Tagarchief: commercie

Zo hoort het toch niet in de horeca?

Ooit, toen ik mijn blog startte, had ik de gedachte over mooie dingen te bloggen. Grappige dingen vooral en die met een knipoog te presenteren. Kijk nog maar eens naar die foto boven dit blog: c’ est moi!
Mais hélas, het loopt soms anders en er valt niet altijd iets positiefs te melden.

In Utrecht
De horeca… ik voel u al denken, oh, daar heb ik ook nog wel het één en ander over te melden. Gaat u rustig u gang, zolang u het netjes houdt. Mij bevalt het ook het beste als ” de horeca” het netjes houdt.
Een niet nader te noemen horecagelegenheid in Utrecht, op stand, met hoge plafonds en chique gezelschap dat graag in rust copieuze maaltijden nuttigt – ergens in het centrum van Utrecht – vond het nodig om de volgende truc toe te passen:
” Wat wilt u drinken?”
” Thee graag”
Wat voor thee?
” Wat heeft u?”
” Kamillethee, of muntthee? Of… (nog een aantal andere soorten die ik me nu niet herinner)
Kamillethee graag
Vervolgens kwam er iets dat in een glazen pot met een filter met bovenin kamille zat. Wij spraken over het leven en ondertussen liet ik die kamille trekken. Na een kwartier vond ik het tijd om de kamille naar beneden te drukken. Wat een heerlijk delicaat plezier om zelf iets bij te dragen aan het “zetten” van de thee. En de kamillethee smaakte naar…. kamillethee. Ik mocht het schenken in een klein kopje. Gelukkig was het een mooi klein kopje. Er zat genoeg water eh kamillethee in voor maar liefst tweee kopjes. Mijn vriendin dronk koffie. Ik vond het bijna sneu dat ze niets mocht doen. De koffie zat al in een kopje. Saaaaaaai.

De rekening
Totdat ik de rekening kreeg. De thee bleek 5 euro te kosten. Laat u het even tot u doordringen? Vijf euro!! Voor een beetje water en kamille. En ik moest het nog zelf zetten. Had ik niet goed op de kaart gekeken? Thee kostte toch 2 euro 90? Ook al behoorlijk voor een kopje water met wat kamille?
” Nee, dit is andere thee” zei de ober die een beetje aarzelend klonk.
” Waarom staat dat dan niet op de kaart?” vroeg ik gevat. Op de kaart staat dat het 2.90 kost en dat vond ik dan nog net OK omdat ik in die prachtig chique rustige omgeving zat waar mannen in nette pakken heel veel verschillende gangen kregen, teveel dronken maar toch nog rustig bleven en elkaar foto’s hadden laten zien van nieuwe vriendinnnen.
” Nou ja eh.”
Ik voelde ruimte en oh oh wat klonk ik agressief:
” Wat flauw om mij dan iets duurs te geven. Vijf euro terwijl er alleen maar thee op de kaart staat die 2.90 kost.”
Blijkbaar vond de ober dat ook. Hij ging met mij mee! Niet naar huis maar met mij mee in mijn denkwijze en zo stelde hij voor ” reken maar 2.90 dan. Moet ik nog vermelden dat we daarna andere dingen hadden gedronken die ook best prijzig waren maar a-la- we zaten in die prachtige omgeving! Stijlvol, rustig. Hoe fijn is het als je ergens zit waar ruimte is, hoge plafonds, geen drukke omgeving, mannen in mooie pakken die zich vol eten in een paar gangen maar toch nog de beschaving opbrengen om niet alles te delen. Nou ja, een paar foto’s via hun smartphone. Foto’s die wij ook bijna konden zien. Bijna.
Waar vind je dat nog?
Bijna had ik 5 euro betaald…
Toch ging ik akkoord met 2.90.
Morgen of overmorgen verder over wat er gebeurde in een sauna. In of rond Zeist/Utrecht/Amersfoort. En dit keer niet over thee maar over WIJN.

‘I just called to say I love you’

Hype
Jaren na de hype, ‘ontdek’ ik Jonathan Franzen. Er is altijd wel iets dat me weerhoudt van het direct lezen van een boek waar iedereen mee rondloopt. En ja, ik heb het over rondlopen omdat het destijds, het pre-e-book-tijdperk, zichtbaar was.
Het zal wel een vorm van snobisme zijn maar het voelt niet prettig om te doen wat iedereen doet. Zo duurde het een tijd voor ik de boeken van Stieg Larsson las. Niet dat Jonathan Franzen in dezelfde categorie behoort (waarvoor meer zometeen); het is slechts een voorbeeld van het volgen van de trends. Als bibliotheeklezer heb je sowieso al een achterstand omdat het boek eerst besteld, ingewerkt en bij de “Sprinters” moet worden gezet en dan is de hype voorbij en kijken mensen je warrig aan “o ja, waar ging het ook al weer over?”. Zo las ik Niets weerstaat de nacht van Delphine de Vigan gelukkig voordat er bij de boekhandel een sticker opzat “aangeraden door DWDD” of iets dergelijks.Dat is voor mij veeleer een belemmering om er nieuwsgierig naar zijn. Aangeraden door een populair programma met boekverkopers, hoe enthousiast ze ook doen, klinkt teveel als marketing.

IMG_4161Social media
Net als alles wat de social media betreft omgeven is van ‘marketing’. En daarom genoot ik zo van Jonathan Franzen’s stuk over de moderne technologie, over hoe jammer het is dat Word Perfect verdween en vooral over de mobiele telefoon en wat het teweeg heeft gebracht. Ik voelde me minder eenzaam in mijn aversie tegen al die ‘praatvervuiling‘ op straat.

Verder weg
In zijn stuk ‘I just called to say I love you’ o.a. in het MTI Technology Magazine van 2008, beschrijft hij hoe hij elke keer als hij iemand op straat hoort roepen ‘I love you’wenst dat hij in China of een ander land zou wonen waarvan hij de taal niet verstaat. Hij woont echter in New York en wat hij beschrijft klinkt als ondertussen overal ter wereld.Je kunt het ook lezen in “Further Away'(Verder weg, Prometheus). Daarin ook “Pain hurts, but it does not kill you'(pijn is niet dodelijk, afstudeerspeech Kenyon College, 2011).

Jonathan Franzen
Alvast twee quotes:

Privacy
Privacy is voor mij niet zozeer het verbergen van mijn persoonlijk leven voor andere mensen als wel het gespaard blijven voor de inbreuk op hun persoonlijke levens. Dus heb ik in principe vrede met elke nieuwe technologie die zich niet aan me opdringt.

Karikatuur
Liefde zoals ze werkelijk is maakt de wereld van het technoconsumentisme tot een karikatuur, en daar kan die wereld zich alleen tegen verzetten door op zijn beurt een karikatuur te maken van de liefde

De commerciecultuur maakt van ‘liken op Facebook‘ een soort substituut voor liefhebben.
Franzen verwoordt het voortreffelijk én met humor, zei ik dat al? Ook interessant voor marketeers.
I just wrote to make you read Franzen.

De zomerbruid – over detectives en thrillers

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Suzanne Vermeer:  hebt u weleens een boek van haar gelezen omdat u vrouw bent en gek bent op vrouwelijke psychologische thriller schrijfsters? Suzanne Vermeer bestaat helemaal niet. Die naam is verzonnen omdat het beter verkoopt, een vrouw die een spannend boek schrijft.
Paul Goeken schreef onder het pseudoniem Suzanne Vermeer; schreef, niet schrijft omdat hij op 21 juni 2011 overleden is.

Ik hoor u denken: er is pas toch nog een boek uitgekomen onder de naam Suzanne Vermeer? Bon Bini Beach, een ‘heerlijke zomerthriller’. Persoonlijk houd ik meer van winterthrillers en kou en eenzame Skandinavische landschappen maar je zult  net een vakantie naar Kroatie hebben geboekt, dan wil je een zomers boek, toch?  Terug dus naar Bon Bini Beach. Als Suzanne Vermeer  overleden is, wie heeft dan dat boek geschreven? Dat is onbekend. Het is naar een idee van Paul Goeken…

Nederlandse vrouwen lezen veel spannende boeken, het liefst psychologische thrillers. Bij voorkeur dus van vrouwen die Suzanne heten, of Simone of Esther of misschien iets met een L: Lieneke of Loes. Zorg in ieder geval dat er een S/L zit in je naam en dat je lang blond haar hebt (goed nieuws, dit is te regelen).

Juist ja.

Joanne Rowling (van de Harry Potter boeken) schreef haar voornaam niet voluit , omdat jongens, zo was de verwachting, liever niet een boek zouden lezen dat door een vrouw geschreven is. Goede strategie.

Als je dan toch een voornaam hebt, doe dan maar een hele gewone, dat wekt vertrouwen: Karin, of als je een man bent David, of John of Andy , Jo, Stephen, Michael.  Ok, ok, ik geef toe dat ik geen groot onderzoek heb gedaan en zelf veel boeken heb gelezen van iemand die Henning heet. Ik heb in ieder geval niet zo’n groot onderzoek als er gedaan is naar thrillercovers, zie hiervoor: Vrij Nederland Detective en Thrillergids 2012– die allemaal op elkaar lijken:

– een silhouet dat in de verte verdwijnt

– een vrouw in het water (met veel blauw dus en een jurkje)

– en een oog, een vrouwenoog

Trouwens, de thriller van dit jaar is ” 13 uur” een boek geschreven door een man, dat dan weer wel: Deon Meyer

Heb je je boek al geschreven, en heb je al een naam en een titel? Denk eens aan Isa Peters of Isa van der Meer (ook mooi met een cover in het blauw).

Zelf zou ik natuurlijk een andere cover kiezen, je ziet hem hiernaast. Je mag me mailen als je hem wilt gebruiken, we spreken dan wel iets af over de auteursrechten.

Titelsuggestie: de zomerbruid. Hier kun je een volgend seizoen op voortborduren.