Tagarchief: Creativiteit

Druk druk druk? Geen tijd voor een burn-out!

The art of teaching

Een goede analyse over het onderwijs en de constante vernieuwingsdrang van politici hoef ik jullie niet voor te schotelen. Kijk Zondag op Lubach van 7 februari en je krijgt in korte tijd een uitstekend overzicht.

Staatssecretaris van Onderwijs Sander Dekker heeft met Paul Schnabel een plan opgesteld om het onderwijs (weer) te vernieuwen: Ons Onderwijs 2032.

Wat zou ik graag willen dat men op de Lerarenopleiding zou beginnen met deze video van Benjamin Zander – How to give an A.

Tijn Touber omschrijft de inhoud van deze video in het Nederlands in zijn artikel: Benjamin Zander, Maestro Zander.

Aan het begin van het schooljaar krijgt iedereen een tien. De leerlingen schrijven vervolgens een brief – gedateerd op de laatste dag van het schooljaar – waarin zij uitleggen hoe dat hoge cijfer tot stand is gekomen. Ben Zander: ‘Op die manier stap je uit de wereld van cijfers en meten, van concurrentie en competitie. Grote muziek kán niet uit dat soort gevoelens worden geboren. Andere schone kunsten ook niet. Muziek komt voort uit gevoelens van warmte, liefde, speelsheid, gevoeligheid en ontzag. Het cijfer dat leerlingen zichzelf geven, verandert op deze manier in een beeld, een visie op zichzelf, waar zij in kunnen groeien en naartoe kunnen leven. Ik gebruik de brief gedurende het jaar om hen eraan te blijven herinneren wat hun grote doel ook al weer was.’

Benjamin Zander is geboren in Engeland en is beroemd dirigent van het Boston Philharmonic Orchestra. Samen met zijn levenspartner Rosamund Stone Zander schreef hij de beststeller “The Art of Possibility”.

Happy learning!

Twijfel of ik dit wel moet plaatsen? Ode aan Bowie

Het ging een beetje knagen: reageren op anderen  als uitgangspunt? Bowie gebruiken? Ik bleef maar “op de sukkel”  zoals ze het in het Vlaams wonderschoon verwoorden. Dus leg ik het jullie, mijn lezers voor. Het kan natuurlijk zijn dat jullie te druk zijn met nieuwe ideeën en geen tijd hebben voor reacties op reacties. Ga daar dan vooral mee door!

Te veel Bowie?

Vandaag las ik in een krant het antwoord op de vraag of er te veel aandacht wordt besteed aan David Bowie sinds zijn overlijden. Grappig natuurlijk dat je door die vraag te stellen nogmaals…

DSC03256

Te weinig Bowie

Bij mij was die vraag niet opgeborreld. Sterker nog: er is wat mij betreft te weinig Bowie in de wereld. Jezelf ontdekken, uitvinden, dichtbij jezelf blijven zonder te schreeuwen, de spotlights te zoeken, onaangepast gedrag vertonen waar anderen aanstoot aan kunnen nemen; het is verfrissend. Het vergt moed om niet dàt te doen wat iedereen al doet omdat het de trend is. Blijven zoeken, experimenteren, creatieve bronnen aanboren, inspirerende boeken lezen en inspiratie verwerken, mensen spreken die je wijzer maken en uitdagen. De urgentie voelen dat je vandaag doet wat je moet doen, uit je comfort zone stappen. We hebben niet zoveel tijd.

“As you get older, the questions come down to about two or three. How long? And what do I do with the time I’ve got left?” David Bowie

Bowiëen

Tegenwoordig word je “authentiek” genoemd als je afwijkend gedrag vertoond omdat dit als bijzonder beschouwd wordt. Misschien een idee om als dank aan wat Bowie oproept en aanboort, zelf verder te gaan. Geen Bowie-imitatie, wél eigen creatie. Enfin, jullie hebben het al lang begrepen. “Bowiëen” doet een mens goed.

Trouwens, laat je niets wijs maken, zeker niet door mij, maar vind het zelf uit. En bij twijfel…

“I don’t know where I’m going from here, but I promise it won’t be boring.” David Bowie

 

 

Kunst is een leugen die ons de waarheid doet realiseren

Fashion en inspiratie, het lijkt wel alsof modeontwerpers allemaal elk jaar hetzelfde zien en vervolgens maken. Dat schijnt al zo te zijn als ze nog studeren. Waar zouden ze hun inspiratie vandaan halen?

Bloem bloem

Dat ik geen modeontwerpster ben en ook niet kan schilderen wisten jullie vast al, dan blijft er nog maar één ding over.

Every good painter blogger invents a new way of painting.

Pablo Picasso, Aldous Huxley en een klein beetje Juffie.

DSC00535DSC00537DSC00548

Doe mij maar meer van’t Zelfde – Superschool

Dankzij Monika Boekestijn met wie ik een passie deel, werd mijn aandacht gevestigd op de VPRO-uitzending Tegenlicht met Eric van’t Zelfde, een schoolleider met lef in Rotterdam. Eerder had ik al bij toeval een interview gelezen in de VPRO-gids met hem en zijn broers (allebei rechters).

Heeft u 20 minuutjes over om te horen welke kant we op moeten met het onderwijs? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending. En dan weet u vast op wie ik zou willen stemmen als hij de politiek in zou gaan. Zijn verhaal scheelt mij een blog of 100. En mocht u nog geld teveel hebben (alweer een bonus gekregen?) en een goed doel zoeken…

Ieder zingt zijn eigen lied

Het was niet mijn bedoeling om het over een bepaald liedje te hebben. Zeker niet over een omstreden …….lied. Tenslotte zingt iedereen toch het liefst zijn eigen lied en dat is meestal niet een bedacht lied dat Het Lied moet worden. Genoeg hierover en nee, ik ga er ook geen linken in stoppen, dat is te link. Voor je het weet is het Lied terug naar Af. Trouwens – nog één klein dingetje: is er nog gedacht aan een lied zonder al te veel tekst? Dan kun je daar in ieder geval geen onenigheid over krijgen.

Even terug naar 2006 aangezien het al zolang geleden is dat ik onderstaand stukje schreef:

Manamana

Er zijn van die liedjes die lang in je hoofd blijven rondzingen.

Ergens pik je zo’n soort liedje op. Soms weet je nog waar, maar vaak ook niet. Je zingt argeloos mee en voor je het weet staat bijna je hele dag in het teken van dat liedje. Het hardnekkigste zijn liedjes zonder veel tekst.

 


Neem bijvoorbeeld het Mana-mana liedje van de Muppetshow. Ja, heb je hem al? Het werkt het beste (of slechtste als je het juist kwijt wilt raken)  bij dit liedje als er af en toe iemand anders invalt. Dus de ene partij zingt: Ma-na-ma-na en de ander zingt: tu-tu-de-tu-du (dit is bij benadering). En dan zet je iets meer aan: MANAMANA en zo verder. Je kunt dit eindeloos uitbreiden en het kan een hele Kantoor Samenzang worden. Mocht je dit vreemd voorkomen, bekijk dan als voorbeeld maar eens de Manamana aflevering van ‘The Office’. (1-deel 6?)

Nu komt er het moment dat je van zo’n liedje af wilt. Je moet een belangrijke order in de wacht slepen, een moeilijk gesprek voeren, een contract beeindigen, een vriend iets onprettigs vertellen, de balans gaan opmaken en dan is zo’n manamana liedje een beetje te frivool. Je wilt er opeens vanaf. Je probeert iets anders te zingen. Als je pech hebt, dan blijf je weer in dat ander liedje hangen. Voor je het weet zing je op een stralende dag: Bring on the Night. I couldn’t stand another hour of Daylight… Heb je hem al? En wat moet je daar nou mee…

Maar goed, nu ben je nog steeds de muziek in je hoofd niet kwijt. Mijn tip is : neem een rustig liedje met een prettige niet al te ingewikkelde tekst en laat het steeds langzamer klinken totdat het nog wel ergens in je aanwezig is maar je niet meer afgeleid wordt om al die dingen te gaan doen die je moet doen. Voor mij werkt: It’s such a Perfect Day heel goed.

Natuurlijk mag het ook wat anders zijn. Kom maar op met je tips!