Blijf bij mij

blogIngeburgerd in onze taal
“Zit je op Facebook, Instagram, Twitter?” Vooral als je interesse toont achter de vreemde wereld van Instagram en al lang dat vage gevoel had dat je er je tijd mee verdoet…Kijk dan naar de documentaire #Followme.
Ongedeelde aandacht
Het wordt namelijk steeds schaarser: ongedeelde aandacht krijgen van de mensen van wie we houden omdat…. die drukker zijn met hun telefoon dan met het Hier en Nu.
“Nog even dit, daarna luister ik naar je.”(Sherry Turkle – Reclaiming Conversation/Alone Together) Dat kwam weer boven toen ik naar die documentaire #Followme van de VPRO keek. Tegenwoordig moet je betalen om een video-link te plaatsen dus zie je hier alleen de aanklikbare link:

Followme# documentaire

Status
Status is nog belangrijker geworden omdat iedereen of die het nu wil of niet gevoelig is voor aandacht (online/likes!) en het mensen (soms) niet lukt om bij zichzelf te blijven.
Balans 
Om in balans te blijven is het belangrijk om tijd met onszelf door te brengen, zonder afleiding. Niet zo populair. En eng voor veel mensen die niet weten wie ze zijn, die bang zijn om pijn of verdriet of onzekerheid of allerlei andere gevoelens te hebben. Afleiding dient zich aan in de vorm van social media en voor je het weet ben je klikker de klik bezig met de (zogenaamde) levens van anderen. Contact met jezelf ingeruild voor online contact met vaak onbekende anderen.
Follow the money
Te weinig wordt ingezien dat er financiële belangen zijn die ervoor gezorgd hebben dat we verslaafd zijn geworden aan die social media die ons probeert wijs te maken dat we zo sociaal bezig zijn omdat we alles delen.
We kunnen uitstekend zonder delen online en voelen pas wie we zijn zonder die ruis. We zijn immers als mens uniek en goed en vol liefde en helemaal niet mopperend negatief bitter en altijd maar uit op likes. Die je dus ook kunt kopen…
Meer hart dan hoofd
Dat is niet zo makkelijk. Het lijkt een “niche” om te schrijven over het hart en wat je echt nodig hebt als mens. Je veux de l’amour zong de Canadese zanger Robert Charlebois al en Raymond van het Groenewoud maakte er een mooie Vlaamse versie van. En toch, lijkt het alsof het hoofd, de ratio populairder is. Status, geld verdienen, aandacht krijgen. Op betaalde vakantie gaan met gekochte nepvrienden (zie de docu) terwijl je wodka-reclame moet maken. Artiesten die volgers kopen omdat ze hunkeren naar…
Wil je aandacht?
Ja, ik schrijf het op een blog. Dat is social media. Zeker. Twijfel bij mij of ik het er wel of niet op schrijf. Die twijfel omdat ik aanvankelijk de link naar de documentaire naar een aantal mensen wilde sturen die het regelmatig over de voordelen van Instagram en social media hebben, maar zelden over de nadelen.
Uiteindelijk leek me dat te betweterig en zeker niet effectief. Als je vindt dat social media veel toevoegt in je leven, dan zal je er echt niet mee stoppen omdat juffiegelukkigonderweg zo nodig jou een documentaire opdringt die een boodschap brengt die niet goed (be)valt.
Zo, nu kan ik mijn eigen  blog gaan liken omdat niemand anders mij meer vindt zonder toegevoegde tekentjes van Twitter, Facebook of Instagram. Net als jij lezer heb ik het ook nodig regelmatig terug te keren tot de kern. Slow life. Zeggen ze niet “You teach best what you most need to learn”?

Macron had het antwoord in de literatuur kunnen vinden

20181216_170225

Het is uiteindelijk het lezen dat me weer tot het schrijven verleidt en dat komt door een dun maar groots boekje, “Ze hebben mijn vader vermoord”. In het Frans heeft het de betere titel: “Qui a tué mon père”.

Édouard Louis beschrijft hierin de complexe band die hij met zijn vader heeft. Het verhaal over zijn vaders leven en de gebeurtenissen die dat leven hebben verwoest, klinken nog lang na. Geweld, alcoholisme, armoede, homofobie en schaamte spelen een grote rol.

Antwoord op de gele hesjes

En? Wie heeft zijn vader vermoord? Dat weet je na 73 pagina’s. In de titel van mijn blog noem ik Macron die dit boek had moeten lezen. Macron die nog steeds bezig is om het juiste antwoord te vinden op de vraag hoe hij het protest van de Franse hesjes kan stoppen en de agressie uit het debat (en de straat) halen. Hij zal het antwoord vast niet in de literatuur gaan zoeken hoewel hij in dit boekje een uitstekende analyse daarvan kan vinden. Alles komt altijd terug en de literatuur is er bij uitstek goed in je bij de lurven te grijpen.

Ontsnapping 

Hoe het komt dat er geen ontsnapping uit dat leven is voor zijn vader, en waarom de arbeiders vaak niet op de politici stemmen die hen uit de misère zouden kunnen helpen, bespreekt Édouard o.a. ook in de mooie aflevering van VPRO boeken van 21 oktober 2018.

https://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1289687&profile=vpro&sharing=1

Lees dit boek!

Laten we hopen dat er iemand in Macrons omgeving is die hem dit boek aanraadt en dan doet hij er verstandig aan om samen met Édouard Louis naar Noord-Frankrijk te reizen (ze komen er beiden vandaan) , te luisteren en kijken naar de mensen en geen commentaar te geven totdat hij begrepen heeft hoe je werkelijk op een positieve manier impact kunt hebben op hun leven. Als hij het dan nog voor het zeggen heeft én als hij als ambitie heeft de wereld te willen verbeteren.

Xavier Dolan

Édouard draagt het boek op aan Xavier Dolan, een Canadese filmregisseur en acteur die  in 2009 de film “J’ai tué ma mère” maakte.  Die film gaat over de complexe band tussen een moeder en haar homoseksuele zoon. Xavier Dolan speelt zelf deze zoon en beschreef de film als semiautobiografisch.

Dit voor docenten Frans: ik ben voor een vrije, eigen keuze voor wat betreft de literatuurlijst. Als er echter toch voor de leerlingen gekozen wordt: zet dan dit boek op de literatuurlijst. Mocht je het lastig vinden om daar vragen bij te bedenken – maak er een geschiedenis-aardrijkskunde-filosofisch-sociologisch- project van en laat leerlingen zelf bedenken in welke vorm ze het willen verwerken.