Categorie archief: Inspiratie

Dave Eggers

De monnik van Mokka

In Sir Edmund, de zaterdagboekenbijlage van de Volkskrant, staat een recensie van het nieuwe boek van Dave Eggers – “De terugkeer van Mokka”.

De recensie van Hans Bouman klinkt veelbelovend “Van Jemenitische koffie een razend spannende oorlogsthriller maken, laat dat maar aan Dave Eggers over. ” Ook in The Guardian lees ik een fijne recensie van The Monk of Mokha

Mijn tip: begin vast met één van de andere boeken van Dave Eggers . Zelf begon ik met “Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit”, gevolgd door “Wat is de wat”, daarna “Zeitoun” en De Cirkel. Juist, er ontbreken er nog een paar.

Over “Wat is de Wat” schreef ik in 2010 een recensie en omdat ik dit boek graag weer onder de aandacht wil brengen, hier deze (bewerkte) recensie .

Wat is de wat
Je kunt lezen in de krant over Soedan, je kunt de beelden zien, echter het boek dat Dave Eggers heeft geschreven in naam van Valentino Achak Deng onder de titel “Wat is de wat’ slaat alles. Een hele week lang had ik het gevoel in twee werelden te leven. Een wereld vol met alles wat we gewoon vinden; vrede, veiligheid, luxe. Na mijn werk, dook ik in die andere wereld: Valentino’s wereld vol met gevaren, geweld en angstige momenten, teleurstellingen en toch altijd weer die hoop. Enorme veerkracht, flexibiliteit, creativiteit, eindeloos geduld en wereld wijsheid.

Samen met Valentino
Ik heb het gevoel dat ik met Valentino door dorpen ben gerend, ‘s nachts samen met hem en andere kinderen in een kring sliep, door rivieren waadde terwijl ik niet kon zwemmen, en vrienden zoveel vrienden achterliet, het soms niet meer zag zitten maar toch altijd weer verder ging. Als Valentino hoofdpijn had wilde ik dat ik zijn hand kon vasthouden, dat ik hem een mooi verhaal kon vertellen om de pijn te verlichten.
Iedereen zou dit boek moeten lezen of zoals Valentino zegt:  “Ik zal verhalen vertellen aan mensen die willen luisteren en aan mensen die niet willen luisteren, aan mensen die naar me toekomen en aan degenen die hard weglopen.”

Helpt het?
Dit boek bewees mij wederom dat boeken, en films meer raken dan krantenberichten hoe noodzakelijk die mogen zijn. Ik heb door dit boek meer geleerd over de “Lost Boys dan ik ooit uit de krant haalde of kon begrijpen.

Political Map Of Africa Stock Vector & Stock Photos | Bigstock

Je neemt een deel van Valentino mee. Soedan staat voor eeuwig op de kaart, en Valentino krijgt een plaats in je hart.
Dank aan Dave Eggers die dit hartverscheurende verhaal van Valentino met zoveel liefde opgeschreven heeft. Hij begrijpt dat we behoefte hebben aan verhalen. Zie het als een Longread en neem de tijd. Kom los van je schermpje, rek je uit, masseer je pijnlijke schermnek en kies voor een fysiek boek.

Niet verkrijgbaar?

Vraag ernaar bij je plaatselijke boekhandel.  Als die het boek niet op de plank heeft staan maar alleen stapels exemplaren van één en hetzelfde boek van Dit Moment heeft liggen én beweert dat dit een ouder boek is waar niet meer naar gevraagd wordt… zeg dan:

” Het is een absolute must dat u van dit boek een heleboel exemplaren heeft staan want Juffie heeft er wéér over geschreven. Het blijkt dat dit verhaal waardevol is en gelezen moet worden. Wanneer heeft u het weer in voorraad? Ik kijk er erg naar uit dit boek te lezen!”

Wie meer wil weten van The Lost Boys, klik hier. Valentino heeft een stichting Lost Boys opgericht.

De omslag van Wat is de Wat van Dave Eggers werd verkozen tot Mooiste Boekomslag 2010 door de verzamelde Nederlandse boekhandelaren. Prachtig die Afrikaanse voetafdruk.

Nog niet overtuigd? What is the what schoot naar de top van de bestsellerlijsten in de VS en werd door de Volkskrant destijds uitgeroepen tot een van de beste drie Engelstalige boeken van het jaar.

De titel verklaard
Waarom heet het boek ‘Wat is de wat’? In de titel staat het voor het onbekende (wat), dat wat de Dinka (bevolkingsgroep in Zuid-Soedan) niet gekozen hebben. Het Wat. Is dit onduidelijk? Dan zou ik zeker het boek gaan lezen…

 

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, boeken, Inspiratie, Verhalen

Soms duurt het even

Een reactie plaatsen

18 december 2017 · 10:39 pm

De circulaire maatschappij is mogelijk

Voordat ik het boek “Material Matters’ van Thomas Rau en Sabine Oberhuber inlever bij de bibliotheek (kringloopeconomie), besluit ik er een blogje aan te wijden.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot. Het lijkt wel alsof ze gemaakt zijn om kapot te gaan…

Het boek

 

 

 

 

 

Material Matters is een belangrijk boek. geschreven door een architect en een bedrijfseconoom. Thomas Rau, de architect, wordt omschreven als de meest radicale bouwmeester van Nederland.

De Tegenlicht-uitzending ‘Het einde van het bezit’

De VPRO-Tegenlicht uitzending ‘Het einde van het bezit” waarin Thomas Rau zijn verhaal vertelt, is van twee jaar geleden alweer maar nog niet iedereen is op de hoogte van dit nieuwe economische model…

Geplande veroudering

Sinds de vorige eeuw hanteren wij een economisch systeem dat gericht is op continue groei. Om dat systeem in stand te houden moeten er steeds weer nieuwere producten gekocht worden en geconsumeerd anders werkt het verdienmodel van de producent immers niet. Producenten verkorten de technische levensduur van producten (‘ planned obsolescence / geplante Obseleszen/geplande veroudering) zodat je wéér een nieuwe telefoon/tablet/laptop of een ander product moet kopen omdat je bijvoorbeeld geen updates meer krijgt of omdat er een onderdeel kapot is gegaan. Het onderdeel vervangen is gek genoeg vaak duurder dan een nieuw product kopen.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot

Behalve de technische levensduur verkorten, worden er ook modetrends gecreëerd (designed to be outfashioned). Opeens krijg je het idee dat je net twee jaar oude telefoon niet meer “kàn”. Thomas Rau beschrijft in zijn boek (en legt in Tegenlicht uit) wat we hiertegen kunnen doen. Er is een korte én een langere versie om te bekijken.

 

Niet de consument maar de producent 

We moeten onze economie fundamenteel anders organiseren. We moeten realiseren dat eigendom verantwoordelijkheid met zich meebrengt. De consequenties van de beslissingen van de producent moeten niet voor rekening van de consument komen. De producent produceert nu de problemen van de leefomgeving (alle materialen die worden gedumpt en niet meer gebruikt bijvoorbeeld)

Hoe kunnen we dit veranderen? Is je nieuwsgierigheid gewekt? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending of lees zijn boek.

Bij onze buren in Duitsland

Ken je de Duitse keten die spullen verkoopt die ‘net als het tuingereedschap van onze grootouders generaties lang meegaan?'(Thomas Rau in zijn boek)  : Manifactum, Das Warenhaus der guten Dinge.

In het NRC stond er op 4 februari 2017 een stuk in de NRC van Ebele Wybenga over dit warenhuis Manufactum. In Manufactum hebben ze één product per categorie: alleen het allerbeste. Dus mocht je binnenkort een vakantie in Duitsland doorbrengen, neem dan eens een kijkje in één van de vestigingen in Duitsland van Manufactum.

Stefan Schridde, bedrijfseconoom, is de oprichter van een burgerbeweging: Murks? Nein, Danke! Knoeiwerk? Nee, liever niet! Consumenten worden opgeroepen om het te melden als er apparaten niet goed functioneren. Op 22 april 2014 stond er een artikel in Trouw over de tentoonstelling Murks? Nein, Danke! geschreven door Antoine Verbij.

Met de Franse slag?

De Franse regering heeft zelfs een einde gemaakt aan de massale dumping van elektrische apparaten die perfect te herstellen zijn. Met ingang van 1 maart 2015 moet  de consument voortaan geïnformeerd  worden over de mogelijkheid tot reparatie van apparaten.

En Nederland?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

DSC01011Het lijkt me een mooie binnenkomer als je op een opleiding creatief schrijven begint met hoofdstuk 18, Het beroep schrijver uit het boek Waarom ik lees, de veranderde wereld van het boek (where I’m reading from) van Tim Parks.  Bekijk zijn eigen website eens. Je ziet dat Tim Parks óók een Facebookpagina heeft, en ja, de website begint met aanbevelingen van andere schrijvers en andersom zal het ook het geval zijn. Hij weet hoe het werkt, eh ik bedoel: dàt het (zo) werkt. U ziet vast steeds vaker die die stickertjes ‘ aangeraden door DWDD‘.

Moet ik een Facebookpagina aanmaken?

Er werd al spoedig een situatie bereikt waarin zeer weinig auteurs enorme aantallen boeken verkochten terwijl enorme aantallen schrijvers zeer weinig verkochten (..) Het werd duidelijk dat de taak van de auteur er niet alleen maar in bestond een boek af te leveren, maar ook in het promoten van zichzelf op elke mogelijke manier. Hij begint een website, een Facebookpagina, neem misschien een eigen pr-man in dienst (…) ..schrijft aanbevelingen voor collega-auteurs in de hoop dat het compliment zal worden geretourneerd.

Zonder docenten, mèt marketing?

Een van de mythen omtrent de opleidingen in creatief schrijven is dat studenten erheen zouden gaan om te leren schrijven. Als ze dat daar al leren, is dat een leuke bijkomstigheid, die echter niet noodzakelijk met de opleiding te maken heeft; ergens een jaar lang gaan zitten schrijven zou vermoedelijk een gelijk resultaat opleveren, zelfs zonder docenten. Nee, de studenten volgen de opleiding om zichzelf te laten zien aan docent-schrijvers die in de positie zijn (denken ze!) in hun aan te leren hoe ze zich aan een uitgever moeten presenteren. Bij de meeste opleidingen in creatief schrijven hoort tegenwoordig wel een cursus over hoe je agenten en uitgevers moet benaderen en reclame kunt maken voor eigen werk. Ze worden kortom klaargestoomd voor de job.

Waarom geef ik les?

Tim Parks schrijft over de noodzakelijke inkomsten voor oudere schrijvers ( als docent van schrijfcursussen) die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.  Verder beschrijft hij het voorspelbare aanbod. Volgens hem zit niemand te wachten op iets nieuws. Alleen op een nieuwe versie van iets ouds. Als hij zelf boeken leest die hij moet beoordelen omdat hij in een jury zit, leest hij vaak een voorspelbaar boek waarin ‘literair’ gedaan wordt. Natuurlijk is er wel behoefte aan een rebelse schrijver  door een zogenaamd anti-conventioneel publiek maar het dilemma is dat diezelfde schrijver, wil hij succes hebben, hoe langer hoe meer moet afstemmen op de logica van een industriële machine en hij trekt de conclusie dat succes en roem imitatoren voortbrengen.

(de foto maakte ik in Waterstones, een boekwinkel gevestigd in het centrum van Newcastle- Blackett Street. Het gebouw is ontworpen door de architect Benjamin Simpson en werd in 1903 gebouwd. Je vindt het tegenover Grey’s Monument. In de boekwinkel kun je trouwens een stuk goedkoper koffie drinken dan in het trendy café&restaurant van Jamie Oliver er vlakbij, én je hebt altijd iets te lezen bij de hand.)

 

 

 

 

Reacties staat uit voor Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Niet meer in leven?

IMG_1378Tegenwoordig denk ik al snel als er twee nummers van een zelfde al wat oudere muzikant achter elkaar op de radio gedraaid worden: heb ik iets gemist? Is hij/zij overleden?

Is daar een woord voor? Zoals er het woord ringxiety is bedacht om het idee te beschrijven dat je denkt dat je telefoon afgaat terwijl dat helemaal niet het geval is. Ringxiety bestaat uit ring en anxiety. Een portmanteau word (kapstokwoord), een mix van woorden of klanken die weer een nieuw woord vormen met als bekendste woord waarschijnlijk (smoke en fog).

In mijn geval zou je kunnen voorstellen: musician + death + anxiety musedexiety? Als je vaker met iets te maken krijgt, dan heb je al snel de behoefte er een woord voor te hebben hoewel ik niet uitsluit dat ik dan in mijn eentje een geheel nieuwe taal zou gaan ontwikkelen.

Misschien ben ik trouwens wel de enige die behoefte heeft aan dit woord. Toch blijf ik optimistisch.

Wat niet is kan nog komen en wie of wat eens was kan verdwijnen

Reacties staat uit voor Niet meer in leven?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Taal

Met niets te vergelijken

IMG_5066

Terug van een mooie boswandeling buiten de stad,  fiets ik door een straatje met monumentale panden in de binnenstad. Opeens zie ik op de hoek een voor mij nieuw bedrijf: De Vergelijkgroep. 

Al verder fietsend ontstaat er een hele dialoog in mijn hoofd.

“Waar werk jij tegenwoordig?”

“Bij De Vergelijkgroep”

“Wat is dat?”

“Tja dat is een beetje moeilijk te omschrijven. Heel anders dan mijn vorige werk, niet vergelijkbaar.”

“Maar wat doe je daar dan precies? Je werkte toch eerst voor het Match Collectief”.

“Ja, dat klopt. Maar wat ik nu doe is daar niet mee te vergelijken. Het is zo speciaal. Het staat helemaal op zichzelf, een geheel nieuw concept. Heel innovatief”

“Nou vergeleken met mij doe jij toch altijd heel interessant werk. Het klinkt goed. Hoe kwam je daar verzeild?

“Je kent mij toch? Ik heb heel veel bedrijfswebsites vergeleken en vacatures tegen elkaar gehouden en ja dan kom je toch echt bij de Vergelijkgroep uit! Ik heb trouwens nu vakantie, lekker hoor!

“Zeker, jee, vergeleken met anderen heb je wel een hoop vakantie.

“Ja, ik weet wel wat ik doe, haha. Voorlopig vind je mij in de Vergelijkgroep! Hee, tot gauw.”

“Ja, tot gauw, ik ga even op de website van de Vergelijkgroep kijken. Wie weet is er een goede match. Tot ziens!

Veel foto’s en symbolen dus de website is geen taaie klus om doorheen te klikken. Ze zijn van “leuk, meest, meer uitdagend” in de blog , nou vergelijk dat maar eens met andere bedrijven. Ze doen óók leuke dingen samen (na werktijd?) en op één van de foto’s die op het kantoor genomen is zie ik een hond op de grond liggen terwijl één medewerkster aan het werk is en even verderop twee medewerkers met elkaar overleggen. De hond is de enige die recht in de camera kijkt. 

 

 

 

Reacties staat uit voor Met niets te vergelijken

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Ik reis alleen

Het land

Onlangs reisde Vriend voor zijn werk naar het Koninkrijk van de Svea, door Koningin Christina I ook wel het Athene van het Noorden genoemd. Dit zodat jullie een beeld hebben bij een land waar de meeste mensen hooguit zomervakanties doorbrengen. Hij bracht er geen vakantie maar een zéér kort weekend door waarbij hij amper buiten kwam. Binnen was het tegen de verwachting in bloedheet. Ze stoken er de boel flink op zodat je al je truien uit kunt doen en dan nog zit te zweten. Vriend vond dat helemaal niet fijn (en ook niet erg milieuvriendelijk – noot van de schrijfster) omdat er ook nog hard gewerkt moest worden.

Koningin Christina I*

Misschien bedoelde Christina dat wel met het Athene van het Noorden? Ze overleed trouwens in Rome. Tijdens haar leven las ze veel en van haar schijnt de uitspraak “Wisdom is the support of the people” te zijn. Ze had een talenknobbel en sprak op haar 18e Latijn, Frans, Duits, Nederlands en Deens, studeerde Grieks, Arabisch en Hebreeuws en zij zou zich ook nog het Engels, Spaans en Italiaans eigen maken. Om jaloers op te worden en een echte Europese spirit maar…

Samen reizen

Het is u vast niet ontgaan dat we ondertussen behoorlijk afgedwaald zijn van het hoofdverhaal en u weet nog steeds niet waar de titel van dit blog op slaat. We gaan even terug naar Vriend in het Athene van het Noorden. Hij was niet alleen,  maar reisde met ongeveer 50 anderen. Nog nooit had hij met zo’n grote groep collega’s samen gereisd. In het vliegtuig te midden van zijn reisgenoten pakte hij het doorgeefboek (gekregen van mijn zus en dus via mij naar hem) uit zijn tas. Dit ondanks de waarschuwing op de flaptekst:

Zuurstofflessen paraat houden! Samuel Bjork heeft een levensgevaarlijk goede thriller geschreven.”

downloadStatement?

En begon te lezen in het debuut van de Noorse schrijver met inspecteur Holger Munch, bovendien ook een debuut dat verfilmt schijnt te worden. Toen ik hem na zijn korte Zweedse weekend vroeg hoe hij het boek vond,  zei hij eerst iets over wat zijn medereizigers ervan vonden. “Die vonden het heel grappig,  dat  IK REIS ALLEEN

*In 1933 speelde Greta Garbo trouwens een volgens zeggen schitterende Christina in de filmklassieker Queen Christina, een vrijwel geheel fictieve film.

Reacties staat uit voor Ik reis alleen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Inspiratie, Taal