wandelaars met mobieltjes foto’s te nemen.Ik was er één van. We deelden ohhhs en ahhhs en beseften dat onze foto’s het avondnieuws niet zouden halen. Steeds meer mensen verzamelden zich waardoor ik me deel voelde uitmaken van een happening. En dat alleen al maakte dat ik nog twee foto’s nam, om het moment te vertragen.

 “Wat is dat papa?”. “Dat is mooi” zei papa en we zagen dat hij gelijk had. 

Idfa in Eye

idfa-logo-2016-light-outline

Documentaire “France” van Depardon

Geen betere dag om in het donker te gaan zitten dan op een sombere dag in november. Regen en wind drijven ons over het Ij naar Eye. Binnen droog met ietwat tocht bij het raam. We klagen niet want we hebben er prachtig zicht op de natte buitenwereld op het water. Vergeleken met het IFFR publiek (Volkskrant/Trouw-achtig) komt het IDFA publiek (VPRO) intellectueel over. Fijn om daar tussen te mogen zitten. Ondanks het vroege middaguur een volle zaal voor “France”. We stappen in bij Raymond Depardon dwars door Frankrijk, in een oude caravan. Slow film. Een caravan is immers geen hippe camper en Raymond kiest uiteindelijk voor het kleinsteedse leven. Hij registreerde gesprekken tussen familieleden, geliefden en oude vrienden.

Luistert er iemand?

We kwamen somber de zaal uit. Wie luisterde er eigenlijk naar elkaar in die gesprekken? Wie had er iets moois te delen? Zelfs de geliefden leken langs elkaar heen te praten en andere belangen te hebben. En dan die oude man die verdrietig vertelde aan zijn vriend dat zijn dochters het te druk hebben om nog bij hem op bezoek te gaan. Zijn vriend hoorde hem amper want die was te druk met trots vertellen hoe vaak en hoeveel bezoek hij wel niet kreeg. En hoeveel gescheiden vrouwen hoorden we wel niet die exen hadden die het co-ouderschap niet bepaald omarmden.

Andere uitwerking?

We waren het erover eens:het idee voor de documentaire was interessant maar een andere uitwerking zou een positievere  uitwerking op ons hebben gehad. Misschien had Depardon elk stel kunnen laten filosoferen over een levensprobleem van een ander stel of misschien iets positiefs laten noemen dat hun leven/vriendschap/contact verrijkt.

Drank en delen

Wij filosofeerden over de vraag of het altijd zo geweest is dat mensen niet naar elkaar luisteren of dat dit slechts een registratie was van dat onvermogen? Zijn mensen per definitie alleen geïnteresseerd in hun eigen wensen en hun eigen leven? In ieder geval waren we hard aan drank toe. We mochten aanschuiven bij een mevrouw die aan een raamtafeltje zat. De ober was echter niet zo flexibel, hij gebood de mevrouw om onmiddellijk af te rekenen anders kwam zijn tafeltjesysteem hopeloos in de knoei. Mocht je hopen op onverwachte gezellige tafeldelers in Eye weet dan dat je dan je portemonnee meteen moet trekken.

Wij voeren naar de overkant om uiteindelijk in een schattig Thais “snackbarretje” op de Zeedijk te belanden waar tafeldelen juist noodzakelijk was. Aanschuiven als concept. Wij kletsten wat met onze tafeldelers uit Nijmegen. (“Wij komen hier vaker-goeie plek-goed vers eten! Kenden jullie dit?Nee!) We houden dit adres geheim anders moeten we de volgende keer niet alleen tafels maar ook stoelen delen.

Tot slot treinden we terug maar niet voordat we de samenreiskorting opnieuw hadden ingesteld. Werkelijk: let goed op als je dit instelt en kies voor heen-en terugreis. We zijn een super individualistische maatschappij. Je kunt samen heen en alleen terug. Wij deden dat niet, we reisden samen. We hadden nog wat te filosoferen en spraken met elkaar. Raymond Depardon was er niet bij.

Leonard Cohen (1934-2016)

Like a bird on the wire

Like a drunk in a midnight choir

I have tried in my way to be free.

(Bird on a Wire, 1968 Nashville)

Kris Kristofferson (waar Janis Joplin destijds naar op zoek was in het Chelsea Hotel*) wil deze tekst zelfs op zijn graf. Voor Leonard zelf is the third act (zoals hij de laatste levensfase beschreef in een interview) voorbij.

Langzaam na het wakker worden aan deze kant van de oceaan beseffen we dat de man met The Golden Voice er niet meer is.

In Amsterdam in 2013 beloofde hij “I’ll give you my best” die belofte hield stand en in feite deed hij dat al jaren. Dank je wel Leonard Cohen voor al die jaren, wat heb ik veel van je geleerd.

So long.

 

En als Hallelujah gedraaid zal worden dan wel graag zijn versie of hooguit die van Rufus Wainright.

Speciaal voor de mensen in Utrecht:

De Utrechtse stadsbeiaardier Malgosia Fiebig hield een ode aan Leonard Cohen om half één. Helaas heb ik het gemist en weet ik dus ook niet voor welk nummer er gekozen werd.

*Dit had Leonard achteraf gezien- zoals hij verteld in interviews- helemaal niet willen vertellen.