Tagarchief: 1973

Ze zijn er weer! De Franse nieuwe

IMG_0193Wat hebben we het gemist en wat duurde het lang voor we weer koeien, of liever gezegd kalfjes, zien lopen in de wei. De eerste kennismaking verloopt uitermate enthousiast. Wat zijn ze lief, leergierig en aanhankelijk.
Het is even wennen dat we Giraffe, Ida en Hippy van vorig jaar niet meer zien maar kijk toch eens hoe vrolijk ze zijn, deze ‘Franse nieuwe’ met prachtige trouwe ogen. Een ferme lik en een duwtje met een natte neus krijgen we ter begroeting en ze eten met smaak van het gras dat we zojuist gemaaid hebben en dat net achter het hek ligt. Voor hen geen ” jouw weiland, mijn weiland” beperkingen. Eten is een waar genoegen voor ze, ze proeven en kwijlen en maken dankbare geluiden. We verzekeren hen dat we nog heel wat gras in petto hebben.
Wat een pracht, wat een mooie sterke koeien. Maar lieve 7524 en 7534 waarom zijn jullie niet ‘genaamd’? Waar o waar zijn jullie namen? Zullen we de grootste Guillaume IV noemen? Volgens onze koning Willem-Alexander is dat een echte koeiennaam. En koeien geven meer melk als ze een naam hebben, zo heb ik begrepen.
Jim Croce wist het al in 1973, I Got a Name. Alleen hoeven jullie gelukkig niet langs ‘the Highway’ te lopen.

De magie van nostalgie – op zoek naar Sugar man

102410_orgWaterkou en ik kan mijn wanten niet vinden. Wel de door mijn zus zelfgebreide vingerhandschoenen waarvan de duim onbedekt is. Een snel vertrek naar mijn filmhuis voor de documentaire ” Searching for sugar man” omdat de muziek na elke trailer eindeloos bleef hangen. Een melodie die zo vertrouwd klinkt waardoor je denkt dat ook in jouw platencollectie Sugar Man altijd al aanwezig was terwijl de realiteit was dat hij deze muzikant – van Mexicaanse ouders- ergens in Detroit ronddwaalde en totaal niet bekend was in Nederland. Wie Detroit zegt, zegt demolition. Verpaupering, omdat de auto-industrie is ingestort en veel mensen leven er onder de armoedegrens. Detroit is trouwens ook de stad van Motown: Motor&Town.
In heel Utrecht was er nog maar 1 iemand die net als ik op een december-donderdagmiddag naar die documentaire van Malik Bendjelloul wilde. Een muziekdocumentaire over een singer-songwriter die beroemd was in Zuid-Afrika zonder het zelf te weten en die een stem gaf aan de protestgeneratie in Zuid-Afrika.

Als we dan in de eenzaam grote zaal zitten en de eerste tonen van Sugar man klinken weet ik dat het goed komt. Zelfs mijn duim wordt na een tijdje warm. Het verhaal laat ik over me heen stromen alsof ik degene ben geweest die al die jaren op zoek was naar Rodriguez. Horripilatie als ik het silhouet zie dat zich vanuit het vliegtuig naar de uitverkochte concerten in Zuid-Afrika beweegt.

De vraag die bij mij opborrelt: wat zouden Leonard Cohen en Sixto Rodriguez (studeerde filosofie) met elkaar bespreken als ze elkaar zouden ontmoeten? Nee, vertel het me niet, soms is fantaseren voldoende.

Sugar man begeleidt me naar de muziekafdeling van de bibliotheek. Ook daar is het stil en zorg ik er -samen met een vrouw gekleed in korte rok en bergschoenen- dat de medewerkers aan het werk blijven. Tegen de stroom in van downloaden en I&tunes alsof we een statement maken. Verbazing bij mij dat een van de Rodriguez CD’s zomaar in de bak staat – ongehoord. Niet veel later klinkt bij mij thuis:

Cause

Cause I lost my job two weeks before Christmas

Ik bak meergranen-pannenkoeken en drink er twee glazen rode wijn bij – Arrocal 2009 uit mijn kerstpakket.
Of misschien drie. Wat maakt het uit. Zo’n soort dag is het. Coming from reality
Maybe today I’ll slip away.
En als jij er nog bent: de wikipedia-pagina met beroemde mensen uit Detroit moet nog aangepast worden: Sixto Rodriguez staat er niet op.