Categorie archief: Inspiratie

Mee naar Parijs?

20170312_092752
Tram 3

Dit bericht plaatste ik ooit in 2010 op een andere blog ergens verstopt op internet (niet door mij) maar door de sufferds-programmeurs- die dat streepje bij web-log er op de verkeerde manier probeerden weg te halen.

Dat dit erop stond was ik alweer vergeten maar toen ik op de Parijs-link klikte vond ik het interessant genoeg om hier een plekje te geven. Ook omdat ik nog geen blog heb geschreven over waarom het zo vaak misgaat met planningen. Dat ga ik zeker nog doen, geduld…

Het duurt te lang!

Ja Davina Michelle, jij weet daar alles van: het duurt te lang! Dat is juist het probleem – dat gaat er vaak fout. Daar kom ik op terug maar nu eerst Parijs. Trouwens, toen ik vroeg aan mijn vader: “Gebruik je de traplift niet meer”? (die stond namelijk boven en mijn vader liep er langs naar boven en later weer naar beneden) antwoordde hij serieus met “Dat duurt te lang!” en ja hoor, dan hoor ik Davina weer voor de zoveelste keer op een dag… Zullen we nu dan echt naar Parijs gaan? Anders duurt het jullie zeker te lang!

Zin om eens een kijkje te nemen in Parijs ? Arnaud Frich en Martin Loyer plakten iets meer dan 2300 foto’s digitaal aan elkaar en zetten Parijs te kijk in zo’n 26 gigapixels: een panorama van de mooiste monumenten en stadsdelen van Parijs. Houd je van wandelen van achter je bureau? Niet al te veel tijd maar wil je wel even wegdromen op muziek van Yann Tiersen terwijl je naar Montmartre loopt? Kijk dan eens hier. Vergeet niet je muis te bewegen (wieltje), je kunt overal naar toe…

Wil je lezen hoe dit project tot stand is gekomen? Klik hier voor de Engelse versie. Natuurlijk is er ook een Franse versie.

Bonne route!   Liefs van Juffie

Hebt u dit al gehoord?

20161009_133403Er zijn steeds meer interviewers, op de radio én op tv die zichzelf erg graag horen praten. Die liever praten dan luisteren. Ze herhalen een antwoord (dat hoeft niet hoor, ik heb toch net zelf gehoord wat de gast zei?), verzinnen er nog wat bij, nemen een lange aanloop op een volgende vraag waar ze graag nog een bijzin, omdat het kan en omdat zij immers de ‘host’ zijn, aan toevoegen. Tegen de tijd dat de gast iets mag zeggen is het alweer tijd voor het volgende onderwerp.

In #ditism begint Margriet met “Hebt u dit al gezien?” en dan volgt er een filmpje. Van mij mag ze dat vervangen met “Hebt u dit gehoord?” met een filmpje waarin een wanhopige gast probeert een vraag van haar te beantwoorden. En weer dóór!

Wordt er helemaal niet nagepraat over de uitzending? Als je op die stoel zit, dan zit je daar omdat je een goed gesprek kunt voeren en ons luisteraars wijzer kunt maken. Lijkt me lastig als je in de redactie zit en je bereidt het heel goed voor maar ja helaas, de gast krijgt niet zoveel tijd. Misschien heeft iemand die in die redactie zit niet zoveel ambitie (?). Ik roep maar wat…

Trouwens, de meeste praatprogramma’s hoeven niet op tv. Het is prima te doen terwijl je de vaat  wast. Meer dan geluid erbij heb je niet nodig. Oh, heb je een vaatwasmachine? Nou schoonmaken kan ook, zelfs stofzuigen gaat prima. Tegen de tijd dat je klaar bent is er net even tijd voor een antwoord. Als gast moet je heel geduldig zijn.

En weer dóór.

Eigenlijk wilde ik de redactie mailen. Toevallig dit keer van #Ditism maar het kan ook een ander programma zijn. Waarom ik dat niet gedaan heb? Omdat ik het sterke vermoeden heb dat het toch niet serieus wordt gelezen, laat staan dat er iets verandert.

Daarom schrijf ik het hier op mijn blog met de stille hoop dat er misschien iemand dit leest die het laat lezen aan iemand anders en …. voor we het weten is het hele programma gewijzigd.

Dat allemaal door één blogje van mij.

Jee, ik verheug me nu al op een echt goed programma.

Fijne avond!

ps: al snel komt er een reactie in mijn mailbox van een vriendin. Ik ‘geef’ hem hier:

Matthijs van Nieuwkerk gezien als presentator van College Tour? Strafrechtadvocaat Bénédicte Ficq kwam er in het begin nauwelijks tussen. Matthijs stelde een vraag en gaf zelf het antwoord. Zwaar irritant. Ik vond Ficq steeds sympathieker worden.
Een heleboel kijkers geven de vriendin gelijk: Mag ik het misschien rustig uitleggen?

 

Het verschil tussen een internationale treinreis of een vlucht boeken

St.Olavspad
Wij hebben het plan opgevat om deze zomer een flink stuk te lopen. Lopen is gezond, je ziet een hoop, het maakt je hoofd lekker leeg en het is de natuurlijkste manier van voortbewegen. De zool ontwaakt de ziel.
We kiezen niet zomaar een route, welnee, we kiezen voor het St.Olavspad, de meest noordelijke pelgrimsroute ter wereld volgens de website. Het St. Olavspad (St. Olavsleden) was tijdens de Middeleeuwen één van de vier grootste pelgrimages ter wereld, samen met de wegen naar Jeruzalem, Rome en Santiago de Compostela.
Van Selånger, vlakbij Sundsvall (Zweden) naar Trondheim (Noorwegen) dus. Op zoek naar de eeuwig zingende bossen en spiegelende meren in Zweden. En natuurlijk het bergachtige Noorwegen.

Hoe gaan we er naar toe?
Juist, daarom de titel van deze blog. Natuurlijk willen wij binnen Europa graag met een trein en denk ik met nostalgie aan lang vervlogen tijden toen ik bij de NBBS op het Oudkerkhof binnenstapte, een nummertje trok om een treinticket naar Zweden of Frankrijk te boeken. Als je zat te wachten ontstonden er regelmatig interessante gesprekken met anderen die het over hun reis hadden en er werden tips uitgewisseld . Zeker, het klinkt omslachtig maar misschien was omslachtig ook wel juist gezellig en persoonlijk. De NBBS bestaat tot mijn verbazing nog steeds, alleen “simpele” treinreizen zie ik niet meer in het pakket.

Het zou toch moeten kunnen?
Er werd bij de NBBS fantastisch meegedacht en de medewerkers wisten hoe de treinlijnen liepen. Het is toch raar dat ik in 2019 geen NBBS meer om de hoek heb maar naar een treinwinkel in Leiden of Amsterdam moet. Ja, er zijn allerlei websites waarop ik zelf de reis zou kunnen opzoeken maar dat klinkt allemaal gemakkelijker dan het is en prijzen zie ik niet. Dat kan te maken hebben met de periode (veel te ver van te voren – namelijk 4 maanden…) en het overschrijden van grenzen. Het lukt in de meeste gevallen niet om een overzicht te hebben van treinreizen over grenzen heen; je kunt niet zien hoe de aansluitingen lopen. Of je ziet het wel maar je kunt niet gemakkelijk een wijziging in je reis maken of spelen met een andere vertrektijd of aansluiting of een ander type trein (verschil in prijzen) Op happyrail zou ik bijvoorbeeld de reis van Amsterdam naar Stockholm kunnen invullen volgens de medewerkster van treinreizen.nl. En, ja inderdaad ik zie wel tijden, maar geen prijzen en ik kom niet verder en krijg net iets te vaak “PAGINA NIET GEVONDEN” te zien.

Contrast met de websites vliegtickets
Het voelt niet goed dat het contrast zo groot is. Als ik vliegtickets Stockholm in tik, kan ik kiezen wat ik wil. Geen gedoe met “voor deze datum zijn nog geen gegevens” of iets dergelijks. Welnee, ik kan kiezen met welke maatschappij, welke dag, van welke plaats, noem maar op en ik zie de prijzen ook direct verschijnen. Dit zou toch ook voor treinreizen moeten kunnen?
Na lang zoeken heb ik op een Zweedse website http://www.sj.se wat meer informatie kunnen vinden maar jee wat zijn we nog ver weg van één goed overzichtelijk systeem. Het zijn allemaal initiatieven van óf mensen die graag met de trein reizen of van mensen die ook een verdienmodel nodig hebben (begrijp ik) en daarom allerlei dingen inbouwen waardoor je zelf niet gemakkelijk kunt zien wat de beste keuze is.

Daarbij kmt dan nog dat treinreizen belast worden en vliegreizen niet. Met de snelheid waarmee er duurzaam wordt gehandeld door politici verwacht ik dat het tot Sint Juttemis duurt voordat hier verandering in komt. En het pad van St.Juttemis wordt behoorlijk platgelopen als we het over duurzaamheid hebben.

Liever niet de lucht in
Lastig maakt dat je toch vaak voor de gemakkelijkste weg kiest en die gaat door de lucht. Als een treinliefhebber dit leest, hoor ik graag welke website, welk systeem, welk initiatief voor treinreizen in Europa het beste werkt en als er nog niets is dat goed werkt: welk initiatief verdient het om een financiële injectie te krijgen zoals bijvoorbeeld crowdfunding.
We zouden allemaal een stukje rails kunnen adopteren.

Wijze lessen van Pippi
Denk niet te klein, niets is onmogelijk. Richt de wereld in naar je eigen zin!

 

Treinreizen websites

de treinreiswinkel – Treinreiswinkel “vergelijkt en boekt alle internationale treintickets”

SJ – SJ is a limited liability company owned by the Swedish state and is tasked with operating profitable passenger rail services

happyrail – “één platform voor alle treintickets”

 

PS: Helaas is er een update geweest van wordpress en zijn er (voor mij) te veel toeters en bellen geïntroduceerd. Geen idee of het even wennen is of geen verbetering… Er bewegen veel te veel losse onderdelen mee terwijl je aan het tikken bent en er is een “blokdenken” ontstaan. Elke keer wordt me gevraagd of ik een “block”wil kiezen. Uiteindelijk kies ik dan maar voor de “klassieke manier” (lees: voordat deze bijgewerkte versie er kwam).

#reizen #klimaat #vliegtickets #treinreizen #belasting #co2voetafdruk #ecologisch #duurzaamheid #keuzestress #vakantietips #vakantiebestemming

Blijf bij mij

blogIngeburgerd in onze taal
“Zit je op Facebook, Instagram, Twitter?” Vooral als je interesse toont achter de vreemde wereld van Instagram en al lang dat vage gevoel had dat je er je tijd mee verdoet…Kijk dan naar de documentaire #Followme.
Ongedeelde aandacht
Het wordt namelijk steeds schaarser: ongedeelde aandacht krijgen van de mensen van wie we houden omdat…. die drukker zijn met hun telefoon dan met het Hier en Nu.
“Nog even dit, daarna luister ik naar je.”(Sherry Turkle – Reclaiming Conversation/Alone Together) Dat kwam weer boven toen ik naar die documentaire #Followme van de VPRO keek. Tegenwoordig moet je betalen om een video-link te plaatsen dus zie je hier alleen de aanklikbare link:

Followme# documentaire

Status
Status is nog belangrijker geworden omdat iedereen of die het nu wil of niet gevoelig is voor aandacht (online/likes!) en het mensen (soms) niet lukt om bij zichzelf te blijven.
Balans 
Om in balans te blijven is het belangrijk om tijd met onszelf door te brengen, zonder afleiding. Niet zo populair. En eng voor veel mensen die niet weten wie ze zijn, die bang zijn om pijn of verdriet of onzekerheid of allerlei andere gevoelens te hebben. Afleiding dient zich aan in de vorm van social media en voor je het weet ben je klikker de klik bezig met de (zogenaamde) levens van anderen. Contact met jezelf ingeruild voor online contact met vaak onbekende anderen.
Follow the money
Te weinig wordt ingezien dat er financiële belangen zijn die ervoor gezorgd hebben dat we verslaafd zijn geworden aan die social media die ons probeert wijs te maken dat we zo sociaal bezig zijn omdat we alles delen.
We kunnen uitstekend zonder delen online en voelen pas wie we zijn zonder die ruis. We zijn immers als mens uniek en goed en vol liefde en helemaal niet mopperend negatief bitter en altijd maar uit op likes. Die je dus ook kunt kopen…
Meer hart dan hoofd
Dat is niet zo makkelijk. Het lijkt een “niche” om te schrijven over het hart en wat je echt nodig hebt als mens. Je veux de l’amour zong de Canadese zanger Robert Charlebois al en Raymond van het Groenewoud maakte er een mooie Vlaamse versie van. En toch, lijkt het alsof het hoofd, de ratio populairder is. Status, geld verdienen, aandacht krijgen. Op betaalde vakantie gaan met gekochte nepvrienden (zie de docu) terwijl je wodka-reclame moet maken. Artiesten die volgers kopen omdat ze hunkeren naar…
Wil je aandacht?
Ja, ik schrijf het op een blog. Dat is social media. Zeker. Twijfel bij mij of ik het er wel of niet op schrijf. Die twijfel omdat ik aanvankelijk de link naar de documentaire naar een aantal mensen wilde sturen die het regelmatig over de voordelen van Instagram en social media hebben, maar zelden over de nadelen.
Uiteindelijk leek me dat te betweterig en zeker niet effectief. Als je vindt dat social media veel toevoegt in je leven, dan zal je er echt niet mee stoppen omdat juffiegelukkigonderweg zo nodig jou een documentaire opdringt die een boodschap brengt die niet goed (be)valt.
Zo, nu kan ik mijn eigen  blog gaan liken omdat niemand anders mij meer vindt zonder toegevoegde tekentjes van Twitter, Facebook of Instagram. Net als jij lezer heb ik het ook nodig regelmatig terug te keren tot de kern. Slow life. Zeggen ze niet “You teach best what you most need to learn”?

Macron had het antwoord in de literatuur kunnen vinden

20181216_170225

Het is uiteindelijk het lezen dat me weer tot het schrijven verleidt en dat komt door een dun maar groots boekje, “Ze hebben mijn vader vermoord”. In het Frans heeft het de betere titel: “Qui a tué mon père”.

Édouard Louis beschrijft hierin de complexe band die hij met zijn vader heeft. Het verhaal over zijn vaders leven en de gebeurtenissen die dat leven hebben verwoest, klinken nog lang na. Geweld, alcoholisme, armoede, homofobie en schaamte spelen een grote rol.

Antwoord op de gele hesjes

En? Wie heeft zijn vader vermoord? Dat weet je na 73 pagina’s. In de titel van mijn blog noem ik Macron die dit boek had moeten lezen. Macron die nog steeds bezig is om het juiste antwoord te vinden op de vraag hoe hij het protest van de Franse hesjes kan stoppen en de agressie uit het debat (en de straat) halen. Hij zal het antwoord vast niet in de literatuur gaan zoeken hoewel hij in dit boekje een uitstekende analyse daarvan kan vinden. Alles komt altijd terug en de literatuur is er bij uitstek goed in je bij de lurven te grijpen.

Ontsnapping 

Hoe het komt dat er geen ontsnapping uit dat leven is voor zijn vader, en waarom de arbeiders vaak niet op de politici stemmen die hen uit de misère zouden kunnen helpen, bespreekt Édouard o.a. ook in de mooie aflevering van VPRO boeken van 21 oktober 2018.

https://embed.vpro.nl/player/?id=VPWON_1289687&profile=vpro&sharing=1

Lees dit boek!

Laten we hopen dat er iemand in Macrons omgeving is die hem dit boek aanraadt en dan doet hij er verstandig aan om samen met Édouard Louis naar Noord-Frankrijk te reizen (ze komen er beiden vandaan) , te luisteren en kijken naar de mensen en geen commentaar te geven totdat hij begrepen heeft hoe je werkelijk op een positieve manier impact kunt hebben op hun leven. Als hij het dan nog voor het zeggen heeft én als hij als ambitie heeft de wereld te willen verbeteren.

Xavier Dolan

Édouard draagt het boek op aan Xavier Dolan, een Canadese filmregisseur en acteur die  in 2009 de film “J’ai tué ma mère” maakte.  Die film gaat over de complexe band tussen een moeder en haar homoseksuele zoon. Xavier Dolan speelt zelf deze zoon en beschreef de film als semiautobiografisch.

Dit voor docenten Frans: ik ben voor een vrije, eigen keuze voor wat betreft de literatuurlijst. Als er echter toch voor de leerlingen gekozen wordt: zet dan dit boek op de literatuurlijst. Mocht je het lastig vinden om daar vragen bij te bedenken – maak er een geschiedenis-aardrijkskunde-filosofisch-sociologisch- project van en laat leerlingen zelf bedenken in welke vorm ze het willen verwerken. 

 

Laat mij maar lopen op schoenen die me passen

IMG_6396

Goede schoenen

Eindelijk heeft Carlos (een caminoganger uit het programma “#laatmijmaarlopen”) schoenen gekocht die goed passen en zie…. er is geen enkel probleem, hij loopt als een kievit. Wel moesten we eerst nog met hem mee lijden vanwege die te kleine schoenen, blaren met vuil erin, een Spaans ziekenhuis dat een verkeerde diagnose stelt (infectie scheenbeen) om tot slot tot de conclusie te komen dat goede schoenen veel waard zijn.

Een zware en barre tocht

FOTO_337

De omroep MAX beschrijft de camino-tocht naar Santiago de Compostella als een zware en barre tocht maar dat is zwaar…. overdreven. Het wordt wel zwaar en bar als je te kleine schoenen aandoet, teveel bagage meeneemt en MAX (een ander) laat besluiten hoe ver je elke dag loopt en onvoorbereid op pad gaat. En het scheelt als je in de lente gaat lopen.

Niet teveel bagage

We vragen ons elke keer af wat er in die “doggy bag” van Marcella zit. Wat neemt ze toch allemaal mee? Het is geen wonder dat ze geen plek meer heeft(“Ik moet dingen een plek geven maar ik vraag me af of ik nog wel plek over heb”). Van alle kledingstukken die je mee kunt nemen zijn sokken het allerbelangrijkste, een paar t-shirts en 1 dikkere trui/fleece en iets voor op je hoofd. Zorg dat het snel droogt en qua kleur: niet al te licht, qua gewicht: niet al te zwaar. Het is zonde om allemaal nieuwe dingen te kopen want het wordt er door zweet en de banden van de rugzak die erover heen zitten niet mooier op. Verder lijkt het me handiger om met 2 stokken te lopen in plaats van 1 zoals Sam doet.

Klein maar fijn

Als je trouwens bang bent teveel mee te nemen, dan kan ik aanraden om een kleine rugzak aan te schaffen. Je moet thuis bezuinigen op wat je meeneemt en ook ik had voldoende bij me met een rugzak van 30 liter (die rode op de foto bij het standbeeld). Er moet immers zeker een liter water mee kunnen. Toiletartikelen: daar heb je bijzonder weinig van nodig. Waarom grote flessen shampoo, enorme stukken zeep en allerlei crème meenemen? Er zijn langs de camino veel plekken waar je achter kunt laten wat je niet nodig hebt zodat een ander er wat aan heeft. Ik kan jullie verzekeren dat er altijd veel grote flessen shampoo, conditioner en potten met crème stonden. Bovendien: je gaat niet de jungle in, er zijn winkels in dorpjes en grotere plaatsen. Je leert om te delen langs de camino. Een bak kersen is te groot? Wie wil er wat? Je stuk zeep te groot? Er is vast wel iemand die iets nodig heeft. Als je dan toch iets mee wilt nemen:zalf voor je voeten!

Gewoon gaan hoor

Je niet teveel aantrekken van deze wandelaars die het in allerlei opzichten veel te zwaar hebben.

Internationaal

Je zou door dit programma kunnen denken dat je de hele tijd met Nederlanders loopt.Dat is helemaal niet zo. Vertrek gerust alleen, als je graag met anderen loopt dan ontstaat dat vanzelf en als je het fijn vindt om na een tijdje weer afscheid te nemen is het ook prima: de camino is het leven in het klein: kennismaken, samen optrekken en weer afscheid nemen en herinneringen koesteren.

Het is erg handig als je een andere taal spreekt want er lopen veel Fransen, Spanjaarden maar ook allerlei andere nationaliteiten. Als je je alleen maar tot Nederlanders richt dan mis je dat.  Ontmoet wereldburgers! Wees zelf een wereldburger!

Laat mij maar lopen – camino

FOTO_300Bagage 

Wonderlijk wat ik allemaal aan die (wel erg volle) rugzakken zie hangen. Dat loopt toch niet lekker, zo’n wiebelend plastic zakje aan je rugzak geknoopt? Benieuwd wat daar dan inzit…

Schoenen

schoonmakenDie arme Carlos heeft te kleine schoenen gekocht. Hadden de makers van het tv programma #Laatzemaarlopen geen tijd om hen een beetje te helpen met de voorbereiding? Schoenen, je bagage, dát is het allerbelangrijkste en dan vooral ook dat je ze getest hebt en ingelopen. Of is het juist de bedoeling dat we die problemen zien? Sneu om te zien hoeveel last hij ervan heeft. Als je de camino loopt om pijn te verwerken hoef je er niet nog eens fysieke pijn bij of zou men dat als de ultieme vorm voor verwerking zien?

Welke route kies je naar Santiago?

Voor iedereen die thuis denkt: o die hitte, geen schaduw en wat is het zwaar: er zijn andere routes. Je hoeft niet meteen 26km op een dag te lopen en lang niet alle gedeelten zijn zo vlak en zonder schaduw. Landschappelijk gezien was een groot gedeelte in Frankrijk heel anders op de camino frances

Je kent elkaar niet

“De pelgrims kennen elkaar nog niet” hoor ik de voice-over op tv zeggen. De pelgrims uit het programma hebben een t-shirt aan waarop staat “laat ze maar lopen”. Ze zullen dus niet alleen elkaar snel herkennen en snel herkend worden.Trouwens, pelgrims kennen elkaar sowieso niet, toch?

Het heeft wel wat nadelen hoor ik, zo’n tv-groep wandelaars. “Leden van de groep mogen pas op hun kamer als ze er alle 7 zijn! “Ik geloof dat ik dan op een langzame wandelaar in zou praten 😉 “Joh, ik betaal het wel als je de bus neemt. Gewoon doen hoor!” Normaal gesproken loop je niet “samen” met mensen die een geheel ander tempo hebben. Behalve dan mogelijk de pelgrims die besluiten samen te vertrekken. Daar kwam ik er destijds ook een aantal van tegen. Ze liepen niet allemaal tot het einde samen. Als er iets belangrijk is, is het namelijk te lopen in je eigen tempo. Je tempo bepaalt min of meer of je bepaalde mensen vaker tegenkomt in de albergue (die leer je dan wel kennen) Sommige wandelaars zie je maar één keer omdat ze langere afstanden lopen, of juist veel korter of andere vervoersmiddelen hebben (er zijn er die doen de camino te paard)

Harder kan ik niet!

Ik sprak een Duitse vrouw op de camino die ongeveer 8 km per dag liep en haar zag ik maar één keer. Zij zei dat ze dat ze niet harder kon. Ze probeerde gezonder te gaan leven en eten en de camino moest haar daarbij helpen maar zo bekende ze “ik eet teveel snoep en troep”. ’s Middags kwam er veel geritsel met plastic zakjes vanaf haar bed. Ze las het boek van Hape Kerkeling – Ich bin dann mal weg (het boek dat hij schreef over zijn camino-ervaringen) Het wandelen ging haar niet gemakkelijk af en datzelfde had ze met het leven (zo zei ze) en ondanks de geringe afstand “kom ik toch altijd vooruit”. Ik hoop dat dit inmiddels ook voor haar leven geldt.

Gele pijl

We maakten er vaak grapjes over op de camino die zo gemakkelijk te lopen is vanwege de gele pijlen die je overal vindt. We zagen ze zelfs op kliko’s die er blijkbaar altijd stonden (of zouden mensen verdwalen als de kliko’s net een dag ergens anders zouden staan?) Onze gele-pijlen-grapjes gingen dan over het Echte Leven ná de camino. “Wat zou ik graag gele pijlen willen volgen in mijn leven! Dan weet je dát je goed gaat!”

Een tijd lang speelde ik een tijdje met de gedachte om een grote gele pijl in mijn huis te schilderen. Een t-shirt aanschaffen met “laatmijmaarlopen” heb ik nooit overwogen.

 

De bedenker van de gele pijlen

Doordat ik dit tv programma #Laatzemaarlopen volg, leer ik dat het pastoor Don Elías Valiña Sampedro was die al in 1984 grote delen van de Camino Francés opnieuw markeerde. Hij bedacht de gele pijlen die bedevaartgangers op de Spaanse route de weg wijzen naar Santiago de Compostela. Doordat je overal die pijlen ziet wordt het deel van het pelgrimsleven. Grapjes gaan dan over gele pijlen die tot je bed lopen of naar de douche. Ooit liep in op de camino ergens het bos in om een plasje te doen en toen liepen er zomaar wat pelgrims achter me aan. Moest ik ze uitleggen dat ik even van de camino af was. (“O ja, ik dacht al, geen gele pijlen”)

Maak je geen zorgen als de gele pijlen tijdelijk weg zijn. Dan vind je wel weer andere borden of symbolen (schelp).