Tagarchief: alledaagse dingen

Wie kent hem niet in Utrecht?

 

Toevallige voorbijgangers zullen er zeker voor zorgen dat ze een beetje uit de buurt te blijven van M. Vanmiddag is er blijkbaar iets heel vervelends gebeurd want vanaf mijn plek kan ik hem horen schreeuwen. Zien doe ik hem niet. Er is iets gebeurd met een fietser die hem aangereden heeft (deze informatie heb ik niet gecheckt en komt van M. zelf) JA JA KIJK EENS EEN BEETJE UIT ZEG.

M. fietst zelf regelmatig of loopt met zijn fiets aan de hand en ik zie inderdaad zoals verwacht nog net zijn wiel en de onvermijdelijke plastic tassen die hij aan zijn stuur heeft hangen. Meestal heeft hij ook een bandana om zijn verwarde haren. Het is een bijzonder mens, en dat is’t ie.

Korte broek in de herfst

Als je hem niet kent dan kan ik hem typeren als iemand die standaard een korte fleurige broek draagt als iedereen al lang zijn donkere lange broek uit de kast heeft gehaald. M. draagt pas een lange broek als het snikheet is. Volgens een bekende van mij (M. woont bij haar in de buurt) wil hij graag opvallen en dat doe je als je je zomergarderobe in herfst en winter gebruikt. Laat ik gedacht hebben dat hij het gewoon nog niet koud vond. Nee, volgens haar is het iemand die graag in de schijnwerpers staat. In Utrecht moet je echter behoorlijk je best doen om écht op te vallen en boven het verkeerslawaai uit te komen. Een korte broek van een felle kleur en daaronder rode benen is een redelijke opvalfactor. Beter is het inderdaad om er dan nog een luide stem bij op te zetten en dan bij voorkeur erg verontwaardigd zodat mensen met oortjes in ook opkijken omdat iedereen zonder oortjes één kant uitkijkt.

Zelf ben ik ook een keer door hem uitgescholden. Gelukkig kende ik hem al en nam het niet al te zwaar op. Hij beschuldigde mij er toen van om nét voor zijn voeten te lopen: JA JA JA LOOP LEKKER IN DE WEG ALSOF IK NIET BESTA, ZEG!  Nou ik zal u verzekeren: ik zag hem wel hoor maar probeerde snel uit de voeten te komen.

De M.-Monologen

Of hoe je lange dialogen in een korte broek kunt houden

Als hij niet boos is op een verkeersdeelnemer dan voert hij wel een heftige discussie met iemand  die met een biertje in de hand bij Kafé België buiten staat te drinken (en soms roken) Zo iemand loopt namelijk niet zo snel weg

Eerlijk gezegd: de enige die heftig is in de “discussie”, is M. zelf. Hij monoloogt meestal een eind weg.Iedereen die verstandig is houdt zich op de vlakte. De bekende van mij die hem ietsje beter kent, heeft me verteld dat hij in de zomer vaak rosé wil drinken in de zon. Hij had haar ook nogal dwingend gevraagd of ze daar een keer zin in had (had ze niet).

Er is nu geen zon meer te zien en de rosé-tijd is voorbij. Zijn monologen bevatten woorden als: idioten, achterlijk, NIEMAND begrijpt, HOU TOCH OP, KIJK UIT IDIOOT!, JA JA JA en NEE NEE NEE in combinatie met weer andere kreten. Mocht je zelf een betere transcriptie hebben, deel hem gerust. Meestal hoor ik flarden want voor je het weet ben jij de idioot die voor zijn voeten loopt of fietst.

Terwijl ik dit tik roept M. in de verte inderdaad iets over  IDIOTEN IN UTRECHT en  “ALS JE NIETS TE ZEGGEN HEBT, HOUD DAN JE KOP”.
Hij heeft altijd gelijk.

Naschrift 5 februari 2018

Blijkbaar is aandacht fijn.

De 63-jarige Utrechter Rex Marcello W.A.H.C. van de Wal, beter bekend als ‘Marcello in korte broek’, stelt zich individueel kandidaat voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Hij stelt zich kandidaat onder de naam Rex Willem-Alexander en wil zich inzetten voor de mensen die tussen wal en schip belanden in de maatschappij.

Lees via onderstaande link het artikel:

Marcello in korte broek stelt zich als Rex Willem-Alexander kandidaat in gemeenteraadsverkiezingen

Advertenties

Reacties staat uit voor Wie kent hem niet in Utrecht?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, Utrecht

Een berichtje voor de drager van mijn handschoenen

 

IMG_1727

Dit zijn natuurlijk niet de handschoenen waar het over gaat in dit blog. Die moet de vinder voor mij op de foto zetten.

Gisteren om 17,45 was ik al in De Jassenwinkel maar de aanblik van een te lange rij voor de kassa en de te harde muziek in de winkel maakten dat ik besloot om morgenochtend wel even terug te komen voor Die Jas. Morgenochtend was dus vanochtend.

Vanochtend was er dan toch echt iemand anders die net als ik de M-jas wilde omdat de mouwen van S te kort waren (zat niet lekker hè?). Tegen beter weten in heb ik nog even een S en L geprobeerd maar dat was slechts de tijd die ik nodig had om dit te verwerken. Jas  M was weg.

Momentje

Mijn jassenpasmoment had ik voor de spiegel in de winkel omdat ik geen zin had helemaal naar een pashokje te lopen waar alweer een kleine ophoping ontstond. Net als ik hadden anderen waarschijnlijk niet gedacht dat het zo winters koud zou worden. Op dit soort koude dagen dat ik handschoenen aan heb, heb ik meestal een rugzak bij me waar ik de handschoenen in kan doen als ik in een winkel ben. In die rugzak zitten ook nog vaak bibliotheekboeken en soms iets te drinken of te eten, maar dit terzijde. Omdat ik dit keer alleen maar even deze jas wilde kopen, had ik geen tas bij me en daarom had ik mijn handschoenen even op de grond gelegd bij het passen. Ik had de jassen netjes terug gehangen ietsje verderop van de spiegel(S en L weet u nog?) om vervolgens direct te beseffen dat de handschoenen nog bij de spiegel lagen. Even terug om ze te pakken.

Mis!

Dáár lagen ze niet meer. Er lag ook geen briefje bij van een nieuwe eigenaar. Ze waren weg.

Weer zo’n tegen beter weten in moment dralen in de winkel en zoeken op plekken waar ik helemaal niet geweest was. Wat een zinloze ochtend op deze manier. Een jas kopen die er niet meer is en terwijl je die wilt kopen je handschoenen “verliezen”. Ik probeerde nog om goed te kijken naar de mensen die er rondliepen en nee niemand had mijn handschoenen gezien. Het leek wel alsof iedereen vervolgens zijn eigen handschoenen nog wat krampachtiger vasthield waarop ik één jongen boos aankeek omdat ik vond dat hij wel heel blij was met zijn handschoenen, eikel!  Jullie merken het al, afreageren is nooit een goed idee maar ik had het even niet in de hand.

Wel even wassen

Mijn lichtblauw met witte handschoenen, buiten het winterseizoen tweedehands gekocht voor 2 euro. En beste nieuwe eigenaar: je moet ze wel even wassen hoor, want dat was wel weer even geleden en je moet ook goed uitkijken met de voering aan de binnenkant. Ze zijn weliswaar warm door de dubbele laag maar die voering is half stuk (en moet wel gemaakt) en daardoor moet je de tijd nemen om ze goed aan te doen. Ik weet niet of jij die tijd wel hebt want je was er binnen de minuut al weg mee. Ik hoop dat je ze waardeert want ik had er alweer 2 jaar plezier van en ze zijn juist voor deze koude dagen ideaal. Als ik had kunnen kiezen had ik trouwens een andere kleur gekozen en jij had natuurlijk ook geen keuze dus het is te hopen dat je niet ijdel bent. Dat lichtblauwe is niet met alle jassen te combineren.

Het lichtblauw was trouwens wel mooi te combineren met de jas die ik had willen kopen.

 

Reacties staat uit voor Een berichtje voor de drager van mijn handschoenen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor, imperfectie

Niet voor de poes

Poes moet wachten, winkel is gesloten

Poes moet wachten, winkel is gesloten

Zo welkom als een hond in de keuken

Zo welkom als een hond in de keuken

Reacties staat uit voor Niet voor de poes

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Wie is er gemeen?

‘U bent gemeen’zei de ober toen ik iets zei van de manier van vermelden op de menukaart en van de prijs. Mijn vriendin vond hij ook gemeen. We zijn gemeen.

 Amersfoort

Al die gemenigheid ontstond vorige week op een terrasje, een mooi zonnig terrasje op het Onze Lieve Vrouwenplein in Amersfoort. Omdat we een lange wandeling achter de rug hebben kiezen we voor de stoelen die én nog half in een zonnetje liggen én een kussentje in de stoel hebben. Op één kussentje liggen overduidelijk nog hondenharen dus we rangschikken het zo dat we twee redelijk schone kussentjes in de stoel hebben liggen.

Niet schrikken

Van achter klinkt het’”Niet schrikken!”  en de ober presenteert zich. Natuurlijk schrikken we wel, je schrikt namelijk van iemand die je van achter besluipt.

We hebben amper de tijd gehad te kijken wat er is op de kaart maar goed, er is wit bier van de tap” van Grolsch. Op de kaart staat “verschillende bieren v.a. 2.40”. Als we daar later op wijzen (omdat we 4.50 moeten betalen voor 1 wit biertje van de tap) zegt de ober iets dat erop neerkomt dat alleen een gewoon biertje 2.40 is en de rest (veel) duurder maar volgens hem kun je op je vingers natellen dat het duurder moet zijn. Je kunt dus volgens hem rustig op de kaart zetten: Vanaf 1 euro en dan noem je 1 dingetje dat 1 euro kost en de rest is flink duurder. Wij noemen dat schrikken van de prijs en ik zeg dat ik dit niet zou aanraden aan iemand en dat vindt hij “gemeen”.

Nog een keer: niet schrikken!

Pas dan begrijp je waarom er ondanks de kussentjes in de stoelen bijna niemand op het terras zit en iedereen bij de buren zit, of de overburen. Je trapt er maar één keer in. Zeker als je merkt dat het een hobby is van de obers om je te besluipen. Als je weet dat je moet zeggen:”Niet schrikken” dan weet je toch ook dat je beter op een andere manier kunt komen aanlopen?
De tweede ober staat namelijk ook opeens achter me en ik schrik ondanks het “niet schrikken”.

“Wat wilt u?” vraagt hij. Ik kijk verbaasd, we hebben besloten het bij 1 drankje te houden en vriendin is even naar het toilet.
“U wenkte mij”.

Eh, nee, ik wees mijn vriendin aan bij welk terrasje we zitten zodat zij weet bij welk café ze naar het toilet kan gaan”.

“Oh” Hij kijkt een beetje nors en loopt langzaam weer terug.

Dit is een normale prijs

De eerste ober informeert ons nog: overal in alle andere kroegen is het net zo duur. Natuurlijk gaan we op weg naar huis even informeren en goh, wat verwonderlijk: er is geen enkele kroeg waar het 4.50 kost, wel goedkoper.

Thuis lees ik op Iens heel wisselende commentaren op het eten, de service en de prijs/kwaliteit/hoeveelheid verhouding van deze plek. Als die obers dat lezen, zullen ze dat vast heel gemeen vinden. Vaker dan gebruikelijk worden er dikke onvoldoendes uitgedeeld.

Het Kannetje De Kruik gaat zo lang te water tot zij barst.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Waarom ben ik hier zo graag?

Omdat het zo simpel is, een plek waar zijn belangrijker is dan (ergens) iets (van) vinden. Je vindt er ondertussen van alles.

Wij verblijven zo graag in de vrije natuur omdat deze geen mening over ons heeft 

Volgens mij heeft Nietzsche gelijk, als dat tenminste niet teveel mening is.

DSC00553DSC00564DSC00557DSC00567

3 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie, Natuur, Utrecht, Wandelen

Kunst is een leugen die ons de waarheid doet realiseren

Fashion en inspiratie, het lijkt wel alsof modeontwerpers allemaal elk jaar hetzelfde zien en vervolgens maken. Dat schijnt al zo te zijn als ze nog studeren. Waar zouden ze hun inspiratie vandaan halen?

Bloem bloem

Dat ik geen modeontwerpster ben en ook niet kan schilderen wisten jullie vast al, dan blijft er nog maar één ding over.

Every good painter blogger invents a new way of painting.

Pablo Picasso, Aldous Huxley en een klein beetje Juffie.

DSC00535DSC00537DSC00548

Reacties staat uit voor Kunst is een leugen die ons de waarheid doet realiseren

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Het nut van een schrijfcursus en hoe je opeens inspiratie krijgt

Schrijven maar!

Schrijven maar!

Heb ooit één keer een schrijfcursus gedaan. Zelden zo weinig geschreven, niet in de cursus maar ook niet meer daarbuiten. Wat heb ik ervan geleerd? Als ik wil schrijven dan schrijf ik. Als ik een schrijfcursus doe dan stel ik het schrijven uit want dan blijk ik opeens heel druk aan het ‘cursussen’. Geen cursussen meer. En zeker niet een cursus waarin de cursusleidster de tafels in een U-vorm heeft opgesteld en dan een appel in het midden op een tafel neerlegt en zegt: “Nou schrijven maar!”

Ze bleek bij nader inzien (ik had me te spontaan aangemeld) iemand die niet echt veel schreef zelf. De cursus heb ik niet meer afgemaakt, ik ben boeken gaan lezen op de avonden dat ik eigenlijk cursus had. Dat spijbelen voelde heerlijk. Misschien moet ik toch juist weer eens een cursus doen; ik hou erg van lezen maar kom er veel te weinig aan toe.

Wacht… zou ik me aan moeten melden voor een leesclub?  zodat ik ….

5 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen