Categorie archief: Duurzaamheid

De circulaire maatschappij is mogelijk

Voordat ik het boek “Material Matters’ van Thomas Rau en Sabine Oberhuber inlever bij de bibliotheek (kringloopeconomie), besluit ik er een blogje aan te wijden.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot. Het lijkt wel alsof ze gemaakt zijn om kapot te gaan…

Het boek

 

 

 

 

 

Material Matters is een belangrijk boek. geschreven door een architect en een bedrijfseconoom. Thomas Rau, de architect, wordt omschreven als de meest radicale bouwmeester van Nederland.

De Tegenlicht-uitzending ‘Het einde van het bezit’

De VPRO-Tegenlicht uitzending ‘Het einde van het bezit” waarin Thomas Rau zijn verhaal vertelt, is van twee jaar geleden alweer maar nog niet iedereen is op de hoogte van dit nieuwe economische model…

Geplande veroudering

Sinds de vorige eeuw hanteren wij een economisch systeem dat gericht is op continue groei. Om dat systeem in stand te houden moeten er steeds weer nieuwere producten gekocht worden en geconsumeerd anders werkt het verdienmodel van de producent immers niet. Producenten verkorten de technische levensduur van producten (‘ planned obsolescence / geplante Obseleszen/geplande veroudering) zodat je wéér een nieuwe telefoon/tablet/laptop of een ander product moet kopen omdat je bijvoorbeeld geen updates meer krijgt of omdat er een onderdeel kapot is gegaan. Het onderdeel vervangen is gek genoeg vaak duurder dan een nieuw product kopen.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot

Behalve de technische levensduur verkorten, worden er ook modetrends gecreëerd (designed to be outfashioned). Opeens krijg je het idee dat je net twee jaar oude telefoon niet meer “kàn”. Thomas Rau beschrijft in zijn boek (en legt in Tegenlicht uit) wat we hiertegen kunnen doen. Er is een korte én een langere versie om te bekijken.

 

Niet de consument maar de producent 

We moeten onze economie fundamenteel anders organiseren. We moeten realiseren dat eigendom verantwoordelijkheid met zich meebrengt. De consequenties van de beslissingen van de producent moeten niet voor rekening van de consument komen. De producent produceert nu de problemen van de leefomgeving (alle materialen die worden gedumpt en niet meer gebruikt bijvoorbeeld)

Hoe kunnen we dit veranderen? Is je nieuwsgierigheid gewekt? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending of lees zijn boek.

Bij onze buren in Duitsland

Ken je de Duitse keten die spullen verkoopt die ‘net als het tuingereedschap van onze grootouders generaties lang meegaan?'(Thomas Rau in zijn boek)  : Manifactum, Das Warenhaus der guten Dinge.

In het NRC stond er op 4 februari 2017 een stuk in de NRC van Ebele Wybenga over dit warenhuis Manufactum. In Manufactum hebben ze één product per categorie: alleen het allerbeste. Dus mocht je binnenkort een vakantie in Duitsland doorbrengen, neem dan eens een kijkje in één van de vestigingen in Duitsland van Manufactum.

Stefan Schridde, bedrijfseconoom, is de oprichter van een burgerbeweging: Murks? Nein, Danke! Knoeiwerk? Nee, liever niet! Consumenten worden opgeroepen om het te melden als er apparaten niet goed functioneren. Op 22 april 2014 stond er een artikel in Trouw over de tentoonstelling Murks? Nein, Danke! geschreven door Antoine Verbij.

Met de Franse slag?

De Franse regering heeft zelfs een einde gemaakt aan de massale dumping van elektrische apparaten die perfect te herstellen zijn. Met ingang van 1 maart 2015 moet  de consument voortaan geïnformeerd  worden over de mogelijkheid tot reparatie van apparaten.

En Nederland?

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

De voedingsindustrie kookt niet zoals jij kookt!

Penguin Canada

Dat is namelijk ook niet de bedoeling.

Het businessmodel is met zo goedkoop mogelijke grondstoffen een zo verleidelijk mogelijk product maken. En als jij thuis een traditionele maaltijd kookt, ben je voor de industrie een obstakel. Hoe moeten ze dan aan jou verdienen?

Het zelf koken is juist zo belangrijk. Zeker als je kinderen hebt: het creëert een aanleiding om samen te zitten, iets te delen en erover te praten. Zulke momenten zijn extra kostbaar nu elk gezinslid het grootste gedeelte van de tijd aan zijn eigen schermpje gekluisterd zit.

aldus Michael Pollan , Amerikaans auteur en onderzoeksjournalist. En ik ben het met hem eens want anders besteedde ik hier geen aandacht aan. Trouwens al eerder blogde ik over hem – in 2012 – over zijn boek: Een pleidooi voor echt eten . Dit keer is hij in het nieuws vanwege “Cooked” het boek dat de basis vormde voor de documentaire “Cooked” die bij Netflix te bekijken is. (of moet ik zeggen op Netflix?)

Michael rekent in interviews af met tegenwerpingen als “dat kost zoveel tijd”.

Het is niet zo dat het ons nooit lukt om ergens tijd voor vrij te maken. De laatste jaren zijn we erin geslaagd om meerdere uren vrij te maken voor het internet. Waar hebben we die tijd gevonden?

Vandaag was ik in een supermarkt en zag hoe de gemiddelde klant – ‘kookt’. Als kanttekening: er waren (toevallig?) veel studenten in de winkel. De voorverpakte, bewerkte producten hadden de overhand en werden begeleid door cola, bier en chips.  Bij de kassa waren sommige klanten druk met hun telefoon in de weer en doordat het contactloos betalen zo gepromoot is, werd het hen nog gemakkelijker gemaakt om gewoon door te kleppen en appen.

Ligt het aan de klant? Het is wel zo dat supermarkten de klant steeds beter verleiden en ons doen geloven dat het zo’n vervelend werk is om iets te snijden of om zelf een recept te bedenken.Liever een ping-maaltijd en dan kijken op de bank naar “Heel Holland Bakt”?

De keine lettertjes

En o wee als je wilt checken wat er allemaal in het product zit aan toevoegingen. Je moet een vergrootglas en een felle lamp meenemen om de kleine lettertjes te lezen. Het is helemaal niet de bedoeling dat jij je verdiept in wat er in een product zit. Welnee, niet zeuren, gewoon opwarmen en opeten! Kassa.

FOTO_337

Is dit te eten?

Dan ’s avonds eventjes kijken naar “Cooked” gebaseerd op wat Michael Pollan zegt:

Eet echt voedsel. Niet teveel. Vooral planten.

Ai, morgen misschien?

Eet smakelijk.

 

 

Reacties staat uit voor De voedingsindustrie kookt niet zoals jij kookt!

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Bloggen, Duurzaamheid, Eten, Inspiratie

Rommelige beach look, net terug van het strand!

kenia 875Heee, Juffie, net terug van het strand? Jee, wat zit je haar heerlijk rommelig. Helemaal Zomer 2015, die rommelige beach look!

Onlangs kreeg ik een monstertje (ieniemienie 10 ml ) van ‘mijn’ kapster. Die monsters zijn blijkbaar voor mensen die niet meer zoveel haar hebben…Ik kon er net één kant van mijn haar mee insmeren.

Nieuw assortiment

Voorheen verkocht mijn kapster altijd relatief goedkope tubes van een Italiaans merk. Met één tube deed ik minstens een jaar, misschien wel langer. Als ik geweten had dat ze die relatief goedkope tubes niet meer wilde verkopen, had ik er destijds een stuk of 5 gekocht zodat ik even vooruit kon. Via internet blijkt niet echt een optie of ik moet nog een hele rits andere tubes en potjes kopen, dan komen ze het “gratis” brengen.   Helaas, ik wist niet dat het opeens tijd was om over te schakelen op een Fan-Tas-Tisch natuurlijk trendy merk. Zo gaat het vaker. Heb je net iets goeds gevonden dan moet er weer iets “Nieuws” komen. Meestal zijn al die nieuwe producten erg geparfumeerd en daar heeft je neus misschien iets aan (soms veel te veel)  maar je haar/huid toch helemaal niets?

Sorry maar helaas

“Sorry ik heb die tubes niet meer. Wel heb ik dit, echt héél fijn” en ze wijst naar de vierkante doosjes die op de planken van stoer steigerhout gemaakte schappen staan. Werkelijk een hele rij simpel uitziende vierkante doosjes in bruinachtig papier met een Hawaïaanse  klinkende naam. Waarschijnlijk komen de ingrediënten ook uit Hawaï . Moisty seaweed, die moest ik hebben volgens mijn kapster. Ze gebruikt het zelf ook.

  • Een kanttekening trouwens: ik moet de neiging onderdrukken om Hawaaaiaaans te schrijven

kenia 951

Een olievrije texturizer, met een stevige hold, voor een rommelige beach look. Geeft onmiddellijk volume en textuur aan het haar. Zorgt voor een nonchalante en uitdagende uitstraling, alsof je lekker uitgewaaid bent op het strand.

An oil-free texturizer for a tousled beach look. Gives hair immediate volume and texture. Gives a casual, enticing look as though you have just had a nice windy walk on the beach.*** (Geen kans missen om Engels te leren, dan weet ik meteen wie ze bedoelen als ze roepen: “You with the tousled beach look, yes you!”

Op het monstertje staat ook nog eens:

A gift with love.

Natuurlijk wil ik er elke dag uitzien alsof ik net terug ben van het strand. Omslagdoek om, gezond gezicht en vooral die rommelige beach look. Natuurlijk, eenvoud. Wat een goed idee. Bovendien dierproefvrij en zonder parabenen. Daar valt niets tegenin te brengen.

Ongerept

Tot ik op de website zie wat het kost, een  tube, pot of fles. Juist: een ei voor de stevige hold, een avocado, olie voor wat moist en wat honing (enticing!) door je haar. De crisis mag dan wel voorbij zijn, we hebben geleerd dat we veel meer (goedkoper) zelf kunnen dan we dachten. En dat het nog leuk is ook. Je zou bijna zelf een bedrijfje beginnen in natuurlijke producten: http://www.ongerept.nl. Rappen over ongerept of ze reppen over ongerept maar nu roep ik mezelf even tot orde.

Online recepten voor een masker voor droog haar bij de vleet, dus je hebt “ongerept” niet nodig . Hoewel, de website is op dit moment nog te koop.

Goed, voor vandaag ben ik klaar met de natuur.  Ik groet u, en ga lekker de rest van de dag uitwaaien.

Reacties staat uit voor Rommelige beach look, net terug van het strand!

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

Gaat dit zo met u mee?

IMG_6417

Na de mevrouw vòòr mij, die minstens vier verschillende broden koopt (van meergranen pompoenpitten tot lichtbruin met maanzaad) ben ik aan de beurt. De mevrouw krijgt er een tasje bij want ondanks het feit dat mevrouw chique gekleed is, heeft ze geen geld om een tas mee te nemen. Het meisje vraagt haar: “wilt u een tas erbij“?.

Er klinkt geen:

Lukt het?
Lukt het zo?

Gaat het?
Redt u het?

Nee, loud and clear, pardon: luid en duidelijk “Wilt u een tas erbij”? En voor iedereen die worstelt (= het moeilijk heeft) met Nederlands is dat te begrijpen. Het “erbij” kun je omschrijven als: bij het brood of bij de broden= erbij.

We laten de mevrouw in haar chique kleding met het lelijke plastic zakje de deur uitlopen. Het klingelt nog even na. Daar sta ik dan en kijk naar al die broden die uitgestald op de rekken liggen.

Misschien

“Kan ik u helpen”? Wilt u meergranen, lichtgranen, volkoren met maanzaad, pompoenpitten, zonder, met havervlokken, spelt, een rond brood of een compact brood een….

“Ja, dat kunt u denk ik, mij helpen. Graag wil ik een volkorenbrood met pompoenpitten. Het is dinsdag en we doen eens gek. Maanzaad is voor de maandag en sesamzaad smaakt een stuk beter op donderdag.

Probeer het maar eens (eens= een keer).

Het “maar” voegen we toe -of liever gezegd ik in dit geval- omdat het dan iets vriendelijker klinkt. Net zoals we vaak “misschien” toevoegen aan een hele logische vraag.

Zo kun je in een café de vraag verwachten: “wilt u misschien iets drinken?” Het wordt een raar gesprek als je er een opmerking over zou maken.

“Misschien wel. Laat me maar eens even denken. Kunt u misschien straks terugkomen?”

“Dat zou ik misschien wel kunnen doen”.

Fijn! Dank u wel.

Geen dank, graag gedaan. Ik heb het misschien toch te druk op dit moment.

Het brood

Terwijl ik het meergranen brood met pompoenpitten al in mijn handen heb, vraagt het bakkersmeisje: “Gaat dit zo met u mee?”

“Het schijnt, daar heb ik geen zeggenschap over, kijk maar het brood dringt zich aan me op!”Wegwezen!

ps: op de foto staat natuurlijk een veel te grote tas. Misschien overdrijf ik wel.

Do you speak English?

Britten zijn echt heel goed in het voeren van onbegrijpelijke gesprekken, misschien dat ik daardoor aangestoken ben?

 

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Humor

Aux arbres citoyens – Yannick Noah

Aux arbres citoyens

Le ciment dans les plaines
Coule jusqu’aux montagnes
Poison dans les fontaines,
Dans nos campagnes

De cyclones en rafales
Notre histoire prend l’eau
Reste notre idéal
“Faire les beaux”

S’acheter de l’air en barre
Remplir la balance :
Quelques pétrodollars
Contre l’existence

De l’équateur aux pôles,
Ce poids sur nos épaules
De squatters éphémers…
Maintenant c’est plus drôle

Puisqu’il faut changer les choses
Aux arbres citoyens !
Il est grand temps qu’on propose
Un monde pour demain !

Aux arbres citoyens
Quelques baffes à prendre
La veille est pour demain
Des baffes à rendre

Faire tenir debour
Une armée de roseaux
Plus personne à genoux
Fait passer le mot

C’est vrai la terre est ronde
Mais qui viendra nous dire
Qu’elle l’est pour tout le monde…
Et les autres à venir…

Puisqu’il faut changer les choses
Aux arbres citoyens !
Il est grand temps qu’on propose
Un monde pour demain !

Puisqu’il faut changer les choses
Aux arbres citoyens !
Il est grand temps qu’on s’oppose
Un monde pour demain !

plus le remps de savoir à qui la faute
De compter la chance ou les autres
Maintenant on se bat
Avec toi moi j’y crois

Puisqu’il faut changer les choses
Aux arbres citoyens !
Il est grand temps qu’on propose
Un monde pour demain !

English version:

Onward to the trees, citizens!

Cement across the plains
Flows into the mountains
Poison in the fountains
Through our countrysides

Out of tornadoes
Our history is sinking
Our ideal remains
“To strut our stuff”

Buying air in blocks
Filling the balance:
Some petrodollars
In exchange for existence

From the equator to the poles
This weight on our transitory
squatters’ shoulders…
It isn’t funny anymore

Since we must change things
Onward to the trees, citizens!
It’s time for us to propose
A world for tomorrow!

Onward to the trees, citizens!
Some slaps we are due
The watch is for tomorrow
Some slaps due in return

Making an army of reeds
Stand firm
No more people kneeling
Pass the word

It’s true that the Earth is round
But who’s to tell us
That it is for everyone…
And the ones to come…

No time left to know who’s to blame
to count the chances or the others
Now we should fight
With you I do believe

Bron vertaling: Guilon vertaalde dit liedje

Materiaal voor de Franse docent (combineer het met biologie/aardrijkskunde/…….)

  1. Achtergrond informatie over het liedje: geschreven en gecomponeerd door Christophe Battaglia en Cyril Tarquiny in 2007. De titel verwijst naar Aux armes, citoyens. Dit komt voor in La Marseillaise, het Franse volkslied. Aux armes is vervangen door aux arbres omdat het liedje een ecologisch thema bevat en er in het liedje wordt uitgelegd dat we actie moeten ondernemen.
  2. In 2007 werd Aux arbres citoyens  gekozen tot “Lied van het Jaar”.
  3. Oefenen met de vertaling kun je door hier te klikken: je moet dan het juiste stukje tekst bij elkaar te zoeken.
  4. Fill in the gap –  texte à trous – gatentekst: beluister het liedje: vul het juiste woord in

Achtergrondinformatie

La Marseillaise – het Franse volkslied sinds 1795

Aux armes, citoyens,

Formez vos bataillons.
Marchons! Marchons! (Refrein)
Qu’un sang impur
Abreuve nos sillons

Aan de wapenen, burgers

Vormt uw bataillons
Marcheert, marcheert,
Zodat het onreine bloed
onze groeves doordrenkt

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Frankrijk, Inspiratie, Onderwijs, Taal

Rotterdam altijd weer leuk – auto’s

kijk naar de ruitenwissersDit zie ik niet dagelijks. En dan heb ik het niet alleen over deze auto. Vaak gaat het om de details.Hebben jullie hem al gespot… het groene detail?

Wacht, ik geef hem jullie:

Ook verkrijgbaar in het rood, blauw of oranje

En nee hoor, deze auto stond gewoon op straat, het is geen auto voor in de film.Hoewel?

Reacties staat uit voor Rotterdam altijd weer leuk – auto’s

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, imperfectie, vervangen

Vegetarisch eten, Happy Cow en het Dovemansorendieet

IMG_0102 (500x375)Het is voor mij voor het eerst dat ik lees over Happy Cow. In het herfstnummer van het Vegan Magazine een interview met de oprichter Eric Brent. Op de website van Happy Cow (ik- koe- mag blijven leven daarom heet de organisatie Happy Cow) kun je doorklikken om overal ter wereld restaurants te vinden waar je vegetarisch of zelfs veganistisch kunt eten. Ik klik direct Utrecht aan en zie dat er gelukkig al heel wat opstaat. Bij Leeuwarden staat echter geen enkel restaurant genoemd dus hierbij roep ik alle vegetariers uit Leeuwarden op om….

IMG_0107 (500x375)Met veel plezier had ik net het boek van Maarten ’t Hart- Het Dovemansorendieet (2007)- gelezen waarin je het antwoord krijgt op de vraag: Hoe komt het dat ’t Hart zijn hele leven broodmager is gebleven, terwijl hij een weergaloze schrokop is? Niet alleen daar krijg je een antwoord op maar je krijg veel gedegen informatie over allerlei producten en over de werking van die producten in ons lichaam. En het is een grappig boek (hoofdstukken als “Niet ontberen maar laxeren”) Verder ontkracht hij de onzinnige aanname dat je van bewegen snel afvalt.En waar hij het er uitgebreid over heeft, verbaast het hem dat dieetboeken zelden reppen over de stoelgang. Hoe komt het dat die boeken zo populair zijn terwijl…

Wie zich enigszins verdiept in dat immense aanbod van dieetboeken, constateert al snel verbaasd dat de diverse eetgoeroes onder steeds weer een andere titel steeds weer hetzelfde boek publiceren.

En de reden waarom mensen “houden” van dieten:

Een dieet, dus een geheel van voorschriften, van geboden en verboden, komt tegemoet aan de dieptste wensen van de mens. Net als de hond is de mens een organisme dat graag een aantal scherp geformuleerde verbodsbepalingen opgelegd krijgt.

Mensen vinden het ook heerlijk om als een stout kind de dieetregels weer te overtreden: volgelingen van Sonja Bakker (zijn die er nog?) lassen stuk voor stuk een Schijt Aan Sonja (SAS) dag in.

Elke opleiding dietetiek zou studenten dit boek moeten aanbevelen. Maarten maakt gehakt van alle diëten en legt uit waarom ze toch altijd zo populair zijn. Net als Ivan Wolffers die zich verdiept heeft in gezond eten, is Maarten ’t Hart niet zo enthousiast over teveel zuivel en in ieder geval zeker geen oude kaas want daar krijgt hij hartkloppingen van. Maar ja, we hebben een zuivelindustrie, een vleesindustrie en vul het maar in. Sla een marketingboek open en je ziet hoe wij vanaf het moment dat we de supermarkt binnenkomen verleid worden om allerlei (liefst bewerkt want winstgevender voor de verkoper) producten te kopen die niet goed voor ons zijn.

O, roept iedereen dan, maar ik weet het niet meer wat ik moet eten. ’t is niet ingewikkeld hoor. Hoewel, ook Maarten die een hekel heeft aan al die dieetboeken toch komt met een lijst aanbevolen en te vermijden.
Lezen dat boek! En als je weinig tijd hebt verklap ik vast een beetje: groente, fruit, peulvruchten, roggebrood, jonge kaas, noten, zoetwatervis (verantwoord gekweekt), zilvervliesrijst, gekookte aardappels of gestoomd, eieren, olijfolie.En: pure chocolade en niet meer dan 2 glazen rode wijn per dag.
Proost!

Reacties staat uit voor Vegetarisch eten, Happy Cow en het Dovemansorendieet

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Eten, Humor, Inspiratie