Categorie archief: Taal

3 zinnen column

Roos van de column “Dorst” in de VPRO-gids heeft geen vat meer op haar leven en wil graag van anderen horen hoe ze de balans tussen ambitie en genieten kan houden. Even ben ik in de verleiding om Roos uitgebreid te mailen (dorst@vpro.nl) met praktische relativerende tips die een leven lang meegaan zoals tegen Roos zeggen dat je zelf vaak tot het beste antwoord komt.

Even, zeg ik je en mijn even duurt echt maar heel even.

(*Mijn 3 zinnen column is gebaseerd op de column in de VPRO-gids)

Leuk voor in de Engelse les…

Een hippe tip, een coole site, check it out!

click&laugh

Wat gebeurt er als je ‘autocorrect’ hebt aanstaan? Ik kan me niet voorstellen dat ze allemaal per ongeluk zijn, hoewel…. ze blijven leuk.

*Trix is a brand of breakfast cereal.

Een eerste liefde in Parijs

Dit is de Nederlandse titel van een roman van Paula McLain (1965) een Amerikaanse schrijfster. “The Paris Wife” gaat over de liefde tussen Ernest Hemingway en zijn eerste vrouw Elizabeth Hadley Richardson (St. Louis, Missouri 1891– Lakeland, Florida 1979)
Paula McLain, op zoek naar inspiratie, wilde graag een verhaal schrijven dat zich in “the twenties’ afspeelde. Ze las ‘a moveable feast’ van Ernest Hemingway (Oak Park (Illinois), 21 juli 1899 – Ketchum (Idaho), 2 juli 1961 (vertaald als: Een Amerikaan in Parijs). Ze vond het boek aangrijpend en ontroerend, vooral het laatste gedeelte waarin Hemingway op uiterst gevoelige manier de herinneringen aan zijn eerste vrouw beschrijft. Vervolgens begon de schrijfster biografieën te lezen van Hemingway maar ook vooral van Hadley en las zij de liefdesbrieven die Ernest en Hadley aan elkaar schreven (archief in Boston). De brieven die alles bij elkaar wel duizenden pagina’s telden, ontroerden haar door de manier waarop ze aan elkaar schreven. Behalve ontroering vond ze de brieven grappig en gepassioneerd. Ze werd enthousiast over de jonge Hemingway en besloot een boek te schrijven; het verhaal van de liefde van Hemingway en Hadley speelt zich af in de twintiger jaren in Parijs. Een tijd waarin ze contact hadden met allerlei bekende mensen en een tijd waarin bijvoorbeeld Picasso ook in Parijs woonde.

Hemingway vindt vrijheid in Parijs en begint met schrijven. Hadley is zijn muze. Hadley heeft een totaal andere persoonlijkheid dan Hemingway. Zij is een rustige persoonlijkheid en ze voelde zich aangetrokken tot Hemingway die wild ambitieus is en de hele wereld wilde veranderen. Dit alles ging trouwens met veel drank gepaard en Cafe Les Deux Magots in Parijs wordt regelmatig genoemd.

Waarschuwing: als je een beetje een avonturier bent, dan krijg je nadat je dit boek hebt gelezen, zin om te vertrekken, om reizen te maken en eindeloos te drinken en te filosoferen.
Nadat ik haar boek heb gelezen, heb ik de omgekeerde weg bewandeld: ‘ a moveable feast’ gelezen en “Hemingway and his world” ligt naast me om in te bladeren. Wel blijf ik me afvragen hoe die rustige, verstandige Hadley zijn liefde voor het gewelddadige stierenvechten zag maar misschien ben ik voorlopig nog niet uitgelezen over Hadley en Hemingway.
Ik ben niet de enige die interesse heeft in Hadley: Allie Baker, een Amerikaanse schrijfster, heeft zelfs een website “The Hemingway Project” en schrijft op een weblog over o.a. Hadley

Als je het leuk vindt je kennis over Hemingway te testen dan is er een quiz. Do you know the real Ernest Hemingway? Have fun.

Dubbelleuk!

“De zichtbare dingen die ik zie”. Of: “Fouten die je maakt als je het niet goed doet” : het blijkt een trend en pas maar op: voor je het weet zeg je het zelf.

Paulien Cornelisse schreef er al een tweede boekje vol mee. Zo constateerde zij dat het een trend is om het te hebben over “leuk leuk” of “ik heb een echte baan-baan”.

Vandaag hoorde ik iemand -die bij Kafé België buiten stond met bier in zijn hand- zeggen:

“Zoals ík het nu bekijk vanuit mijzelf gezien zeg maar

Leuk, ja echt leuk leuk 😉 😉

De beste overlevingskansen in de liefde?

Zijn misschien wel voor de stelletjes die elkaar helemaal niet verstaan…

Gisteren zag ik een uitzending van Metropolis TV (even door de herrie-achtergrondmuziek heen bijten -dat schijnt overal te moeten) om het stukje te zien van het energieke Tibetaanse mooie meisje en de alleen maar Engels-sprekende Amerikaan. Of zoals het op de website wordt verwoord:

De Amerikaanse drummer Jeffrey en de Tibetaanse zangeres Lamu die in een Japanse arrack bar werkt, hebben elkaar ontmoet in Shanghai, waar ze allebei wonen. Het opmerkelijke aan hun relatie is dat ze elkaar in het geheel niet verstaan. Jeffrey spreekt geen woord Chinees en Lamu begrijpt op haar beurt niets van de Engelse taal.

Lamu vertelt dat ze graag zingt als ze in een goeie bui is. In Tibet-vanwege de hoge bergen groeien mensen op met zang: ‘ zonder telefoon kun je enkel schreeuwen of zingen’ aldus Lamu. Zingen is dan natuurlijk beter dan schreeuwen… Muziek heeft Lamu en Jeffrey tenslotte bij elkaar gebrachten ze zijn al meer dan 1 jaar samen.

Ze doen allebei bijzondere uitspraken over elkaar en over zichzelf.
Jeffrey: ” Ze vindt me vast veel interessanter dan ik eigenlijk ben” en ” ik zie bijna op tegen de dag dat we met elkaar kunnen praten”.
Lamu: “Het is erg grappig als we ruzie maken per sms, mijn vrienden vertalen de berichten en sturen het door, zijn vrienden doen hetzelfde.” Dat wordt dus een groepsruzie.
Wil je Lamu en Jeffrey zien, klik dan hier

Volgens mij heeft het toekomst, dit soort relaties, het is van het verfrissende soort. En goed nieuws voor alle scholieren: gooi ‘vreemde talen’ maar uit je vakkenpakket, ’t komt allemaal goed.