Categorie archief: Verhalen

Baie vriendelike oompie

Soms weet je niet waarom, maar loop je zomaar eens een kerk binnen. In Pau (Zuid-Frankrijk) wist ik het wel. De zon scheen door het glas in lood en de kleuren trokken me naar binnen. En misschien wel het vriendelijke gezicht van André

Breton. Zo stelde hij zich voor en hij haastte zich te zeggen: ‘Niet de beroemde schrijver hoor!. Maar ik kan u wel wat over deze kerk vertellen.’

Jeannemarie_du_preez

Hij had er echt zin in en vertelde enthousiast en wilde me graag nog een heleboel folders meegeven. En of ik vooral iets in het boek wilde schrijven. ‘Goh, uit Nederland? Geweldig! Vandaag had ik ook al iemand uit Zuid-Afrika, maar ik heb geen idee wat ze opgeschreven heeft in het boek!’
Ik kijk in het boek en schiet in de lach. Daar valt te lezen:

‘ N pragtige kerk en baie vriendelike oompie. Kon nie ‘n woord vertaan wat hij zei ni. Jeannemarie du Preez, Suid-Afrika (Cape town).

Andr_breton

Na mijn vertaling barst André in lachen uit. ‘Wat een geweldige dag en wat fijn dat u dat vertaald hebt voor mij!’ Ik bedank hem hartelijk, want wat word je vrolijk van zo’n man. Dat moet Jeannemarie ook gevoeld hebben.

Dit bericht verscheen eerder op een oude blog van mij.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Taal, Verhalen

Rode bessen rissen bij oma in de keuken

Ik zoek iets op over fruit van het seizoen en voor ik het weet sta ik bij oma in de keuken en roept opa iets vanuit de huiskamer.

Doe jij het even?

Een bakje rode bessen en ik ben weer terug bij oma in de keuken. Daar sta ik ijverig bessen te rissen.  Bij mooi weer staat de deur open en kun je zo via een paar traptredes naar beneden, naar de schuur. Alles even netjes in mijn herinnering en zonder haast. Opgeruimd. Zowel de keuken als de schuur. Was er toen meer tijd in een dag?

Oma staat met de  zeef in haar handen waar alle bessen in gedraaid worden om sap van te maken. Ik kijk naar  de restjes van de steel en de pitjes die bovenin de zeef achterblijven. Soms, soms mocht ik het doen. Samen met oma in de keuken een toetje klaarmaken. Volgens mij kregen wij dan hangop of gele vla erbij. De hangop stond dan al in de koelkast.

Testbeeld

Zoveel jaar later zonder oma om het aan te vragen, weet ik niet meer of zij zoveel van rode bessen hield of dat zij ze kocht omdat ik ze lekker vond en weet ik ook niet meer of zij het net zo leuk vond als ik. Met opa in de huiskamer die de krant leest en ik probeer me nog te herinneren hoe zijn stem klonk. Ik weet nog dat hij commentaar gaf op wat hij las in die krant. En in de tijd dat Anwar Sadat veel op tv was en de media net als nu veel van hetzelfde bracht  en het over vredesoverleg ging, zei hij: ” Hij lijkt wel het ‘testbeeld’ die Sadat”.

Een heel enkel keertje eet ik nog weleens ergens rode bessen, echter heel zelden. Dat komt denk ik ook omdat het zonder opa en oma niet zo leuk meer is om rode bessen te eten.

*************

Fruit in juni

aardbeien
abrikozen
frambozen
kersen
nectarines
perziken
rabarber
rode bessen
sinaasappelen
zwarte bessen

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Eten, Inspiratie, Verhalen

Een eerste liefde in Parijs

Dit is de Nederlandse titel van een roman van Paula McLain (1965) een Amerikaanse schrijfster. “The Paris Wife” gaat over de liefde tussen Ernest Hemingway en zijn eerste vrouw Elizabeth Hadley Richardson (St. Louis, Missouri 1891– Lakeland, Florida 1979)
Paula McLain, op zoek naar inspiratie, wilde graag een verhaal schrijven dat zich in “the twenties’ afspeelde. Ze las ‘a moveable feast’ van Ernest Hemingway (Oak Park (Illinois), 21 juli 1899 – Ketchum (Idaho), 2 juli 1961 (vertaald als: Een Amerikaan in Parijs). Ze vond het boek aangrijpend en ontroerend, vooral het laatste gedeelte waarin Hemingway op uiterst gevoelige manier de herinneringen aan zijn eerste vrouw beschrijft. Vervolgens begon de schrijfster biografieën te lezen van Hemingway maar ook vooral van Hadley en las zij de liefdesbrieven die Ernest en Hadley aan elkaar schreven (archief in Boston). De brieven die alles bij elkaar wel duizenden pagina’s telden, ontroerden haar door de manier waarop ze aan elkaar schreven. Behalve ontroering vond ze de brieven grappig en gepassioneerd. Ze werd enthousiast over de jonge Hemingway en besloot een boek te schrijven; het verhaal van de liefde van Hemingway en Hadley speelt zich af in de twintiger jaren in Parijs. Een tijd waarin ze contact hadden met allerlei bekende mensen en een tijd waarin bijvoorbeeld Picasso ook in Parijs woonde.

Hemingway vindt vrijheid in Parijs en begint met schrijven. Hadley is zijn muze. Hadley heeft een totaal andere persoonlijkheid dan Hemingway. Zij is een rustige persoonlijkheid en ze voelde zich aangetrokken tot Hemingway die wild ambitieus is en de hele wereld wilde veranderen. Dit alles ging trouwens met veel drank gepaard en Cafe Les Deux Magots in Parijs wordt regelmatig genoemd.

Waarschuwing: als je een beetje een avonturier bent, dan krijg je nadat je dit boek hebt gelezen, zin om te vertrekken, om reizen te maken en eindeloos te drinken en te filosoferen.
Nadat ik haar boek heb gelezen, heb ik de omgekeerde weg bewandeld: ‘ a moveable feast’ gelezen en “Hemingway and his world” ligt naast me om in te bladeren. Wel blijf ik me afvragen hoe die rustige, verstandige Hadley zijn liefde voor het gewelddadige stierenvechten zag maar misschien ben ik voorlopig nog niet uitgelezen over Hadley en Hemingway.
Ik ben niet de enige die interesse heeft in Hadley: Allie Baker, een Amerikaanse schrijfster, heeft zelfs een website “The Hemingway Project” en schrijft op een weblog over o.a. Hadley

Als je het leuk vindt je kennis over Hemingway te testen dan is er een quiz. Do you know the real Ernest Hemingway? Have fun.

Reacties staat uit voor Een eerste liefde in Parijs

Opgeslagen onder Frankrijk, Taal, Verhalen

Ga naar Diederik van Vleuten – Daar werd wat groots verricht

Het is niet omdat ik mijzelf zo belangrijk vind dat ik dit geschreven heb, maar ik vind wel dat ik in een belangrijke tijd geleefd heb. De grote veranderingen die zich in de wereld voltrokken tijdens mijn leven zijn als een waterval over mij en mijn generatie heen gekomen. Daarvan wil ik nog een laatste maal getuigen”

Daar begint Diederik van Vleuten zijn voorstelling mee: dit heeft zijn Oom Jan opgeschreven.
Kan ik het mooier en ontroerender zeggen dan het al gezegd is in één van de vele commentarenop de website van Diederik?
Nee.
Vrijdag zag en hoorde ik Diederik over zijn Oom Jan, over Nederlands-Indië, over onze vreemde geschiedenis daar, over Aukje, over liefde, over het leven. Vandaag, zondag, ben ik nog steeds ontroerd en mail ik aan mijn naasten om hen te vertellen

Ga!
Ga het zien!
Luister!

Ik ben geen meesterverteller zoals Diederik. Dat hoeft niet. Ik zie het als mijn taak om ervoor te zorgen dat de zaal uitverkocht is. Dat iedereen gaat luisteren en kijken. Dat verhalen weerklank vinden. Dat mensen de tijd nemen voor de zaken die er werkelijk toe doen.

Daar werd wat groots verricht….
Met dank aan Erik van Muiswinkel die ervoor zorgde dat Diederik solo ging.
Met dank aan de vader van Diederik van Vleuten die Diederik een familie-archief bezorgde.
Met dank aan Jan, die kaartjes kocht voor hemzelf en voor zijn vrouw die over deze voorstelling gelezen had maar die zelf niet kon omdat hij vergeten was dat hij op vakantie zou zijn (arme Jan)
Met dank aan mijn vriendin die mij meevroeg.

(foto uit het familie-archief van Diederik van Vleuten – Oom Jan en Aukje 1936) Foto © Archief van Vleuten
Meer informatie en speellijsten? Zie: Klik hier

Als ik Diederik mail om toestemming te vragen om de foto te gebruiken, krijg ik bijna per omgaande een reactie per mail waarin het volgende staat:

Beste Juffie

Wat netjes dat je dat vraagt in deze tijden. Ik geef je graag toestemming, zeker na het lezen van je zeer wervende tekst. Dank!
Misschien zou je willen vermelden Foto © Archief van Vleuten

groet!

Diederik

Toegevoegd op 16 februari 2012
Diederik van Vleuten bij Pauw en Witteman 15 februari 2012, vanaf minuut 15.


Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

En vandaag een artikel in de Volkskrant.
De dvd komt zaterdag uit voor iedereen die dit gemist heeft. Bestellen via de website van Diederik.

1 reactie

Opgeslagen onder Verhalen