Idfa in Eye

idfa-logo-2016-light-outline

Documentaire “France” van Depardon

Geen betere dag om in het donker te gaan zitten dan op een sombere dag in november. Regen en wind drijven ons over het Ij naar Eye. Binnen droog met ietwat tocht bij het raam. We klagen niet want we hebben er prachtig zicht op de natte buitenwereld op het water. Vergeleken met het IFFR publiek (Volkskrant/Trouw-achtig) komt het IDFA publiek (VPRO) intellectueel over. Fijn om daar tussen te mogen zitten. Ondanks het vroege middaguur een volle zaal voor “France”. We stappen in bij Raymond Depardon dwars door Frankrijk, in een oude caravan. Slow film. Een caravan is immers geen hippe camper en Raymond kiest uiteindelijk voor het kleinsteedse leven. Hij registreerde gesprekken tussen familieleden, geliefden en oude vrienden.

Luistert er iemand?

We kwamen somber de zaal uit. Wie luisterde er eigenlijk naar elkaar in die gesprekken? Wie had er iets moois te delen? Zelfs de geliefden leken langs elkaar heen te praten en andere belangen te hebben. En dan die oude man die verdrietig vertelde aan zijn vriend dat zijn dochters het te druk hebben om nog bij hem op bezoek te gaan. Zijn vriend hoorde hem amper want die was te druk met trots vertellen hoe vaak en hoeveel bezoek hij wel niet kreeg. En hoeveel gescheiden vrouwen hoorden we wel niet die exen hadden die het co-ouderschap niet bepaald omarmden.

Andere uitwerking?

We waren het erover eens:het idee voor de documentaire was interessant maar een andere uitwerking zou een positievere  uitwerking op ons hebben gehad. Misschien had Depardon elk stel kunnen laten filosoferen over een levensprobleem van een ander stel of misschien iets positiefs laten noemen dat hun leven/vriendschap/contact verrijkt.

Drank en delen

Wij filosofeerden over de vraag of het altijd zo geweest is dat mensen niet naar elkaar luisteren of dat dit slechts een registratie was van dat onvermogen? Zijn mensen per definitie alleen geïnteresseerd in hun eigen wensen en hun eigen leven? In ieder geval waren we hard aan drank toe. We mochten aanschuiven bij een mevrouw die aan een raamtafeltje zat. De ober was echter niet zo flexibel, hij gebood de mevrouw om onmiddellijk af te rekenen anders kwam zijn tafeltjesysteem hopeloos in de knoei. Mocht je hopen op onverwachte gezellige tafeldelers in Eye weet dan dat je dan je portemonnee meteen moet trekken.

Wij voeren naar de overkant om uiteindelijk in een schattig Thais “snackbarretje” op de Zeedijk te belanden waar tafeldelen juist noodzakelijk was. Aanschuiven als concept. Wij kletsten wat met onze tafeldelers uit Nijmegen. (“Wij komen hier vaker-goeie plek-goed vers eten! Kenden jullie dit?Nee!) We houden dit adres geheim anders moeten we de volgende keer niet alleen tafels maar ook stoelen delen.

Tot slot treinden we terug maar niet voordat we de samenreiskorting opnieuw hadden ingesteld. Werkelijk: let goed op als je dit instelt en kies voor heen-en terugreis. We zijn een super individualistische maatschappij. Je kunt samen heen en alleen terug. Wij deden dat niet, we reisden samen. We hadden nog wat te filosoferen en spraken met elkaar. Raymond Depardon was er niet bij.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Film, Frankrijk

2 Reacties op “Idfa in Eye

  1. Met plezier geschreven.Dank voor het compliment.

    Like

  2. Diny

    Dank je voor deze mooie blog juffie.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s