Categorie archief: Film

Een film met een passievol docente

“Wat je beschouwt als de top is slechts het opstapje” zei Seneca lang geleden. Had hij het over bevoegde of onbevoegde docenten voor de klas?

Passie overbrengen
Er wordt een discussie over gehouden door de politici. De VVD heeft het over het VWO (bij voorkeur willen ze universitair geschoolde docenten) maar weten ze dat er ook zoiets is als het VMBO?
Zijn politici wel helemaal eerlijk over dit probleem dat de overheid zelf opgeroepen heeft?
kenia 699Wat moet een goede leraar kunnen?
Zal ik het nog een keer uitleggen?
Lesgeven is het mooiste beroep van de wereld, als je houdt van je vak: je passie over mogen brengen en als je dat goed doet dan heb je publiek aan je lippen hangen.

La Vie d’Adèle
blauw is een warme kleur coverDe regisseur Abdellatif Kechiche liet zich er door inspireren. Zijn film La Vie d’Adèle baseerde hij losjes op het autobiografische stripverhaal van Julie Maroh: Le bleu est une couleur chaude (de Engelse titel voor de film La vie d’Adèle is: Blue is the warmest colour)én zo zegt hij zelf in interviews:

“tegelijkertijd had ik het idee om een film te maken over een docente die heel gepassioneerd was over haar vak. Ik ben geroerd door de toewijding en passie die veel docenten voor hun vak hebben.
Iedereen herinnert zich wel een belangrijk moment op school waarop je door een passievol docent meegenomen werd om een film te zien, of een bepaald boek te lezen.”

DÀT is volgens mij een goede docent.
Dit was mijn korte pleidooi voor passie.

Hoe vol de zaal zit zegt niets over kwaliteit

Het zegt iets over geslaagde marketing. Steeds meer geld wordt er uitgegeven aan een boekpromotie of een film. De bioscopen en filmhuizen hebben het moeilijk en proberen je ervan te overtuigen dat je iets uitzonderlijks zult zien. 3D moet je enthousiast maken omdat je dat thuis niet kunt nabootsen. Ik kan u wel vertellen dat ik er soms wat moe van word, die 3D en al zeker met al die brokstukken die naar je toe schieten vanuit de ruimte bij een film als Gravity. Het meest komische uit de film Gravity vind ik de opmerking van Sandra Bullock “I hate space” als ze zich weer ternauwernood kan vasthouden om te voorkomen dat ze de ruimte in wordt geslingerd met alle gevolgen van dien. Een gedoe hoor!

De recensies over Gravity vertellen je dat het oogverblindend is. En dat is het. Sandra Bullock zwervend en zwevend door de ruimte, vechtend voor haar leven. Een “kleinere” film zoals het wonderschone en bijzondere The Stories we tell van de Canadese Saray Polley (die eerder Away from her naar een verhaal van Alice Munro verfilmde), de film van de Duitse regisseuse Sandra Nettelbeck met de oude rot Michael Cain en de mooie Clemence Poésy:  Mr Morgan’s Last Love in Parijs in de herfst of James Cromwell en Geneviève Bujold in Still Mine dat qua thematiek aan “Amour” doet denken maar het toch weer anders en prachtig uitwerkt,  moeten het doen met een handjevol bezoekers. Soms zie je de bezoekers twijfelend naar binnen gaan.Is er iets mis met deze film? Nee, er is niets mis met de film, behalve dan dat er wat minder geld voor marketing was. Het aantal bezoekers zegt niets over de kwaliteit, het zegt iets over de marketing, of de film prijzen heeft gewonnen (bij sommige films neemt het aantal bezoekers toe NADAT er een prijs gewonnen is*) en of het een film is die een prettig verhaal vertelt. Zoals Les Intouchables dat deed bijvoorbeeld.

Ongemakkelijke films, of films die meer oproepen dan puur vermaak, dat is lastig. En laat ik nu denken dat dit voor boeken ook geldt. Hoe meer marketing, hoe beter de films/boeken het doen. En in Nederland: vooral als ze geschreven zijn door mediagenieke schrijvers die een vaste plek bij DWDD veroverd hebben.

Een prijs is kwaliteit?

ik ben het met u eens dat een prijs winnen iets te maken zou moeten hebben met kwaliteit . Wel stel ik dan de vraag: wie zit er in de jury, en welk belang kan de jury erbij hebben dat juist deze film (of dit boek) wint?

Bij geschiedenis leerde ik al snel te kijken naar de schrijver van een boek: wie schreef dit, wat is zijn (politieke) plek, wanneer werd dit boek geschreven, wat zegt dit over  … Een beetje complottheorie maar nog veel meer: kennis over wie er wie beoordeelt.

Beenruimte wordt zwaar ondergewaardeerd
Het is trouwens niet mijn bedoeling ervoor te zorgen dat u nu allemaal massaal naar die kleinere mooie films gaat. Ik houd ervan lekker wat beenruimte te hebben en mijn arm af en toe op een leuning te kunnen leggen zonder de strijd aan te hoeven gaan met mijn buurman.

Dank u voor uw aandacht.

Rien à déclarer

Dit is de titel van een film uit 2010 van Dany Boon. Na het grote succes van Bienvenue Chez les Ch’tis uit 2008, een film over de vooroordelen van Noord-Fransen ten opzichte van Zuid-Fransen  en andersom was Rien à déclarer een film over vooroordelen en intolerantie maar dan tussen Belgen en Fransen. De film kwam in 2010 uit.

RaD is opgenomen in o.a. Hirson (Picardie) maar ook in Dinant, Chimay en Bruxelles. Over Chimay wil ik het hebben, ze zijn er trots op in Chimay. Op de Grand Place zie ik overal foto’s hangen van de sterren.

C’est au centre culturel de Chimay, le 22 janvier 2010, que s’est déroulée la première journée de casting du film. 2000 personnes étaient présentes pour tenter d’avoir une place de figurant, rémunérée 30 euros par jour13. Les figurants devaient venir avec des vêtements des années 1980 et 1990.

Op 22 januari 2010 was de 1e casting-dag van de film in het cultureel centrum van Chimay, Belgie. Tweeduizend mensen waren aanwezig en probeerden een rol te krijgen als figurant, voor 30 euro per dag. De figuranten moesten kleding uit de tachtiger en negentiger jaren dragen.

Als ik even later in Aux Armes de Chimay zit, zie ik alweer een heleboel foto’s hangen en vraag aan de eigenares of er ook in haar cafe gefilmd is. Nee, dat niet, maar ook zij is er trots op en praat erover alsof het gisteren gefilmd is.

Ik durf nog niet te bekennen dat ik de film nog steeds een keer moet gaan zien. Het herkennen van filmlocaties zal het vast nog interessanter maken. Wat een drukte zal het gegeven hebben op de Grand Place in Chimay waar het, als ik er ben, heel erg rustig is. Zelfs het Grand Cafe is gesloten en er staan heel veel lege stoeltjes op het terras.

Dany Boon en Benoit Poelvoorde zullen er altijd welkom zijn. Mais oui.

Hebben we er beeld bij?

Opzienbarend is het niet meer.

1. In de supermarkt

2. In de bibliotheek

3. In de Literaire boekhandel

4. In de gewone boekhandel

5. In de kroeg

6. Op het station

7. In de trein

8. Bij de balie van de bioscoop

COMPUTERSCHERMEN  die trachten je ogen en oren te vermoeien in plaats van te verwennen.

Dat terwijl er zoveel kunstenaars rondlopen, mensen die de prachtigste dansen weten uit te voeren, eigen originele dansen of dansen die in de cultuur zijn ingebed. Flamenco, tango, ballet, tap, jazz, hiphop, swing (Charleston), riverdance, belly dance. Kom op mensen van de marketing: je kunt toch wel iets beters bedenken dan een groot scherm?(@juffiegelukkigonderweg)

Dans, dans, anders zijn we verloren! Dans in publieke ruimtes. Daarom een fragment uit “Pina”, de film die Wim Wenders maakte (2011), muziek is van Jun Miyake, Lillies of the Valley. Choreografie van Pina Bausch. *Haar werk wordt gekarakteriseerd door improvisatie en de herinnering van haar eigen ervaringen. Thema’s: relaties, en in het bijzonder de relatie tussen mannen en vrouwen. Ze stelt vragen en ze werkt de antwoorden uit in de vorm van gebaren, zinnen, dialogen, kleine scenes. Ze brak met de conventies en tradities en gebruikte geen standaard decor, soms staan er voorwerpen (stoelen bijvoorbeeld) op het toneel. Café Muller (1978) lijkt me fantastisch om te zien in een Café.

( *Fifty Contemporary Choreographers van Martha Bremser) geraadpleegd)

Foto’s maakte ik in Spanje: Tango op Straat, Barcelona. De andere foto maakte ik in Girona.

Nóz w wodzie – Knife in the water

Er komt een mailtje bij me binnen.Of ik wil klikken hier en hier om te laten merken dat ik geen last heb van Polen. Maar, zo dacht ik, het kan creatiever, een scheutje meer Pools.

Misschien willen jullie klikken om even te kijken en luisteren?

Dan laat ik jullie kennismaken met mijn tegenpolen.

Toevallig heb ik het namelijk net dit weekend druk gehad met Polen&piano. Mocht je helemaal into mind mapping zijn: zo gaat dat ongeveer bij mij…

Allereerst wil ik jullie meenemen naar de  film van Roman Polanski, zijn eerste  lange speelfilm: Knife in the water(Noz w wodzie is de oorspronkelijke titel; mes in het water) uit 1962, een klassieker. Het wordt niet voor niets een van zijn beste films genoemd. De film werd in 1964 genomineerd voor een oscar voor ‘Best Foreign Language Film’. (De Oscar ging toen naar Fellini’s 8 1/2) Zo werd er dus al gefilmd in 1962! Door Roman Polanski tenminste. Gedurende de hele film voel je spanning tussen de twee mannelijke hoofdrolspelers die constant om elkaar heen lijken te draaien. Roman Polanski zei ooit over films:

“Als ik een film zie, wil ik geschokt worden. Het zou obsceen zijn om de kijker niet van zijn stuk te brengen.”

In Knife in the water:  acteurs Leon Niemczyk, Jolanta Umecka en  Zygmunt Malanowicz)  1 locatie (Noord-Polen) en het speelt zich bijna allemaal af in een zeilboot.

Spanning in prachtige beelden zoals bijvoorbeeld van boven uit de mast gefilmd en niet te vergeten bijzondere muziek van alweer een Pool: Krzystof “Komeda” die filmmuziek maakte voor meer dan 60 films, o.a.  voor het bekende Rosemary’s baby. de muziek die in deze film gebruikt wordt voert de spanning op, je hebt het gevoel alsof je erbij zit en het einde van de film is verrassend.

Een klein stukje van de film

De beste films van 2011 zijn soms de laatste films…

Trend?
Ik herinner me niet spontaan alle films van 2011. Leeftijdsgebonden of de Waan van de Dag? Of zou het zo zijn dat de films die tegen het einde van het jaar in de bioscopen draaien vaker als goede films worden gekozen? Nog een beetje geholpen door de Golden Globes en mogelijke Oscars en Bafta’s?

Volkskrant filmrecensenten
Vorig jaar viel het me op, dit jaar zie ik het weer bij de top 10 beste filmlijstjes 2011 van de VK recensenten.Drive (draait nog in de bioscoop, 3x genoemd), Tinker Tailor, Soldier, Spy (draait nog in de bioscoop, 3x genoemd). Trouwens wie begrijpt TTSS zonder het boek gelezen te hebben? Na de lange zit hoorden wij anderen in de zaal: ” Gaan we nog een biertje doen en leg jij mij dan deze film uit?”. Wel mooie beelden voegt iedereen er meteen aan toe als je vraagt of ze het begrepen hebben.

Nog een trend?
Het lijkt wel alsof de films steeds langer worden. Zijn regisseurs bang dat de film niet blijft hangen? Schrijven is schrappen (ik geef toe dat ik dat kunstje niet altijd onder de knie heb) maar hoe zit dat dan met filmen?

Tip
Ach, uiteindelijk komt je voor mooie beelden, toch?
Mag ik een tip geven? the Artist draait op dit moment… en werd 1x genoemd door Bor Beekman (denken de anderen dat the Artist pas in 2012 in een lijstje van beste films van 2011 terecht mag komen of hoe werkt dit?) En als je dit weet, dan weet je misschien of het bij andere recensenten zo werkt dat de films die aan het einde van het jaar in de bioscoop draaien meer kans hebben hoog te eindigen.

Terug naar The Artist: een hommage aan de zwijgende films van vroeger, een film met een Engelse titel van een Franse regisseur; de film speelt echter wel in Hollywood. Met hondje Uggie. Volgens de regisseur Michel Hazanavicius kan iedereen er zijn eigen verhaal bij denken, bij een zwijgende film. Het publiek neemt op die manier de verantwoordelijkheid.
Sommige mensen vatten dit anders op en vragen hun geld terug omdat de film een “zwijgende” film is zoals in een paar bioscopen in Engeland gebeurd is.