Tagarchief: alledaagse dingen

Rotterdam altijd weer leuk – auto’s

kijk naar de ruitenwissersDit zie ik niet dagelijks. En dan heb ik het niet alleen over deze auto. Vaak gaat het om de details.Hebben jullie hem al gespot… het groene detail?

Wacht, ik geef hem jullie:

Ook verkrijgbaar in het rood, blauw of oranje

En nee hoor, deze auto stond gewoon op straat, het is geen auto voor in de film.Hoewel?

Laat maar in je tas zitten

zegt de verkoopster terwijl ze een stapel boeken op de tafel iets verder aan de kant schuift. Bijna achteloos lijkt ze over te gaan op andere werkzaamheden.

De jongen kijkt heel verdrietig. “Ja, ik ben al eerder gestopt”.

“Mmm, tja. Ondertussen ordent ze iets rechts achter. “Het is meer oud papier dan dat je….” ze maakt haar zin niet af. “En inleveren nou ja, dat is hier ook niet meer… Je snapt het wel he? Dan moet je naar een ander adres. “

De jongen kijkt naar zijn tas en propt er een paar boeken in die hij er net met veel moeite uit had gefrommeld. 
“Dus deze niet? Of gewoon proberen om…” ?

Ook hij maakt zijn zinnen niet af. Verslagen, compleet verslagen is hij en ik voel met hem mee. De boeken zien er dodelijk saai uit, netjes,  dus erg veel gestudeerd heeft hij er vast niet in en hij kijkt een beetje schichtig. Zou hij al een nieuwe studie begonnen zijn dit jaar? Hij is te laat met zijn idee om die boeken te verkopen, het studiejaar is al begonnen. Marktplaats zou nog kunnen voor de geboren luilakken en late beslissers. 

Hij is vast dit jaar niet begonnen met een studie. Nu ik wat beter kijk, zie ik er een eeuwige laatkomer in. En daar zit je dan op je (te dure) studentenkamer, met een stapel boeken die niemand meer wil. Hij mag ze niet eens achterlaten “op last van de brandweer” ) .

“Oke, nou, doeg.”

De mevrouw is al druk bezig achter zich met stapels en stapels boeken die 50% van 50% van 50% moeten opbrengen. liever een klein beetje geld dan weer eindeloos verhuizen naar die andere winkel. Onze stad houdt straks vast nog één winkeltje over waar de boeken tot de nok toe op stapels liggen en je slechts bij toeval kunt vinden wat je zoekt. Te oude studieboeken daar kun je maar beter een meubel van maken.  

Zelf heb ik het ook even gehad met die stapels boeken, liggen er niet nog veel boeken thuis te wachten? Opeens heb ik haast om naar huis te gaan en glip net voor twee brede,  moeilijk lopende dames,  de deur uit en de Gracht op.

De jongen, met zware boekentas, was te laat zie ik waardoor hij moet wachten tot de dames die nog even rustigjes aan hier en daar iets aanraken en bekijken, naar de deur gewaggeld zijn. 

ImageHij laat de boeken vast ook thuis in de tas zitten. 

Ben jij Joke?

Nietsvermoedend voor wat komen gaat genieten wij op het terras van het Café De Lieve Vrouw van een Gerardus Kloosterbier. Bier dat zijn oorsprong vond in een klooster in Wittem, waar de edele brouwkunst tot 1952 bloeide. Een Gerardus maakt dat je de zaken van de vrolijke kant bekijkt. Aan mijn vrolijke linkerkant zie ik opeens een oudere man opdoemen, een bloem in het knoopsgat van zijn jasje.

“Bent u Joke” horen we hem vragen aan een vlotte sportieve vrouw  die aan een tafeltje verderop zit. Ze schiet in de lach en zegt:” Nee hoor, ik ben Ineke, en dat is toch ook leuk?” Ineke is zeker leuk. Een kwartiertje daarvoor had ze uitgebreid geprobeerd om een grote kraai die op de punt van een glazen windscherm zat er vanaf te krijgen. De kraai aasde op haar koekje en luisterde niet waarop ze verzuchtte: “Heb ik jarenlang in het onderwijs gezeten en nu luistert die kraai ook al niet meer naar me”. Die Ineke dus,  maar de man met de bloem in zijn knoopsgat zoekt Joke om samen met Joke die hij nog niet kent een hele spannende zondagmiddag op het terras van het café De Lieve Vrouw door te brengen.

Vriend P. onder invloed van Gerardus zegt: “Hebt u een date?”De man bloost en zegt: ‘U mag nooit meer raden”.

Meneer Date is zich niet bewust van “Joke” die op hetzelfde moment achter hem aan een hele oude man vraagt of hij haar date is. Wij hebben de man van de date en “Joke” die ook voor ons nog een onbekende is, gelijktijdig in het vizier.

Uiteindelijk begrijpt Joke dat Meneer Date gelukkig ietsje jonger is dan de hele oude man en Meneer Date loopt nu ook snel op Joke af. Even later zien we ze samen zitten achter een glas verse muntthee, of nee twee: “doe mij er ook maar één”. Waarschijnlijk zijn ze de enige twee die nuchter blijven. Meneer Date is op zijn paasbest en Joke heeft niet zomaar iets aangetrokken. We kijken af en toe stiekem of er iets alcoholisch op tafel komt.

Ineke vertrekt naar de film en groet ons en als ik iemand in zijn handen hoor klappen vraag ik aan Vriend P.: “Dat geklap, is dat…?

“Ja” zegt hij, “die hele oude man zit zomaar wat in zijn handen te klappen. Die man is dik in de tachtig.”

Je moet het maar durven zo’n blind date- op die leeftijd- op het terras van het Café De Lieve Vrouw boordevol publiek. Voor je het weet krijg je ongewild applaus.

(Nee, ik heb geen foto’s)

Ondanks de warmte krijg ik het toch koud

individu 075Polare. Waar denkt u dan aan? Nee, niet gaan googelen of klikken maar gewoon even alleen met uzelf zijn en bedenken wat er in u opkomt.

Bij mij was dat meteen een kriebelhoest, vervolgens verslikte ik me en moest mijn boek wegleggen.
Een echt boek trouwens, weet u wel zo eentje met bladzijden die je krachtig om kunt slaan of waarvan je de punt van de bladzij kunt vasthouden terwijl je aan het lezen bent. Lekker een beetje vooruit of terugbladeren en hop een kaartje ertussen als je eventjes wat anders gaat doen.

Zonder er gewichtig over te willen doen, ik lees er wel wat per week en die leen ik dan het liefste uit de bibliotheek. Gisteren was ik er nog en vandaag ga ik er ook nog wel eventjes langs. Je wordt blij van die rijen boeken ook al kun je ze lang niet allemaal lezen maar die keuze, die weelde, dat alles is voldoende om blij langs de kasten te huppelen.

Minder blij word ik ervan als er straks geen kasten meer zijn met boeken maar alleen maar e-readers en bestandjes, lijkt mij wat saai. Regelmatig kom ik in een bekende tweedehands winkel waar er steeds meer mensen rondneuzen tussen de boeken. Hele ouderwetse mensen die oude boeken lezen. U snapt het vast niet meer, wat doen ze daar, wat doen ze in een bibliotheek. Thuis moeten ze blijven, aan hun toetsenbord vastgepind, leeg die winkelstraten, weg van straat, scheelt een hoop schoonmaken en verlichten. Wat sla ik nu door? Dat zal door de zon komen.

Cantare o-o-o-o (Polare rijmt erop, maar nu sla ik echt door)

Spijt

{3385726C-EB59-46CA-A16C-67490E590DBD}-Compostelle_1 060Ja, spijt. Ik heb er spijt van dat ik mijn elektrische deken al opgeborgen heb ergens ver weg.
Ver weg is de lente, ver weg is de zomer

Ik had zo graag zonder koude voeten willen dromen over sneeuwwandelingen.

foto: gemaakt in Frankrijk, net vertrokken van Le Domaine Sauvage, op weg naar St. Jacques. Pas op: destijds was de ontvangst in de gite van Le Domaine Sauvage erg koeltjes. Geen idee of dit al verbeterd is?

4 mei Requiem

Tijdens het Requiem*
in de St. Willibrordkerk
op de vierde mei
lukt het Toine
niet
zijn ogen geopend te houden

Een dutje bracht hem
het eeuwige licht
en de heiligen
in eeuwigheid

Geef hem rust
en help hem
om stipt op tijd
nog een paar maal
op de pauken te slaan

* Requiem KV 626 – Wolfgang Amadeus Mozart