Categorie archief: Spanje

Laat mij maar lopen – aflevering 4 – ze zijn er opeens!

Dit is niet de route Via de La Plata! maar de camino francés

Dit is niet de route Via de La Plata!

Niet te geloven!

Het leek onmogelijk, zeker als je de introductie weer voorgeschoteld krijgt, dat deze pelgrims ooit Santiago zouden bereiken. Maar natuurlijk bereiken zij Santiago ook al moesten ze de Via de la Plata in een te hete periode lopen. Voordat ze in Ourense waren moesten ze een kilometer of 3 over een industrieterrein. Dat zag er niet leuk uit en daar hoorde ik ze over mopperen.

Nergens tijd voor

Ruim 30 km moet er afgelegd worden op de laatste dag. Marcella heeft harde muziek nodig. Om te kunnen doorlopen? De camino is niet bedoeld als uitputtingsslag. Dan kun je beter meedoen aan de 4 daagse in Nijmegen.Non non rien n’a changé van “Les Poppys” zingt Marcella mee terwijl ze oortjes in heeft. Jammer dat ze zich daarmee afsluit voor de natuur, voor andere pelgrims.  Geen contact met Spaanse mensen. Ook de andere Nederlanders hebben geen contact met Spaanse pelgrims.  Ik versta ze niet….

“Willen jullie dadels”wordt er gevraagd… dat verstaan ze niet. Ze lopen er niet naar toe, proberen het niet te begrijpen maar zeggen van een afstandje “I’m okay”.

Wat denken die Spaanse pelgrims nu? Er lopen een aantal Nederlanders gevolgd door een hoop camera’s maar daar moet je vooral geen contact mee leggen. Ze verstaan het toch niet en ze moeten door. Ze hebben het al zo zwaar.

Degelijke bouw

SAINT JACQUES DE COMPOSTELLE  ANNIVERSSAIRE JO 033Eindelijk zijn ze bij het klooster van Oseira. Dit lees ik op de website: In een van de immense bijgebouwen is de pelgrimsherberg gevestigd.  Terwijl Piet de bouw van bet klooster bewonderd “zal niet gauw instorten, degelijke bouw”stort Fleur bijna in.”Je zag er niet uit vanmorgen” zegt iemand tegen haar.
Tip: zeg iets positiefs en herinner mensen er niet aan dat ze er niet uitzien.

Surprise! Hier kun je een broodje eten.

Verrassingen zijn ook wel wat. Piet kent een patisserie omdat hij de route al zoooo vaak gelopen heeft.  De camerabeelden begrijp ik niet. Een close-up van de knieën  van Piet en een broodje in zijn hand. Ja? Piet heeft zijn vrouw weer aan de lijn “ben met het klimmetje bezig bij Ulla”  Ondertussen loopt Marcella huilend omhoog. Heel emotioneel.

FOTO_324

Dan opeens al de beroemde mis in de kathedraal. De reis is ten einde. Opzwepende muziek. Alleen nog maar herinneringen.

Mijn column over de camino stopt hier ook weer heel abrupt.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Humor, Spanje, Taal, Verhalen, Wandelen

Laat mij maar lopen op schoenen die me passen

IMG_6396

Goede schoenen

Eindelijk heeft Carlos (een caminoganger uit het programma “#laatmijmaarlopen”) schoenen gekocht die goed passen en zie…. er is geen enkel probleem, hij loopt als een kievit. Wel moesten we eerst nog met hem mee lijden vanwege die te kleine schoenen, blaren met vuil erin, een Spaans ziekenhuis dat een verkeerde diagnose stelt (infectie scheenbeen) om tot slot tot de conclusie te komen dat goede schoenen veel waard zijn.

Een zware en barre tocht

FOTO_337

De omroep MAX beschrijft de camino-tocht naar Santiago de Compostella als een zware en barre tocht maar dat is zwaar…. overdreven. Het wordt wel zwaar en bar als je te kleine schoenen aandoet, teveel bagage meeneemt en MAX (een ander) laat besluiten hoe ver je elke dag loopt en onvoorbereid op pad gaat. En het scheelt als je in de lente gaat lopen.

Niet teveel bagage

We vragen ons elke keer af wat er in die “doggy bag” van Marcella zit. Wat neemt ze toch allemaal mee? Het is geen wonder dat ze geen plek meer heeft(“Ik moet dingen een plek geven maar ik vraag me af of ik nog wel plek over heb”). Van alle kledingstukken die je mee kunt nemen zijn sokken het allerbelangrijkste, een paar t-shirts en 1 dikkere trui/fleece en iets voor op je hoofd. Zorg dat het snel droogt en qua kleur: niet al te licht, qua gewicht: niet al te zwaar. Het is zonde om allemaal nieuwe dingen te kopen want het wordt er door zweet en de banden van de rugzak die erover heen zitten niet mooier op. Verder lijkt het me handiger om met 2 stokken te lopen in plaats van 1 zoals Sam doet.

Klein maar fijn

Als je trouwens bang bent teveel mee te nemen, dan kan ik aanraden om een kleine rugzak aan te schaffen. Je moet thuis bezuinigen op wat je meeneemt en ook ik had voldoende bij me met een rugzak van 30 liter (die rode op de foto bij het standbeeld). Er moet immers zeker een liter water mee kunnen. Toiletartikelen: daar heb je bijzonder weinig van nodig. Waarom grote flessen shampoo, enorme stukken zeep en allerlei crème meenemen? Er zijn langs de camino veel plekken waar je achter kunt laten wat je niet nodig hebt zodat een ander er wat aan heeft. Ik kan jullie verzekeren dat er altijd veel grote flessen shampoo, conditioner en potten met crème stonden. Bovendien: je gaat niet de jungle in, er zijn winkels in dorpjes en grotere plaatsen. Je leert om te delen langs de camino. Een bak kersen is te groot? Wie wil er wat? Je stuk zeep te groot? Er is vast wel iemand die iets nodig heeft. Als je dan toch iets mee wilt nemen:zalf voor je voeten!

Gewoon gaan hoor

Je niet teveel aantrekken van deze wandelaars die het in allerlei opzichten veel te zwaar hebben.

Internationaal

Je zou door dit programma kunnen denken dat je de hele tijd met Nederlanders loopt.Dat is helemaal niet zo. Vertrek gerust alleen, als je graag met anderen loopt dan ontstaat dat vanzelf en als je het fijn vindt om na een tijdje weer afscheid te nemen is het ook prima: de camino is het leven in het klein: kennismaken, samen optrekken en weer afscheid nemen en herinneringen koesteren.

Het is erg handig als je een andere taal spreekt want er lopen veel Fransen, Spanjaarden maar ook allerlei andere nationaliteiten. Als je je alleen maar tot Nederlanders richt dan mis je dat.  Ontmoet wereldburgers! Wees zelf een wereldburger!

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Inspiratie, Spanje, Verhalen, Wandelen

Laat mij maar lopen – camino

FOTO_300Bagage 

Wonderlijk wat ik allemaal aan die (wel erg volle) rugzakken zie hangen. Dat loopt toch niet lekker, zo’n wiebelend plastic zakje aan je rugzak geknoopt? Benieuwd wat daar dan inzit…

Schoenen

schoonmakenDie arme Carlos heeft te kleine schoenen gekocht. Hadden de makers van het tv programma #Laatzemaarlopen geen tijd om hen een beetje te helpen met de voorbereiding? Schoenen, je bagage, dát is het allerbelangrijkste en dan vooral ook dat je ze getest hebt en ingelopen. Of is het juist de bedoeling dat we die problemen zien? Sneu om te zien hoeveel last hij ervan heeft. Als je de camino loopt om pijn te verwerken hoef je er niet nog eens fysieke pijn bij of zou men dat als de ultieme vorm voor verwerking zien?

Welke route kies je naar Santiago?

Voor iedereen die thuis denkt: o die hitte, geen schaduw en wat is het zwaar: er zijn andere routes. Je hoeft niet meteen 26km op een dag te lopen en lang niet alle gedeelten zijn zo vlak en zonder schaduw. Landschappelijk gezien was een groot gedeelte in Frankrijk heel anders op de camino frances

Je kent elkaar niet

“De pelgrims kennen elkaar nog niet” hoor ik de voice-over op tv zeggen. De pelgrims uit het programma hebben een t-shirt aan waarop staat “laat ze maar lopen”. Ze zullen dus niet alleen elkaar snel herkennen en snel herkend worden.Trouwens, pelgrims kennen elkaar sowieso niet, toch?

Het heeft wel wat nadelen hoor ik, zo’n tv-groep wandelaars. “Leden van de groep mogen pas op hun kamer als ze er alle 7 zijn! “Ik geloof dat ik dan op een langzame wandelaar in zou praten 😉 “Joh, ik betaal het wel als je de bus neemt. Gewoon doen hoor!” Normaal gesproken loop je niet “samen” met mensen die een geheel ander tempo hebben. Behalve dan mogelijk de pelgrims die besluiten samen te vertrekken. Daar kwam ik er destijds ook een aantal van tegen. Ze liepen niet allemaal tot het einde samen. Als er iets belangrijk is, is het namelijk te lopen in je eigen tempo. Je tempo bepaalt min of meer of je bepaalde mensen vaker tegenkomt in de albergue (die leer je dan wel kennen) Sommige wandelaars zie je maar één keer omdat ze langere afstanden lopen, of juist veel korter of andere vervoersmiddelen hebben (er zijn er die doen de camino te paard)

Harder kan ik niet!

Ik sprak een Duitse vrouw op de camino die ongeveer 8 km per dag liep en haar zag ik maar één keer. Zij zei dat ze dat ze niet harder kon. Ze probeerde gezonder te gaan leven en eten en de camino moest haar daarbij helpen maar zo bekende ze “ik eet teveel snoep en troep”. ’s Middags kwam er veel geritsel met plastic zakjes vanaf haar bed. Ze las het boek van Hape Kerkeling – Ich bin dann mal weg (het boek dat hij schreef over zijn camino-ervaringen) Het wandelen ging haar niet gemakkelijk af en datzelfde had ze met het leven (zo zei ze) en ondanks de geringe afstand “kom ik toch altijd vooruit”. Ik hoop dat dit inmiddels ook voor haar leven geldt.

Gele pijl

We maakten er vaak grapjes over op de camino die zo gemakkelijk te lopen is vanwege de gele pijlen die je overal vindt. We zagen ze zelfs op kliko’s die er blijkbaar altijd stonden (of zouden mensen verdwalen als de kliko’s net een dag ergens anders zouden staan?) Onze gele-pijlen-grapjes gingen dan over het Echte Leven ná de camino. “Wat zou ik graag gele pijlen willen volgen in mijn leven! Dan weet je dát je goed gaat!”

Een tijd lang speelde ik een tijdje met de gedachte om een grote gele pijl in mijn huis te schilderen. Een t-shirt aanschaffen met “laatmijmaarlopen” heb ik nooit overwogen.

 

De bedenker van de gele pijlen

Doordat ik dit tv programma #Laatzemaarlopen volg, leer ik dat het pastoor Don Elías Valiña Sampedro was die al in 1984 grote delen van de Camino Francés opnieuw markeerde. Hij bedacht de gele pijlen die bedevaartgangers op de Spaanse route de weg wijzen naar Santiago de Compostela. Doordat je overal die pijlen ziet wordt het deel van het pelgrimsleven. Grapjes gaan dan over gele pijlen die tot je bed lopen of naar de douche. Ooit liep in op de camino ergens het bos in om een plasje te doen en toen liepen er zomaar wat pelgrims achter me aan. Moest ik ze uitleggen dat ik even van de camino af was. (“O ja, ik dacht al, geen gele pijlen”)

Maak je geen zorgen als de gele pijlen tijdelijk weg zijn. Dan vind je wel weer andere borden of symbolen (schelp).

 

 

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Inspiratie, Spanje, Verhalen

Laat mij maar lopen, de camino anno 2018

Programma op NPO 1 bij MAX”Laat ze maar lopen

een bodemloze put

Wat? Ik verbaas me. Het begin van het programma “Laat mij maar lopen” heb ik gemist dus wat eraan vooraf ging weet ik niet.

Blikjes drinken?

De camino lopen in 2018 gaat héél anders dan een jaar of 12 geleden.
Ik zie twee heel vermoeide mannen op een bankje zitten en uit een blikje drinken. Dát kan ik me niet herinneren gezien te hebben toen ik de camino liep. Iedereen dronk water.  Is dat iets nieuws? En wat hoor ik even later “nee, ik bewaar die appel en banaan voor onderweg ergens”. Dat deden we niet hoor. Als er ergens eindelijk een winkeltje open was (Stéphane beweerde dat alles altijd overal nét die dag dicht was als hij er langs kwam),  dan aten we alles direct op wat we nét gekocht hadden. Heel efficiënt ook. want zo hoefde je niets in je rugzak te proppen. Reserve-voedsel hadden we wel zoals pure chocola (als het niet te warm was) een blikje sardientjes, wat noten en soms had er iemand opeens nog een half rolletje biscuits die al slof *waren. Als er een café open was, dronken we koffie en vulden we de waterfles bij.

Vroeg op!

Ik verbaas me ook over de aankomsttijd van de wandelaars in het programma, 17.00! En er komt zelfs iemand pas om 19.30 aan. Ik vraag me meteen af hoe laat ze vertrokken zijn… Dat is niet echt fijn in de hitte. Wij vertrokken rond een uur of 5.30 –  in de warme periode  en soms had je dan al terwijl je nog in je bedje lag, al het tikken van de stokken (van een wandelaar die nóg vroeger was vertrokken) gehoord. We waren eerder op dan de zon als we wisten dat die de hele dag ging schijnen. Tegen 13.00 waren we er meestal al en was het tijd voor een siesta. Vervolgens een drankje en daarna een menu del pellegrino.

Zwembad

Heel veilig hier, kwaliteit heb ik niet beoordeeld

Hè, ik heb nooit overnacht in een albergue met een zwembad. Heb ik die albergue gemist? Of is dat ook anno 2018, luxer? Dit geeft toch een geheel verkeerde indruk. Je was al blij als je  een warme douche kon nemen in de meeste albergues in Spanje.

Als ze in het dorpje El Cuba del Tierra del vino aankomen vraag ik me af waar ze in godsnaam zitten. Niet dat ik na zoveel jaar alle dorpjes bij naam weet, maar toch, ik weet zeker dat ik daar nooit gelopen heb. |Even googelen en ik zie dat ze vanaf Salamanca vertrokken zijn). Aha, lekker de heetst mogelijke route uitkiezen in een hete periode. Heeft MAX dat bedacht of hebben ze dat zelf bedacht?

Alleen op de wereld?

En waar zijn andere pelgrims? Of hebben ze gevraagd of die uit beeld konden lopen? Misschien moet ik toch maar iets meer bekijken van dit programma om alle verschillen te benoemen. Tot nu toe heb ik in het korte stukje al 1 persoon gehoord die gebeld werd terwijl ze aan het wandelen was. Kijk dat had je toen nog hélemaal niet. Hooguit ontvingen mensen een smsje en werd er meteen gevraagd of het geluid uit mocht (da’s niet zo fijn als je net ligt te slapen) O ja, sommige erg goed georganiseerde Fransen waren wel drukker in de weer met hun telefoons omdat die in eigen land soms belden om hun overnachting te  reserveren. In Spanje stopten ze daar wel weer mee omdat bellen duur was, ze geen Spaans spraken of omdat het in Spanje niet werkte. Je vond altijd wel een plekje ergens, in een kerk, ergens bij buurbewoners van de albergue in het dorp (als het opeens druk was) of bij de burgemeester van een dorpje die dan samen met zijn vrouw de hele tijd aan het tellen was hoeveel matrassen hij nog ergens vandaan moest slepen. “Had ik jou al gehad? Had jij al een matras? En jij?”

Als je nog een beetje nostalgie wilt dan kun je mijn camino-verhalen lezen, beginnen bij camino-1

Disfruta la lectura.

Buen camino!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Inspiratie, Spanje, Wandelen

Elke dag beslissen over je eigen leven

zo verwoordt de burgemeester van het Zuid-Spaanse dorpje Marinaleda (niet zo ver van Ecija) de reden waarom verkiezingen 1x per vier jaar niet voldoende zijn. In Marinaleda worden per jaar zeker 100 volksvergaderingen gehouden.

Bekijk het korte filmpje van nieuwsuur:

Juan Manuel Sanchez Gordillo is al sinds 1979 burgemeester van het dorp. ” Utopia houdt alleen op als we er zelf niet langer in geloven of als we vermorzeld worden door het systeem. Wij bieden een alternatief voor het kapitalisme”.

Mensen bouwen hun eigen huis met materiaal dat aangeleverd wordt via de gemeente. Ze betalen vervolgens 15 euro huur per maand, en na 30 jaar wordt het huis hun eigendom en blijft in de familie. Banken en makelaars zijn niet welkom in het dorp. Banken, de oorzaak van de crisis, behoren de crisis op te lossen volgens Juan Manuel Sanchez Gordillo die Che Guevara als grootste inspiratiebron ziet. De koning staat voor hem symbool voor corruptie waar hij niets van wil hebben.

Hoe doet hij het allemaal in Marinaleda en vooral ook werkt het? De bewoners spreken er over grote saamhorigheid, bijna iedereen heeft werk (maar 3% werkeloosheid) en men doet er veel vrijwilligerswerk.

Wij vinden dat het voor de mensen niet volstaat om slechts om de 4 jaar te kiezen, want ze moeten elke dag beslissen over hun eigen leven.

Reacties staat uit voor Elke dag beslissen over je eigen leven

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Inspiratie, Spanje

Camino 20

Waar ga ik heen?

Soms hoef je niet ver voor een Camino de Santiago-gevoel. In Utrecht krijg je dat soms als je over de Oude Gracht loopt. Daar zie je Het Teken -dat ik inmiddels zo goed ken en mij een vertrouwd gevoel geeft- tegenwoordig ook op de grond opgeplakt, zelfs in mijn eigen straat! Ik liep rechtdoor.

Op de route naar Santiago zie je overal schelpen. Soms langs de weg, soms op de grond, of boven een poort, of op een paaltje. Je kunt het zo gek niet bedenken of er ligt, staat of hangt wel ergens een gezellig schelpje.

Sommige pelgrims hangen ook een schelp aan hun rugzak. Zo had Marie Claire er ook één in het begin. Na een week vroeg Vanessa: ‘hé waar is je schelp gebleven?’. ‘Ach’ zei Marie Claire, dat ding maakte zo’n takkeherrie als ik liep en iedereen weet toch wel dat ik naar Santiago ga.’

Inderdaad. In Frankrijk plaatsen ze immers regelmatig grote duidelijke palen met vele kilometers en als je daar met je rugzakje langs loopt dan is het wel duidelijk dat je geen ommetje maakt. Waar ben je aan begonnen?

In Spanje zijn ze enthousiastere route-fanaten dan in Frankrijk want in Spanje staan er om de haverklap tekens met schelpen. Maar eigenlijk meer nog Grote Gele Pijlen. Zo’n schelp is weer een hoop werk en de Spanjaarden hebben wel wat beters te doen. De pijlen, dat moet toegegeven worden, staan wel overal: op lantaarnpalen, op het asfalt en zelfs op containers. Die dan wel altijd op de juiste manier teruggezet moeten worden…

(Tip voor mocht je vervelende Pelgrim-achtervolgers hebben. Draai de containers eens om en je hebt meteen een dag voorsprong op hen. Hè, hoe kan ik dat nou bedenken: pelgrims houden toch allemaal van elkaar?)

Als je helemaal moe in een plaatsje aankomt, dan snappen Spanjaarden ook heel goed dat je géén zin hebt om naar de herberg te zoeken: die is dus voor het gemak aangegeven met een grote pijl.

Kijk dat mis ik nou weleens in het Dagelijks Leven off the Camino: gewoon een duidelijke Gele Pijl die mij vertelt welke kant ik op moet. Naar links, rechts of rechtdoor? Ik heb laatst maar weer gekozen voor rechtdoor. Maar ik heb al een tijd geen pijlen meer gezien…

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Humor, Spanje

Camino 19

Een vreemde plek

Tussen mijn vele foto’s van de Camino de Santiago vond ik deze. Je begrijpt al meteen dat San Bol, ergens voorbij Burgos (Noord-Spanje) een bijzondere overnachtingsplek is. En ze zijn er erg milieubewust.

Ik kan me herinneren dat we al een tijdje door een uitgestrekt landschap liepen met heel veel klaprozen. En daar stond aan de linkerkant van de weg een bordje, bedoeld om je te verleiden tot een overnachting. San Bol, met toilet, zwembad en sauna!D ie ziet er vast anders uit dan je verwacht. Zo verging het ons ook.

Alles ziet er anders uit in San Bol.We raakten een beetje de kluts kwijt. Binnen was de wand vol met psychedelische tekeningen en er stond eten klaar alsof wij onze komst telefonisch hadden aangekondigd.

Een Hongaarse en een Italiaanse jongen runden de plek maar we begrepen hen niet echt. Lag dat aan hun Spaans dat geen Spaans was? Of omdat ze er al te lang – een jaar? – zaten. De Italiaanse jongen las een moeilijk boek en mompelde dat de ‘De wind je hier gek maakte’. Hij voerde vage gesprekken met een oudere Spanjaard die op een krakkemikkige fiets reed. ‘Ik woon verderop’. Ik tuurde in de verte maar er was in geen velden of wegen een andere bewoonbare plek te zien.

Ondertussen was Iluminacion, een andere pelgrim aangekomen. Hij maakte het vreemde tafereel compleet door een paar uur uitgeteld op een bed te gaan liggen om vervolgens aan te kondigen dat hij naar het volgende dorp ging. ‘Ik voel me niet in orde dus ik loop door. Eerst ga ik nog even naar dat toilet’.

Het bijzondere toilet. Compleet met vastgemetselde tandenborstel en andere rare objecten. En als je zin had: er lag gereedschap bij om het toilet af te maken. Trouwens: je kon ècht doortrekken. Of zoals de Hongaarse jongen zei: ‘ We zijn van alle gemakken voorzien, mensen willen altijd zoveel luxe’.

Wij voerden die avond vreemde gesprekken bij een prachtige zonsondergang en hoorden de wind waar je gek van kon worden. San Bol. Soms denk ik dat het een vreemde droom was. Maar ja, ik heb de foto’s nog…

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Spanje, Wandelen