Categorie archief: Spanje

Elke dag beslissen over je eigen leven

zo verwoordt de burgemeester van het Zuid-Spaanse dorpje Marinaleda (niet zo ver van Ecija) de reden waarom verkiezingen 1x per vier jaar niet voldoende zijn. In Marinaleda worden per jaar zeker 100 volksvergaderingen gehouden.

Bekijk het korte filmpje van nieuwsuur:

Juan Manuel Sanchez Gordillo is al sinds 1979 burgemeester van het dorp. ” Utopia houdt alleen op als we er zelf niet langer in geloven of als we vermorzeld worden door het systeem. Wij bieden een alternatief voor het kapitalisme”.

Mensen bouwen hun eigen huis met materiaal dat aangeleverd wordt via de gemeente. Ze betalen vervolgens 15 euro huur per maand, en na 30 jaar wordt het huis hun eigendom en blijft in de familie. Banken en makelaars zijn niet welkom in het dorp. Banken, de oorzaak van de crisis, behoren de crisis op te lossen volgens Juan Manuel Sanchez Gordillo die Che Guevara als grootste inspiratiebron ziet. De koning staat voor hem symbool voor corruptie waar hij niets van wil hebben.

Hoe doet hij het allemaal in Marinaleda en vooral ook werkt het? De bewoners spreken er over grote saamhorigheid, bijna iedereen heeft werk (maar 3% werkeloosheid) en men doet er veel vrijwilligerswerk.

Wij vinden dat het voor de mensen niet volstaat om slechts om de 4 jaar te kiezen, want ze moeten elke dag beslissen over hun eigen leven.

Advertenties

Reacties staat uit voor Elke dag beslissen over je eigen leven

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Inspiratie, Spanje

Camino 20

Waar ga ik heen?

Soms hoef je niet ver voor een Camino de Santiago-gevoel. In Utrecht krijg je dat soms als je over de Oude Gracht loopt. Daar zie je Het Teken -dat ik inmiddels zo goed ken en mij een vertrouwd gevoel geeft- tegenwoordig ook op de grond opgeplakt, zelfs in mijn eigen straat! Ik liep rechtdoor.

Op de route naar Santiago zie je overal schelpen. Soms langs de weg, soms op de grond, of boven een poort, of op een paaltje. Je kunt het zo gek niet bedenken of er ligt, staat of hangt wel ergens een gezellig schelpje.

Sommige pelgrims hangen ook een schelp aan hun rugzak. Zo had Marie Claire er ook één in het begin. Na een week vroeg Vanessa: ‘hé waar is je schelp gebleven?’. ‘Ach’ zei Marie Claire, dat ding maakte zo’n takkeherrie als ik liep en iedereen weet toch wel dat ik naar Santiago ga.’

Inderdaad. In Frankrijk plaatsen ze immers regelmatig grote duidelijke palen met vele kilometers en als je daar met je rugzakje langs loopt dan is het wel duidelijk dat je geen ommetje maakt. Waar ben je aan begonnen?

In Spanje zijn ze enthousiastere route-fanaten dan in Frankrijk want in Spanje staan er om de haverklap tekens met schelpen. Maar eigenlijk meer nog Grote Gele Pijlen. Zo’n schelp is weer een hoop werk en de Spanjaarden hebben wel wat beters te doen. De pijlen, dat moet toegegeven worden, staan wel overal: op lantaarnpalen, op het asfalt en zelfs op containers. Die dan wel altijd op de juiste manier teruggezet moeten worden…

(Tip voor mocht je vervelende Pelgrim-achtervolgers hebben. Draai de containers eens om en je hebt meteen een dag voorsprong op hen. Hè, hoe kan ik dat nou bedenken: pelgrims houden toch allemaal van elkaar?)

Als je helemaal moe in een plaatsje aankomt, dan snappen Spanjaarden ook heel goed dat je géén zin hebt om naar de herberg te zoeken: die is dus voor het gemak aangegeven met een grote pijl.

Kijk dat mis ik nou weleens in het Dagelijks Leven off the Camino: gewoon een duidelijke Gele Pijl die mij vertelt welke kant ik op moet. Naar links, rechts of rechtdoor? Ik heb laatst maar weer gekozen voor rechtdoor. Maar ik heb al een tijd geen pijlen meer gezien…

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Humor, Spanje

Camino 19

Een vreemde plek

Tussen mijn vele foto’s van de Camino de Santiago vond ik deze. Je begrijpt al meteen dat San Bol, ergens voorbij Burgos (Noord-Spanje) een bijzondere overnachtingsplek is. En ze zijn er erg milieubewust.

Ik kan me herinneren dat we al een tijdje door een uitgestrekt landschap liepen met heel veel klaprozen. En daar stond aan de linkerkant van de weg een bordje, bedoeld om je te verleiden tot een overnachting. San Bol, met toilet, zwembad en sauna!D ie ziet er vast anders uit dan je verwacht. Zo verging het ons ook.

Alles ziet er anders uit in San Bol.We raakten een beetje de kluts kwijt. Binnen was de wand vol met psychedelische tekeningen en er stond eten klaar alsof wij onze komst telefonisch hadden aangekondigd.

Een Hongaarse en een Italiaanse jongen runden de plek maar we begrepen hen niet echt. Lag dat aan hun Spaans dat geen Spaans was? Of omdat ze er al te lang – een jaar? – zaten. De Italiaanse jongen las een moeilijk boek en mompelde dat de ‘De wind je hier gek maakte’. Hij voerde vage gesprekken met een oudere Spanjaard die op een krakkemikkige fiets reed. ‘Ik woon verderop’. Ik tuurde in de verte maar er was in geen velden of wegen een andere bewoonbare plek te zien.

Ondertussen was Iluminacion, een andere pelgrim aangekomen. Hij maakte het vreemde tafereel compleet door een paar uur uitgeteld op een bed te gaan liggen om vervolgens aan te kondigen dat hij naar het volgende dorp ging. ‘Ik voel me niet in orde dus ik loop door. Eerst ga ik nog even naar dat toilet’.

Het bijzondere toilet. Compleet met vastgemetselde tandenborstel en andere rare objecten. En als je zin had: er lag gereedschap bij om het toilet af te maken. Trouwens: je kon ècht doortrekken. Of zoals de Hongaarse jongen zei: ‘ We zijn van alle gemakken voorzien, mensen willen altijd zoveel luxe’.

Wij voerden die avond vreemde gesprekken bij een prachtige zonsondergang en hoorden de wind waar je gek van kon worden. San Bol. Soms denk ik dat het een vreemde droom was. Maar ja, ik heb de foto’s nog…

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Spanje, Wandelen

Camino 14

Al eerder had ik het over de ontmoetingen langs de camino. De belangrijkste, dagelijks terugkerende ontmoetingen met schapen zou ik bijna vergeten. Veel mensen hebben het altijd over domme schapen, maar is dat wel zo?

Weliswaar zegt mijn wetenschappelijke vriendin elke keer dat varkens veel intelligenter zijn, toch houd ik van schapen. En echt dom zijn ze nou ook weer niet. Ze kunnen in ieder geval gezichten herkennen dus als ik binnenkort weer de camino zou lopen, dan word ik vast wel herkend.

Tijdens het lopen van de camino vertelde ik trots aan Tim en Dani, toen we langs wat schapen liepen, dat ze gezichten kunnen herkennen. Tim vond dat niet indrukwekkend want, zo zei hij, ‘dat kan ik ook, behalve als ik uit de kroeg kom en te veel gedronken heb.’

Trouwens mijn wetenschappelijke vriendin was ooit maar wat blij met schapen, zelfs domme. Ze wilde haar ‘praatje’ voor een seminar oefenen en zocht luisteraars. Ik had haar praatje al een keer gehoord. Bovendien waren we net in Yorkshire aan het wandelen en ik was meer met het landschap dan met haar praatje bezig. Gelukkig vond ze toen een dankbaar gehoor. De schapen luisterden ademloos en van een taalbarrière was geen sprake, want ze gaf ze de Engelse versie. De feedback was gedoseerd en opbouwend.

En om dit stukje nu genuanceerd te eindigen, zal ik iets vertellen over domme schapen. Terwijl wij op de camino aan een beklimming begonnen, liepen er schapen midden op de weg. Doordat wij ze angst inboezemden, sloegen ze opeens linksaf. De schaaphoeder vroeg ons toen of we alsjeblieft wilden helpen want het was niet de bedoeling dat ze linksaf gingen. Of we van de andere kant de schapen voorbij wilden lopen en dan teruglopen zodat hij ze weer naar een ander punt kon brengen. Hij was al sinds 5 uur die ochtend bezig. Wij wilden natuurlijk graag doorlopen op de camino. We begrepen echter zijn verzoek en liepen meteen als brave schapen de domme schapen voorbij. Daarna liepen we weer als een kudde terug zodat de Echte Schapen de juiste kant op gingen.

Reacties staat uit voor Camino 14

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Natuur, Spanje

Camino 13

Hoogtepunten en Dieptepunten

Deze laatste maanden van het jaar lenen zich vaak om nog eens de Hoogte- en Dieptepunten van het jaar de revue te laten passeren.

Mijn trouwe webloglezers weten dat het lopen van de Camino de Santiago voor mij een Hoogtepunt was in 2006. Tijdens het lopen maak je veel Hoogtepunten mee. En Dieptepunten. Hoewel, daarover verschillen de meningen soms.

Een voorbeeld. Ergens langs de route, zagen we opeens een graf. Elke pelgrim reageerde er anders op. De een vond het heel erg: ‘hij heeft nooit het eindpunt bereikt.’ De ander vond het maar rommelig: ‘Wat erg, het is niet eens een fatsoenlijk graf!’ Een derde bekeek het praktisch en zei: O, okee, we zitten dus zeker op de goede route’. En ik? Het stond op een prachtige plek dus ik dacht: ‘Wat een mooie plek heeft hij bereikt. En wat ontroerend tus amigos del camino. Ze hebben vast met veel liefde en zorg deze plek gekozen.

We liepen verder. Langs een hoogtepunt waar Britt haar Compeed achter liet als dank voor haar blaarloze voeten. Laszlo vond dat een Dieptepunt toen ze dit vertelde. ‘Hoe kan je daar nou rotzooi achterlaten? Het is een Hoogtepunt en bedoeld om een steen die je mee hebt gedragen achter te laten!’

Hoogtepunt

Gelukkig zagen we allemaal dat het volgende dat we meemaakten duidelijk een Hoogtepunt was: een geboorte langs de Camino! We durfden niet te dicht erbij te komen omdat de moeder misschien bang zou worden en haar jong wilde beschermen. Maar eigenlijk stond ze daar heel rustig, vol vertrouwen. Ook zij zal ergens langs de camino haar graf hebben, maar voorlopig nog even niet.

Reacties staat uit voor Camino 13

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Spanje, Wandelen

Camino 12

Van niet naar de kerk tot Zingende Zusters

Kerken zijn een vast onderdeel op de Camino de Santiago. Als je echter de hele dag aan het lopen bent en het is warm, dan heb je hele Aardse Behoeften. Zo ook die dag in zomaar een dorpje.

Ruim voordat we de Zingende Zusters leerden kennen, liepen we het dorpje binnen. We hadden dorst en waren moe. Ergens had ik gelezen dat er een cafe moest zijn. Ik had nog om bevestiging gevraagd aan een boer. Hij wees meteen naar rechts. Bij een kruising aangekomen, zagen we een geestelijke in witte kleding bij een kerkje staan. En om het nog duidelijker te maken, stond er een bordje IGLESIA bienvenido (welkom). Hij gebaarde dat we allemaal naar links, naar zijn kerkje moesten komen. Het bord CAFE was echter heel duidelijk te zien en te lezen en wees naar rechts.

We deden allemaal wat anders. De een vermeed zijn blik. De ander knikte vriendelijk. Een derde deed alsof hij net op de kaart moest kijken. De vierde begon een intensief gesprek met iemand. Uiteindelijk deden we allemaal hetzelfde: we liepen naar het Cafe. Vaag zag ik hem in mijn linkerooghoek en verbeeldde me dat hij boos keek. Heel kort had ik de gedachte om er een foto van te maken. Soms is het niet het moment.

Een andere keer zaten we op een bankje voor de kerk te pauzeren en iets te eten. Het was het enige bankje in de schaduw en het was er lekker rustig. Opeens stroomden er van alle kanten mensen uit het dorp naar ons toe. Of liever gezegd: naar het kerkje waar we voor zaten.

We werden vriendelijk begroet en men keek gespannen of ‘ze’ al arriveerden. Ze? De Zingende Zusters natuurlijk! Ons viel het meteen op dat De Zingende Zusters ook de Jongste Kerkgangers waren. Zij verzorgden ons lunchconcert. En we hadden weer genoeg energie om door te lopen naar de volgende plek.

Reacties staat uit voor Camino 12

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Spanje, Wandelen

Camino 8

De zool ontwaakt de ziel

Dit klinkt poetisch. Zo poetisch kan het wandelen zijn.



Ergens las ik: wandelen net zolang tot het kriskras doorlopen landschap deel wordt van jezelf. Zo zit een deel van de Aubrac, het Franse en Spaanse Baskenland, Galicia en alles wat er tussenin ligt, in mij.



Het ware wonder dat je elke dag opnieuw op aarde loopt. Je voeten voelen. De zon begroeten. De vogels die kabaal maken, het getik van de stokken van andere wandelaars en de eeuwige groet: ‘buen camino’.



Af en toe ergens zomaar een pauze inlassen, de koffie smaakt immers zo goed en je hebt Alle Tijd. Horloges en klokken doen niet mee. Een wandeldag zou zelfs oneindig lijken als je niet af en toe honger zou krijgen…

Genieten van dat hoopvolle gevoel ’s ochtends als je je rugzak opdoet. En wederom genieten als je hem aan het einde van de dag op de grond kunt zetten!

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Natuur, Spanje, Wandelen