Tagarchief: bibliotheek

Ondanks de warmte krijg ik het toch koud

individu 075Polare. Waar denkt u dan aan? Nee, niet gaan googelen of klikken maar gewoon even alleen met uzelf zijn en bedenken wat er in u opkomt.

Bij mij was dat meteen een kriebelhoest, vervolgens verslikte ik me en moest mijn boek wegleggen.
Een echt boek trouwens, weet u wel zo eentje met bladzijden die je krachtig om kunt slaan of waarvan je de punt van de bladzij kunt vasthouden terwijl je aan het lezen bent. Lekker een beetje vooruit of terugbladeren en hop een kaartje ertussen als je eventjes wat anders gaat doen.

Zonder er gewichtig over te willen doen, ik lees er wel wat per week en die leen ik dan het liefste uit de bibliotheek. Gisteren was ik er nog en vandaag ga ik er ook nog wel eventjes langs. Je wordt blij van die rijen boeken ook al kun je ze lang niet allemaal lezen maar die keuze, die weelde, dat alles is voldoende om blij langs de kasten te huppelen.

Minder blij word ik ervan als er straks geen kasten meer zijn met boeken maar alleen maar e-readers en bestandjes, lijkt mij wat saai. Regelmatig kom ik in een bekende tweedehands winkel waar er steeds meer mensen rondneuzen tussen de boeken. Hele ouderwetse mensen die oude boeken lezen. U snapt het vast niet meer, wat doen ze daar, wat doen ze in een bibliotheek. Thuis moeten ze blijven, aan hun toetsenbord vastgepind, leeg die winkelstraten, weg van straat, scheelt een hoop schoonmaken en verlichten. Wat sla ik nu door? Dat zal door de zon komen.

Cantare o-o-o-o (Polare rijmt erop, maar nu sla ik echt door)

Als je dan toch aan het schilderen bent

Voor het eerst loop ik in de bibliotheek niet rechtstreeks naar de boeken of de tijdschriften. Het is duidelijk een dag met tussenstappen en een omweg. Daardoor sla ik scherp de hoek om en sta eerst even stil. Terwijl de schilderijen er altijd al stonden, aanschouw ik ze nu pas voor de eerste keer. De meeste schilderijen rusten tegen de muur, drie soms vier schilderijen zijn achter elkaar gezet zodat je niet kunt zien wat er verhuld wordt.

Er is een schildering van een man en een vrouw in een café. De man is zichtbaar maar voor het gezicht en het bovenlichaam van de vrouw zit de balustrade van een trapconstructie. Aan de japon en schoenen kan ik zien dat het een vrouw moet zijn. Een mooi wit tenue en de suggestie van een aantrekkelijke, fijngebouwde vrouw. Het niet zien prikkelt. Slaagde de kunstenaar er niet in haar gezicht en lichaam af te beelden? Of is mijn irritatie het doel. Dat kunst iets met je moet doen, iets aanwakkeren?

Aangewakkerd loop ik door. Wat roept de volgende vrouw bij me op die tussen twee schilderijen op een doek staat? Zij is in klederdracht met van die gekke spiegeltjes aan de zijkant van haar kapje. Ze staat tussen een zwart-wit tandwiel en een ander zwart wit schilderij met strepen. Wat voert ze uit? Berustend wachten totdat de kunstenaar klaar is? Dankzij haar ben ik het trapje opgelopen en sta onverwachts tussen de boekenkasten en werktafels. Op deze manier ben ik nog nooit op de eerste etage beland.

Twee meisjes die bij de boekenkast godsdienst, filosofie en psychologie zitten, fluisteren over dungesneden rauwe ossenhaas en waar je het bij zou kunnen combineren. Voor hen liggen examenbundels en gekrabbelde notities. Dat combineert minder bij de carpaccio. Het ene meisje is fijngebouwd en heeft een gezicht met lieve ogen en een zachte uitdrukking op haar gezicht, haar nagels zien er keurig uit.

Die schilder had slechts door hoeven te lopen en hij zou geen balustrade meer nodig gehad hebben. Terwijl ze met examenvoorbereidingen bezig is, had ze vast tijd gehad om haar portret op te laten tekenen.
Schilders zijn lui.

(kijkje nemen? Zie: kunstuitleen)

Wat is dat toch?

Ligt het aan mij of zie ik opeens wel erg veel verwarde mensen in de bibliotheek? Het begint al als ik even iets wil opzoeken op de computer. Naast mij zit een zenuwachtige mevrouw. Ze snuft regelmatig en ze lijkt wel 10 plastic zakken te hebben. Na de derde keer gekraak te horen kijk ik haar kant op. Ze kijkt mij aan maar de helft van haar gezicht zit nog in een papieren zakje waar een plastic zakje overheen is geknoopt. Is ze aan het eten? Ja. Ze kijkt snel naar me op en dan weer in het zakje en dan weer naar mij. Ze beweegt haar hoofd snel naar boven en naar beneden. Het doet me denken aan een vogel die iets van de grond oppikt. Ze kraakt en kauwt met haar mond in het zakje. Ze spuugt iets terug in het zakje. Bah. Ik wil het niet weten.

Concentratie. Even snel iets opzoeken en uitprinten.

Achter me zit een mevrouw heel hard mee te zingen. Iedereen om haar heen zit onverstoorbaar door te werken – of iets wat er op lijkt. In de hoek achter haar knikkebolt een zwerver die een dik boek op zijn schoot heeft liggen. Zij heeft inmiddels een krant gepakt en bladert er luidruchtig doorheen terwijl ze af en toe iets vaags op de computer doet. Oordopjes in haar oren en op het beeld zie ik een wild video-filmpje. Mensen springen in het rond. Ze schudt mee in haar stoel en zingt met harde klanken omdat ze zichzelf niet hoort. Hoewel – dit geschreven hebbende twijfel ik – misschien zingt ze altijd wel zo.

Gelukkig kan ik hen verlaten want ik heb gevonden wat ik zocht en geef opdracht om iets uit te printen. Bij de kopieer-en printer aangekomen zie ik dat alle apparaten bezet zijn. Een vrouw met een tijdschrift in handen snauwt me toe: ” Ik ben nog heel lang bezig hoor  – de hele avond!’ Die hele avond duurt echter nog maar een kwartier want dan sluit de bibliotheek en dat vertel ik haar met een stem die ik neutraal probeer te laten klinken. Even overweeg ik er nog aan toe te voegen dat ze het tijdschrift ook mag lenen. Ach, waarom zou ik, ze wil er immers kopieën van. 

Machine 2 is vrij omdat de meneer die daar met heel veel vellen papier bezig is mij roept: ” Kom maar hier hoor, dit is vrij”. Hij graait van alles bij elkaar en ruimt wat tassen op en sjokt dan naar een tafel. Er ligt nog een papiertje onder de klep en ik neem het mee om aan hem te geven. Snel gaan mijn ogen over het papier heen. Bazuinen- trompetten – heilig- zie ik snel. 

” Ja, geef maar dat is van mij!” Een bedankje kan er niet af.

Ik pak mijn papieren en loop naar de trap. Er komt net iemand de trap naar boven gerend. “wegkmoenogevekaikewadie” 

Zouden ze bij de opvang gezegd hebben dat het een goed idee is om naar de bibliotheek te gaan? Behalve dan misschien voor de internetverslaafden…. 

Misschien is het daar nu lekker rustig.

Ben je een funshopper of een runshopper?

Kom jij de bibliotheek binnen met een houding van ‘eens kijken wat er te vinden is‘ dan ben je een funshopper. Daar zijn ze dol op. Funshoppers zijn fun.

Als jij een bepaald boek zoekt, en precies weet wat je wilt hebben dan behoor je tot de kleine groep ‘runshoppers’ aldus Mark Deckers, interim-directeur van de bibliotheek in Hengelo.

Ik kende deze retailterm niet maar weet nu opeens waar ik de fun moet zoeken.

Fun of Run?

Jarenlang ging ik naar de bibliotheek zonder te weten of ik een run of een funshopper was. Opeens ben ik íets’. Of misschien ook wel niet. Zijn we in een marketinghokje te plaatsen? Wat nou als ik de bibliotheek binnenkom en iets zie waar ik door verleid word. Opeens schiet me dan een boek te binnen… Ik loop naar de computer om dat boek op te zoeken. Ben ik dan niet van runshopper funshopper geworden en weer terug naar runshopper?

Het gebeurt zelden dat ik het boek snel in de kast vind. Dat weten ze in de bibliotheek. Ik citeer van de blog van de interim-directeur”:

 Waarneming 3: runshoppers bestellen via internet

Gericht zoeken is één van de punten die minder sterk scoort in de bibliotheekformule. Een boek of dvd kan wel op drie of vier verschillende plaatsen staan. Gelukkig komt het merendeel van onze leden niet met een gerichte vraag. Wel zien we hierdoor een veranderend gedrag ontstaan. Gerichte zoekers – de runshoppers – zullen steeds vaker hun boek of dvd via internet bestellen en laten klaar zetten.

Deze waarneming kan ik alleen maar beamen:

Tegenwoordig ben ik zolang naar alles aan het zoeken (én de medewerkers met mij) dat er van iets anders meenemen niet veel meer komt. Inderdaad moet ik dan reserveren. Het duurt, ook als het boek AANWEZIG is in de bibliotheek, soms een aantal dagen voordat het ook daadwerkelijk gevonden wordt. In sommige gevallen is men nog steeds aan het zoeken.
Tja, dan moet je maar funshopper worden. Dan zoek je niet maar je vindt.

Boekwinkels hebben het moeilijk

Net heb ik op nieuwswebsite gelezen dat boekwinkels, in ieder geval één in het bijzonder – die met die lastige naam en spelling Selexyz, het moeilijk hebben.

Veel reacties bij dit bericht want iedereen weet natuurlijk waarom dit zo is.
Dit komt door de opkomst van de e-reader, dit komt door bol.com, door amazon.com, door de te hoge prijs van de boeken, door te dure parkeerkosten in de buurt van de winkel, door marktplaats.

Er is tot nu toe nog niemand die een stukje schrijft over de bibliotheek.

Hip aanschafbeleid

Als ik een boek wil lezen dat een tijd(je) geleden (1 jaar bijvoorbeeld) is gepubliceerd dan moet ik niet in de boekwinkel zijn. De boekwinkel ligt vol met zegmaar “Sprinters”. Boeken die veel publiciteit hebben gehad en net uit zijn. Het soort boeken waar iedereen over praat in de Wereld Draait Door of boeken die in tijdschriften gepromoot zijn. Boeken van schrijvers die bijna elke dag met hun gezicht op de tv te zien zijn. Schrijvers die niet alleen schrijver zijn maar ook presentator, animator, deskundige en die ook nog weleens een tijdschrift hebben dat luistert naar hun Naam.

Linkse hobby
De boeken die ik lees komen meestal uit de bibliotheek. Die linkse hobby weet u wel. Als ik er dan toch ben, kijk ik weleens een glossy door. De meeste tijdschriften heb je verrassend snel uit. Eerst wat reclame, dan nog wat reclame, dan 1 artikeltje over een Heel goed boek, een interview met een bekende Nederlander en dan nog wat bijeengeraapte zaakjes. Ook ik blader graag.

Doe maar een boek
Maar voor het echte werk lees ik het liefste een boek.
Steeds vaker – ik geef het toe – een bibliotheekboek. In de bibliotheek vind je boeken die al wat ouder zijn en die hun waarde al hebben bewezen, die soms niet eens meer gedrukt worden en dus niet in de boekhandel te vinden zijn. Maar gelukkig wel in de bibliotheek. Nog wel. Want er wordt van alles gedaan om de bibliotheek de nek om te draaien.

In Utrecht zit de bibliotheek direct naast de boekwinkel Selexyz.
ps: je kunt trouwens ook tijdschriften lenen

ps: ik kom ook nog weleens in de boekwinkel, vooral om een boek te kopen om kado te geven…

Waarom liggen boeken op andere plekken dan je zou verwachten?

Het overkomt me steeds vaker. Zoek ik een boek in de boekhandel om het even in te kijken, een roman bijvoorbeeld en dan vind ik hem niet. En ik ben een goede zoeker! Ja, een nieuwe roman die een, zeg lichtelijk filosofische inslag heeft, die moet ik natuurlijk bij FILOSOFIE gaan zoeken. Hartstikke logisch. En die ene roman, dat is eigenlijk een REISVERHAAL. Kortom je mag lekker de hele boekhandel door.

Een voorbeeld. Nou raad eens waar het net verschenen boek van Peter Klashorst – Kunstkannibalen – ligt.
Blijkbaar krijgen boekhandels dwingend opgedrongen dat ze dat op KUNSTafdeling neerleggen. Maar volgens mij zou je het – als je dan toch lekker bezig bent – net zo goed bij de REISVERHALEN afdeling kunnen neerleggen. Of misschien wel bij LEVENSKUNST.

Denk je: ach dan vlucht ik naar de bibliotheek…. Mis. Hier heb je nog meer categorieën die het je lekker moeilijk maken. Is de roman:
Waargebeurd
Romantiek
Spannend

Zeg het maar… Of ligt het boek toch weer bij Levenskunst?
Jong geleerd
Om te zorgen dat je het snapt, dan heen en weer geloop, beginnen ze er al vroeg mee.
Neem een kinderboek als Negen open armen van Benny Lindelauf. In Utrecht staat dit boek, deel 1, helemaal beneden dus bij binnenkomst in de bibliotheek de trap af. Stel dat je het een mooi boek vindt, dan wil je nog een boek van Benny lezen. Hij heeft ook een deel 2 geschreven, de Hemel van Heivisj. Alleen moet je dat wel zoeken bij “De Vloer OP 12+”. Een vage afdeling waarbij alle boeken in bakken zitten, en niet op alfabetische volgorde liggen (daar word je alleen maar autistisch van) maar gewoon lekker door elkaar zodat je niet teveel vast blijft zitten aan je oorspronkelijke idee en zomaar op het idee komt om een HEEL ander boek mee te nemen.
O ja en die categorie de Vloer op, zit op de 3e verdieping, de trap op dus. Ja, je leest het goed, als je in Utrecht 12 bent geworden ga je opeens van de kelder naar de 3e verdieping, je maakt enorme stappen.

In Amersfoort heb je ook zo’n systeem, ze zijn wel consequent, dat moet ik hen nageven. Alleen is het daar net andersom: voor deel 1 moet je helemaal naar boven en voor deel 2 moet je naar de kelder. Laatst hoorde ik van een 13 jarig meisje dat ze pas sinds kort die kelderboeken had gevonden en dacht dat “de bibliotheek helemaal geen leuke boeken meer had voor haar”.

Een ding weet ik zeker: in de bibliotheek ligt het niet aan het personeel, die willen ook wel allemaal andere dingen, maar die worden voor hen uitgedacht. Zelf denken wat heb je daar nou aan?

Bibliotheek +++
Er wordt beslist dat het HEEL goed is dat er bibliotheken +++ komen. Weg uit de (binnen)stad. Hup naar Zandvoort aan de Eem in Amersfoort, het Kunstcentrum (to be) en in Utrecht, weg uit dat veel te mooie knusse, prachtige, centraal gelegen pand, naar een nieuw groot, multipulti gebouw aan het Smakkelaarsveld, vlakbij het station, lekker druk en via zigzag bewegingen bereikbaar voor kindertjes. Weg met al die duffe laagdrempelige filialen, allemaal linkse hobby’s(?) Een gebouw met status van een toparchitectenbureau dat luistert naar de naam RAPP RAPP (kosten: ruim 90 miljoen euro met woningen erbij hoor – ja dan heb je echt wat), en vast een geweldige indeling in hokjes en structuren, dan is het opeens een rechtse hobby. Of zoiets.
Kunstkannibalen!

Dingen zijn vaker niet zoals je ze zou verwachten. Beter dus om niet meer zoveel te verwachten.
Als ik straks geen boeken meer kan vinden:
dan schrijf ik er zelf wel één.