Tagarchief: Amersfoort

Wie is er gemeen?

‘U bent gemeen’zei de ober toen ik iets zei van de manier van vermelden op de menukaart en van de prijs. Mijn vriendin vond hij ook gemeen. We zijn gemeen.

 Amersfoort

Al die gemenigheid ontstond vorige week op een terrasje, een mooi zonnig terrasje op het Onze Lieve Vrouwenplein in Amersfoort. Omdat we een lange wandeling achter de rug hebben kiezen we voor de stoelen die én nog half in een zonnetje liggen én een kussentje in de stoel hebben. Op één kussentje liggen overduidelijk nog hondenharen dus we rangschikken het zo dat we twee redelijk schone kussentjes in de stoel hebben liggen.

Niet schrikken

Van achter klinkt het’”Niet schrikken!”  en de ober presenteert zich. Natuurlijk schrikken we wel, je schrikt namelijk van iemand die je van achter besluipt.

We hebben amper de tijd gehad te kijken wat er is op de kaart maar goed, er is wit bier van de tap” van Grolsch. Op de kaart staat “verschillende bieren v.a. 2.40”. Als we daar later op wijzen (omdat we 4.50 moeten betalen voor 1 wit biertje van de tap) zegt de ober iets dat erop neerkomt dat alleen een gewoon biertje 2.40 is en de rest (veel) duurder maar volgens hem kun je op je vingers natellen dat het duurder moet zijn. Je kunt dus volgens hem rustig op de kaart zetten: Vanaf 1 euro en dan noem je 1 dingetje dat 1 euro kost en de rest is flink duurder. Wij noemen dat schrikken van de prijs en ik zeg dat ik dit niet zou aanraden aan iemand en dat vindt hij “gemeen”.

Nog een keer: niet schrikken!

Pas dan begrijp je waarom er ondanks de kussentjes in de stoelen bijna niemand op het terras zit en iedereen bij de buren zit, of de overburen. Je trapt er maar één keer in. Zeker als je merkt dat het een hobby is van de obers om je te besluipen. Als je weet dat je moet zeggen:”Niet schrikken” dan weet je toch ook dat je beter op een andere manier kunt komen aanlopen?
De tweede ober staat namelijk ook opeens achter me en ik schrik ondanks het “niet schrikken”.

“Wat wilt u?” vraagt hij. Ik kijk verbaasd, we hebben besloten het bij 1 drankje te houden en vriendin is even naar het toilet.
“U wenkte mij”.

Eh, nee, ik wees mijn vriendin aan bij welk terrasje we zitten zodat zij weet bij welk café ze naar het toilet kan gaan”.

“Oh” Hij kijkt een beetje nors en loopt langzaam weer terug.

Dit is een normale prijs

De eerste ober informeert ons nog: overal in alle andere kroegen is het net zo duur. Natuurlijk gaan we op weg naar huis even informeren en goh, wat verwonderlijk: er is geen enkele kroeg waar het 4.50 kost, wel goedkoper.

Thuis lees ik op Iens heel wisselende commentaren op het eten, de service en de prijs/kwaliteit/hoeveelheid verhouding van deze plek. Als die obers dat lezen, zullen ze dat vast heel gemeen vinden. Vaker dan gebruikelijk worden er dikke onvoldoendes uitgedeeld.

Het Kannetje De Kruik gaat zo lang te water tot zij barst.

Verkiezingsprogramma voorlezen aan je kat

Dom UtrechtNee, ik verzin het niet, het gaat daadwerkelijk gebeuren: vanaf eind deze maand gaan basisschoolkinderen (van 7 tot 12 jaar) voorlezen aan asielkatten dat heeft het dierenasiel Amersfoort bedacht. Ze hebben dat afgekeken van de Amerikaanse asielen waar kinderen al langer aan katten voorlezen en dat heeft hun leesvaardigheid aanzienlijk verbeterd. Er staan foto’s op de Amerikaanse ABC news website, en het voorlezen start niet op 1 april… Een echte win-win situatie.

Katten houden vervan
Nu stel ik voor om niet langer te wachten maar alvast vandaag te beginnen met het voorlezen van de gemeentelijke verkiezingsprogramma’s. De kinderstemmen en het ritmische geluid van het voorlezen schijnt voor de dieren rustgevend te werken. En dat is vast ook zo als volwassenen voorlezen.

Lees het verkiezingsprogramma
Als je er dan net als ik nog niet goed uitkomt op welke partij je moet stemmen, let dan op hoe je kat (of een leenkat of een zwerfkat) reageert op de naam van de politieke partij en werk langzaam en ritmisch de lijst van kandidaten af. Misschien zie je een reactie als je een naam als Vis of Visser of de Kat uitspreekt. In Utrecht ben je wel een tijdje bezig, vooral dankzij de lange kandidatenlijst van D66 en het CDA. Misschien valt je kat er bij in slaap. Of jij.

Wil je ‘m?

Niet permanent
“Ja natuurlijk” zeg ik in het voorbijgaan. “Alleen wil ik hem niet permanent”.
De jongen met de blauwe ogen knippert even en gebaart dat ik terug moet komen.
“Ik hoef geen abonnement en dat wil je natuurlijk”
“Hoe weet je wat ik wil?”
“Je hebt helemaal gelijk, dat weet ik niet maar dat is meestal de bedoeling als ze met een krant in de hand naar je roepen of je ‘m wil.”
“Je krijgt hem sowieso” zegt hij gul.
Verbaasd kijk ik hem aan en bedenk hoe fijn het zou zijn als iemand dat tegen je zou zeggen op een sollicitatiegesprek bij een moeilijke vraag. “Even deze vraag beantwoorden en tegelijkertijd wil ik je nu alvast zeggen dat je de baan krijgt!” Of zo stel ik me voor bij een verliefd stel, zij of hij hunkerend naar de aandacht en liefde en dan horen “je krijgt ‘m (of haar) sowieso. ” Mooi he?

Dat horen we niet vaak!
Natuurlijk blijft het bij een krant, een NRC nog wel, en ik moet een paar vragen beantwoorden.
De eerste vraag: “Leest u hem weleens?”
“Ja hoor, ik lees alle kranten weleens”.
“Alle kranten?”
“Weleens, ja, hoor, echt waar”
Hij kijkt nu heel erg verbaasd: “dat horen we niet vaak”. Dat betekent dat niet alleen hij dat niet vaak hoort, maar ook alle andere enthousiaste krantenjongens die aan de andere kant van de winkelstraat proberen om abonnementen te verkopen.
“Hoe komt dat zo?”
“Tja, ik lees weleens wat hier en daar en ik laat me dan het liefst door verschillende kranten informeren”.
Hij kijkt compleet verslagen en geeft me de krant.
“Dank je wel”.

Thuis haal ik de krant uit mijn tas en zie dat de bijlage 2013. Het jaar in 52 foto’s er niet bij zit. Dat doet niets af aan mijn leesplezier. En als ik de krant uitgelezen heb, ga ik mijn eigen 52 foto’s van het afgelopen jaar nog eens bekijken.

Ben jij Joke?

Nietsvermoedend voor wat komen gaat genieten wij op het terras van het Café De Lieve Vrouw van een Gerardus Kloosterbier. Bier dat zijn oorsprong vond in een klooster in Wittem, waar de edele brouwkunst tot 1952 bloeide. Een Gerardus maakt dat je de zaken van de vrolijke kant bekijkt. Aan mijn vrolijke linkerkant zie ik opeens een oudere man opdoemen, een bloem in het knoopsgat van zijn jasje.

“Bent u Joke” horen we hem vragen aan een vlotte sportieve vrouw  die aan een tafeltje verderop zit. Ze schiet in de lach en zegt:” Nee hoor, ik ben Ineke, en dat is toch ook leuk?” Ineke is zeker leuk. Een kwartiertje daarvoor had ze uitgebreid geprobeerd om een grote kraai die op de punt van een glazen windscherm zat er vanaf te krijgen. De kraai aasde op haar koekje en luisterde niet waarop ze verzuchtte: “Heb ik jarenlang in het onderwijs gezeten en nu luistert die kraai ook al niet meer naar me”. Die Ineke dus,  maar de man met de bloem in zijn knoopsgat zoekt Joke om samen met Joke die hij nog niet kent een hele spannende zondagmiddag op het terras van het café De Lieve Vrouw door te brengen.

Vriend P. onder invloed van Gerardus zegt: “Hebt u een date?”De man bloost en zegt: ‘U mag nooit meer raden”.

Meneer Date is zich niet bewust van “Joke” die op hetzelfde moment achter hem aan een hele oude man vraagt of hij haar date is. Wij hebben de man van de date en “Joke” die ook voor ons nog een onbekende is, gelijktijdig in het vizier.

Uiteindelijk begrijpt Joke dat Meneer Date gelukkig ietsje jonger is dan de hele oude man en Meneer Date loopt nu ook snel op Joke af. Even later zien we ze samen zitten achter een glas verse muntthee, of nee twee: “doe mij er ook maar één”. Waarschijnlijk zijn ze de enige twee die nuchter blijven. Meneer Date is op zijn paasbest en Joke heeft niet zomaar iets aangetrokken. We kijken af en toe stiekem of er iets alcoholisch op tafel komt.

Ineke vertrekt naar de film en groet ons en als ik iemand in zijn handen hoor klappen vraag ik aan Vriend P.: “Dat geklap, is dat…?

“Ja” zegt hij, “die hele oude man zit zomaar wat in zijn handen te klappen. Die man is dik in de tachtig.”

Je moet het maar durven zo’n blind date- op die leeftijd- op het terras van het Café De Lieve Vrouw boordevol publiek. Voor je het weet krijg je ongewild applaus.

(Nee, ik heb geen foto’s)

Als je dan toch aan het schilderen bent

Voor het eerst loop ik in de bibliotheek niet rechtstreeks naar de boeken of de tijdschriften. Het is duidelijk een dag met tussenstappen en een omweg. Daardoor sla ik scherp de hoek om en sta eerst even stil. Terwijl de schilderijen er altijd al stonden, aanschouw ik ze nu pas voor de eerste keer. De meeste schilderijen rusten tegen de muur, drie soms vier schilderijen zijn achter elkaar gezet zodat je niet kunt zien wat er verhuld wordt.

Er is een schildering van een man en een vrouw in een café. De man is zichtbaar maar voor het gezicht en het bovenlichaam van de vrouw zit de balustrade van een trapconstructie. Aan de japon en schoenen kan ik zien dat het een vrouw moet zijn. Een mooi wit tenue en de suggestie van een aantrekkelijke, fijngebouwde vrouw. Het niet zien prikkelt. Slaagde de kunstenaar er niet in haar gezicht en lichaam af te beelden? Of is mijn irritatie het doel. Dat kunst iets met je moet doen, iets aanwakkeren?

Aangewakkerd loop ik door. Wat roept de volgende vrouw bij me op die tussen twee schilderijen op een doek staat? Zij is in klederdracht met van die gekke spiegeltjes aan de zijkant van haar kapje. Ze staat tussen een zwart-wit tandwiel en een ander zwart wit schilderij met strepen. Wat voert ze uit? Berustend wachten totdat de kunstenaar klaar is? Dankzij haar ben ik het trapje opgelopen en sta onverwachts tussen de boekenkasten en werktafels. Op deze manier ben ik nog nooit op de eerste etage beland.

Twee meisjes die bij de boekenkast godsdienst, filosofie en psychologie zitten, fluisteren over dungesneden rauwe ossenhaas en waar je het bij zou kunnen combineren. Voor hen liggen examenbundels en gekrabbelde notities. Dat combineert minder bij de carpaccio. Het ene meisje is fijngebouwd en heeft een gezicht met lieve ogen en een zachte uitdrukking op haar gezicht, haar nagels zien er keurig uit.

Die schilder had slechts door hoeven te lopen en hij zou geen balustrade meer nodig gehad hebben. Terwijl ze met examenvoorbereidingen bezig is, had ze vast tijd gehad om haar portret op te laten tekenen.
Schilders zijn lui.

(kijkje nemen? Zie: kunstuitleen)

Verkopen vanuit een bananendoos

dozenWeten jullie nog dat ik schreef over de kerstmarkt in Amersfoort?, op het station? Hartverwarmend dat er allerlei vrienden en bekenden langskwamen. Zo ook Vriend Erik en zijn vriendin, om te kijken hoe het met de verkoop ging en om nog even een quiche-recept uit te wisselen. Opeens was Erik met zijn telefoon bezig en knielde. “Wat doe je nou? vroeg Peter nog.  Wij hadden niet door hoe het eruit zag… Die groene achtergrond is een kleed dat ik had opgehangen tegen de tocht.

Links sta ik t.e.a.b. en rechts staat Peter in de potten en vazen-bananendoos.

De meest geweldige teksten op de kerstmarkt gisteren:

– “Als je je ervoor interesseert is dat ook leuk” zei een vrouw die langs onze kraam liep. Waar ze zich voor interesseerde weet ik niet.

– “Wie het dichtste bij staat, ruikt ’t het eerste”. Wat er te ruiken viel, weten we niet, wij stonden er verder vanaf.

– Onze overbuurvrouw die volgens onze buurman (passie voor spoor)  een “nagelstudio” had,  vroeg na een tijdje: ” Zijn jullie al binnen?’ Vriend Peter antwoordde: “We staan de hele dag al binnen.”

– En er was een man die wel drie keer herhaalde: ” Dat is niet meer he? tegenwoordig, lp’s, dat is er voorbij en dat komt nooit meer terug! Nooit meer! Echt niet!”

Hij werd enthousiast opgevangen in de volgende kraam door een man of 5 razend enthousiaste hobby treinkijkers van de Nederlandse Vereniging van Belangstellenden in het Spoor- en tramwezen die regelmatig riepen: “He, kijk daar, daar is de trein 15 minuten te laat, precies volgens het oude schema.” Zij waren de enige die blij waren met treinen die volgens een oud schema liepen. Vind je dat ook leuk? Klik dan hier voor de nvbs.

Die passie voor het spoor is leuk als je tijd over hebt en het enig vindt om met veel mannen over treinen te praten. Voor mij was het iets minder leuk elke keer te horen; “We hebben beneden een heerlijk warme ruimte, met toilet, en koffie en thee waar we gezellig kunnen zitten als we het hier even te koud krijgen.”

Wij hadden alleen maar bananendozen. Dit wordt vast de trend voor 2013.

Waarom liggen boeken op andere plekken dan je zou verwachten?

Het overkomt me steeds vaker. Zoek ik een boek in de boekhandel om het even in te kijken, een roman bijvoorbeeld en dan vind ik hem niet. En ik ben een goede zoeker! Ja, een nieuwe roman die een, zeg lichtelijk filosofische inslag heeft, die moet ik natuurlijk bij FILOSOFIE gaan zoeken. Hartstikke logisch. En die ene roman, dat is eigenlijk een REISVERHAAL. Kortom je mag lekker de hele boekhandel door.

Een voorbeeld. Nou raad eens waar het net verschenen boek van Peter Klashorst – Kunstkannibalen – ligt.
Blijkbaar krijgen boekhandels dwingend opgedrongen dat ze dat op KUNSTafdeling neerleggen. Maar volgens mij zou je het – als je dan toch lekker bezig bent – net zo goed bij de REISVERHALEN afdeling kunnen neerleggen. Of misschien wel bij LEVENSKUNST.

Denk je: ach dan vlucht ik naar de bibliotheek…. Mis. Hier heb je nog meer categorieën die het je lekker moeilijk maken. Is de roman:
Waargebeurd
Romantiek
Spannend

Zeg het maar… Of ligt het boek toch weer bij Levenskunst?
Jong geleerd
Om te zorgen dat je het snapt, dan heen en weer geloop, beginnen ze er al vroeg mee.
Neem een kinderboek als Negen open armen van Benny Lindelauf. In Utrecht staat dit boek, deel 1, helemaal beneden dus bij binnenkomst in de bibliotheek de trap af. Stel dat je het een mooi boek vindt, dan wil je nog een boek van Benny lezen. Hij heeft ook een deel 2 geschreven, de Hemel van Heivisj. Alleen moet je dat wel zoeken bij “De Vloer OP 12+”. Een vage afdeling waarbij alle boeken in bakken zitten, en niet op alfabetische volgorde liggen (daar word je alleen maar autistisch van) maar gewoon lekker door elkaar zodat je niet teveel vast blijft zitten aan je oorspronkelijke idee en zomaar op het idee komt om een HEEL ander boek mee te nemen.
O ja en die categorie de Vloer op, zit op de 3e verdieping, de trap op dus. Ja, je leest het goed, als je in Utrecht 12 bent geworden ga je opeens van de kelder naar de 3e verdieping, je maakt enorme stappen.

In Amersfoort heb je ook zo’n systeem, ze zijn wel consequent, dat moet ik hen nageven. Alleen is het daar net andersom: voor deel 1 moet je helemaal naar boven en voor deel 2 moet je naar de kelder. Laatst hoorde ik van een 13 jarig meisje dat ze pas sinds kort die kelderboeken had gevonden en dacht dat “de bibliotheek helemaal geen leuke boeken meer had voor haar”.

Een ding weet ik zeker: in de bibliotheek ligt het niet aan het personeel, die willen ook wel allemaal andere dingen, maar die worden voor hen uitgedacht. Zelf denken wat heb je daar nou aan?

Bibliotheek +++
Er wordt beslist dat het HEEL goed is dat er bibliotheken +++ komen. Weg uit de (binnen)stad. Hup naar Zandvoort aan de Eem in Amersfoort, het Kunstcentrum (to be) en in Utrecht, weg uit dat veel te mooie knusse, prachtige, centraal gelegen pand, naar een nieuw groot, multipulti gebouw aan het Smakkelaarsveld, vlakbij het station, lekker druk en via zigzag bewegingen bereikbaar voor kindertjes. Weg met al die duffe laagdrempelige filialen, allemaal linkse hobby’s(?) Een gebouw met status van een toparchitectenbureau dat luistert naar de naam RAPP RAPP (kosten: ruim 90 miljoen euro met woningen erbij hoor – ja dan heb je echt wat), en vast een geweldige indeling in hokjes en structuren, dan is het opeens een rechtse hobby. Of zoiets.
Kunstkannibalen!

Dingen zijn vaker niet zoals je ze zou verwachten. Beter dus om niet meer zoveel te verwachten.
Als ik straks geen boeken meer kan vinden:
dan schrijf ik er zelf wel één.