Tagarchief: Canada

Too much happiness

Dimensions
Doree had to take three buses-one to Kincardine, where she waited for the one to London, where she waited again for the city bus out to the facility. She started the trip on a Sunday at nine in the morning. Because of the waiting times between buses, it took her till about two in the afternoon to travel the hundred-odd miles. [Dimensions]

Fiction
The best thing in winter was driving home, after her day teaching music in the Rough River Schools. It would already be dark, and on the upper streets of the town into the forest, and though it was a real forest with great Douglas firs and cedar trees, there were people living in it every quarter-mile or so. [Fiction]

Short stories
Het begin van twee verhalen uit het boek “Too much Happiness”van Alice Munro, sinds vandaag Nobelprijswinnares 2013 genoemd. Misschien maakt het haar niet zo veel meer uit, immers ze was al gestopt met schrijven en bescheiden is ze altijd geweest.Echter goed nieuws voor iedereen die al van haar boeken hield en iedereen die er nu kennis mee gaat maken. Nu weten we in ieder geval zeker, dat haar boeken gelezen zullen worden. En ik verzeker u, niet alleen de jury genoot van haar verhalen, ook u zult merken hoe leesbaar ze zijn en hoezeer ze in je hoofd blijven rondspoken.

Boekhandel
Ze zijn er nog niet helemaal op voorbereid in de boekwinkels. Zeker niet de standaard Polare-winkels die eerder de laatste top 10 verkopen, hoewel misschien komt Munro wel in de Engelstalige Top 10. Mocht u misgrijpen, lees dan Murakami die naast de prijs greep (nog te vroeg), dat is zeker geen straf en die stapels liggen er al wel. Murakami schrijft echter wat dikkere romans, hoewel… Ten Zuiden van de grens is een prachtige beginner.

Weinig tijd& kwaliteit
Bij Munro zult u ontdekken dat de combinatie Weinig Tijd om te lezen&Korte Verhalen een goede is. Vooral de juiste dosis Goede Korte Verhalen. Misschien wordt het een trend, korte verhalen.
Et voilà, Alice Munro uit Canada, merci.

Interesse in een interview met Alice Munro dat in 1994 in The Paris Review verscheen?
Klik hier

Pourriel

IMG_5187 Fransen nemen niet zo gauw Engelse woorden over. Wij Nederlanders wel, wij hadden het vanaf het begin al meteen over e-mail. Zij niet. Ze noemden het courriel, vooral ook omdat de Academie francaise dat wilde. Nou ja, er zijn ook best wel Fransen die e-mail zeggen en ze weten ook wat je bedoelt als je het erover hebt. Courriel schijnt trouwens door de Franstalige Canadezen bedacht te zijn.

Ik las dat ze het daar over courriel hebben als ze spam bedoelen. Kijk, dat is toch grappig, vooral als je poubelle kent.Spam komt trouwens weer van Spiced Ham maar dat heeft weer niets met de Franse taal te maken.

Foto gemaakt in Marokko, 2008

I am sorry fot not dying

Leonard Cohen’s korte teksten voordat hij weer een liedje zingt, blijven in de lucht hangen. De tekst van een liedje van Annie Lennox schiet me te binnen:

“Dying is easy, it’s living that scares me to death.”

Onlangs zag ik bij de Boeddhistische Omroep  de documentaire van Cohen  over zijn zenmeester Roshi (Roshi betekent trouwens zenmeester dus in feite is dit dubbelop maar goed, laten we hem Roshi noemen).

Jarenlang leefde de Canadese zanger met die diepe stem een teruggetrokken bestaan op Mount Baldy in Amerika bij zijn Roshi. Zijn manager, zo luidt het verhaal, ging er met zijn geld vandoor en om te zorgen voor een pensioen,  heeft Leonard de microfoon in handen genomen en toert hij de wereld rond weer rond. Juichende recensies waren zijn deel.

In London sprak hij de fans toe en vertelde hen over Sasaki Roshi die inmiddels 105 jaar oud is en tegen Leonard had gezegd:” I am sorry for not dying”.

En zo voegde Leonard eraan toe: “ I feel a bit the same way”. Leonard vond zichzelf op 60jarige leeftijd “ just a kid with a crazy dream” en is inmiddels, hij vierde zeer onlangs zijn verjaardag,  78 jaar. Hij geeft me het gevoel van tijd. Er is nog een heleboel tijd, en jaren en wijsheid te gaan. In ieder geval hoop ik dit voor Leonard.

Kids met crazy dreams gaan nog niet dood. Sing another song man, ik heb net je “Book of Longing” van het magazijn van de fonotheek laten opvragen en afgestoft. Het magazijn, hoe durven ze! Ze konden trouwens eerst de CD niet vinden omdat de muziekbibliotheek verbouwd en dus helemaal veranderd is. Gelukkig klinken de liedjes als vanouds.

Illustratie van “the book of longing” op deze website