Tagarchief: cultuur

Next Goal Wins

.

Daarom sporten zij

Je vergeet dat er redenen zijn om van voetbal te houden. Het is een sportieve krachtmeting, je moet samenwerken, je moet zorgen dat je conditie op peil blijft, je moet je soms ondergeschikt maken aan het team, vaak een tandje erbij zetten, je grenzen verleggen, iets bereiken waarvan je van te voren niet had gedacht dat je het kon. Als het goed is, dan is het iets waar je naar uitkijkt, waar je met plezier je helemaal uit de naad werkt. Niet omdat je er heel veel geld voor betaald krijgt, welnee, omdat je niets mooiers kunt bedenken dan lekker spelen.

Zin in!

De documentaire maakt dat je zin krijgt om een sliding te maken, je helemaal in het zweet te werken, een berg te beklimmen (of gewoon een stukje te gaan hardlopen..)Je zou al deze positieve dingen bijna vergeten vanwege al het voetbalge(w)eld. Dat spoort niet.

Het beste 

De documentaire Next Goal Wins haalt al dat plezier weer naar boven, het ontroerde mij. Een (Nederlandse) coach Thomas Rongen die nog met voetballegendes als George Best en Johan Cruijff speelde, en jaren als trainer/coach in de VS werkte, is de enige die zich aanmeldt om het team van Amerikaans Samoa te trainen.Een team dat nog nooit een wedstrijd gewonnen heeft en ooit verloor van Australie met 30-0 of 31-0.Thomas Rongen geeft hen het beste van zichzelf en krijgt er veel voor terug.

“These guys play because they love to play”. Een speler, Jaiyah,  wordt als eerste transgender ooit, door hem opgesteld in de basis van een WK-kwalificatiewedstrijd. “Jaiyah is geen man of vrouw maar een voetballer.”

Hart

Het zou mooi zijn als allerlei veelverdieners (coaches én voetballers) deze documentaire zouden bekijken en hun hart ervoor openzetten. O ja, jullie moeten hem ook zien natuurlijk (had je al kaartjes?) en niet wachten totdat ze er een half minuutje tijd aan spenderen in DWDD. Laat de Wereld maar even stilstaan en geniet van Next Goal Wins, gemaakt door de Britse documentairemakers Mike Brett en Steve Jamison

Mooiste Franse woorden 2012 en 2013 ” Plénior”

Franse woorden en Wordfeud

De hoogste tijd voor een update of te wel een mise à jour. De laatste keer dat ik over mooie Franse woorden schreef, was in 2011. Hier terug te lezen.

Mooiste woord 2012

Sinds die tijd was er in 2012 het Franse woord ” watture”  voor een voiture (auto) en een verwijzing naar watt ( une voiture électrique), een elektrische auto dus. Handig voor  Wordfeud in het Frans aangezien er amper Franse woorden met een w zijn (de w=10 points!).

Het mooiste woord in 2013 Plénior

In 2013 is het mooiste nieuwe woord ” plénior” (in plaats van senior, oudere, bejaarde, gepensioneerde, 50+). Het argument voor het uitroepen van dit woord tot het mooiste? Senior dat vond men niet echt kunnen ,retraité (gepensioneerde) ook niet,Aîné (oudere) is te beperkend, personne âgée (ouder persoon=bejaarde) is het ook niet, vétéran klinkt te militair, kortom geen enkel woord werd geschikt bevonden…

Het « Festival XYZ du mot  » opgezet door de socioloog Eric Donfu  in 2002, kwam met het woord Plénior », een woord dat veel positiever klinkt als alle andere woorden.

Mot-valise

Volgens de organisatoren is dit mot-valise (mengwoord, une valise is letterlijk een koffer)  veel positiever én dynamischer en dat zijn plénioren natuurlijk ook. Dit woord doet denken aan :

  • plénitude (overvloed, rijkdom, volheid) en
  • plaisir (plezier, genoegen, vreugde) .

Wat vind u ervan? Moeten wij ons woord 50+ opleuken? Sommigen noemen zichzelf ” baby boomer” ,  maar dat is een ouder en bovendien Engels woord. Een nieuw en origineel woord ben ik nog niet tegengekomen. Het leukste klinkt nog”oudere jongere”… Meestal staat er bij 50+ iets van ” vrolijk” of ” actief”. Voor ons zou plénior misschien teveel op plee gaan lijken…

Marseille

Misdaad in MarseilleAan alles is te merken dat Jean-Claude Izzo(1945-2000) , de schrijver van de trilogie ” Misdaad in Marseille” (Deel 1.Total Kheops, deel 2.Chourmo, deel 3.Solea) Marseille door en door kent. Solea is trouwens de titel van een muziekstuk van Miles Davis (Sketches of Spain).

Recepten

In een interview met de schrijver las ik dat hij al jaren krantenartikelen verzamelde en recensies van restaurants uitknipte om te gebruiken voor zijn boek. Je leert Marseille kennen via de mensen in zijn boek, de wijken, de problemen én de heerlijke maaltijden. Izzo moet echt een liefhebber geweest zijn. Zo af en toe wilde ik het boek als receptenboek gebruiken gecombineerd met muziek waar Fabio Montale naar luistert. Izzo, zoon van een Spaanse moeder en Italiaanse vader, weet als geen ander de sfeer van Marseille, de tweede stad van Frankrijk en ontmoetingspunt van culturen, op te roepen.

Muziek

Ik lees over Ritals; een scheldwoord voor Italianen en en passant leer je grote namen kennen uit de RAP-muziek van jaren terug aangezien deel 1: Chaos al in 1995 gepubliceerd werd. De meeste muziek waar de hoofdpersoon naar luistert is tijdloos. Art Pepper, Sonny Rollins (‘without a song’), Lightning Hopkins (‘Your own fault baby to treat me the way you do’), Coltrane (‘ Out of this world’), Pinetop Perkins (‘Blues After Hours’), Miles Davis, veel Miles Davis en uitstapjes naar Cubaanse muziek (Guillermo Partables, Francisco Repilado) en niet te vergeten bijzondere muziek uit Algerije(Lili Boniche-Alger, Alger). Ook populaire Italiaanse liedjes van Maruzella, Guaglione ontbreken niet. Ja ondertussen heb ik er een hele playlist bij.

En alsof dat niet genoeg is komen ook de grote Franse namen langs zoals Leo Ferré

” Oh, Marseille, het lijkt alsof de zee heeft gehuild om jouw woorden die elkaar op straat omarmden”.

Verder maak je kennis met Louis Brauqier, een dichter geboren in Marseille die vooral dicht over de zee. De zee waar de Marseillanen (Izzo) een aparte relatie mee hebben.

” De Marseillanen houden niet van reizen. Iedereen denkt dat het zeelui zijn, avonturiers, dat hun vader of grootvader minstens één keer een wereldreis heeft gemaakt. Op zijn hoogst waren ze weleens in Niolon geweest. (..) De zee lieten ze over aan de armen.

Maffia

Izzo schrijft spannend én genuanceerd en baseerde zijn analyse over de maffia voor een groot deel op documenten en artikelen o.a. verschenen in Le Monde diplomatique. Verder noemt hij Le Canard Enchainé en Libération als bronnen.  Op crimezone staat een uitstekend dossier Jean-Claude Izzo met bijvoorbeeld informatie over de zoon van Jean-Claude, Sebastien Izzo die de website over het werk van zijn vader beheert. 

Cultuur

Marseille is Culturele Hoofdstad van Europa in 2013 en flink schoongemaakt en gerestaureerd, opgeleukt en met festivals versierd. Het verhaal van de invloed van de maffia of  het verhaal over de opkomst van het Front National zul je vast niet op de website van de Culturele Hoofdstad vinden en ik verwijs alleen maar naar het boek.

Het verbaast me niet dat er een Jazz-festival is: Festival Jazz des cinq continents. Izzo (of moet ik zeggen: hoofdpersoon Fabio) zou het vast te druk hebben om naar die festivals toe te gaan of te gaan eten in een van de opgepoetste restaurants bovendien zou het niet zijn versie van Marseille zijn. Hoewel, wat weet ik ervan, ik was er slechts één keer kortstondig,  het smaakte echter naar meer voordat ik zijn boek gelezen had.

Boekentip

Is het duidelijk dat ik het boek aanraad? Lezen! Dit is de beste reisgids van Marseille die je je kunt bedenken.Even naar de bibliotheek en tegelijkertijd nog wat muziek bij de fonotheek lenen. Ze zijn er altijd blij met klanten die ouderwets in bakken met Cd’s snuffelen in plaats van veegbewegingen met hun vinger maken.

Een tweede leven

Geniet van de spanning, de vele muzikale uitstapjes, de recepten, de restaurant tips, de sfeer, de filosofische verhandelingen en de leestips die Izzo gratis weggeeft. De afgelopen week was ik in Marseille samen met Fabio Montale of zoals Jonathan Franzen (De Correcties, Vrijheid)  in een interview zegt:  als je leest heb je een tweede leven en in mijn tweede leven genoot ik van Marseille. Het is even wennen om weer terug te gaan naar één leven.

Nog even in de sfeer?

Hoe Frans ben je?

Ik weet het al, want ik heb de test al gedaan. Ja eigenlijk moet ik allerlei andere dingen op de zondag doen maar juist omdat ik die moet doen, lanterfanter ik door internetland en ben niet bezig met Engels, maar met Frans.

En daar zag ik deze test Het zijn maar 20 vragen dus je bent er zo doorheen. De test staat op de pagina van franceguide.nl, de site van het Frans Bureau voor Toerisme in Nederland. Een test waar allerlei Franse zaken aan bod komen. Een leuke test voor scholieren ook trouwens. IMG_4022En: hoe Frans bent u?

Dit is een bericht dat ik eerder publiceerde op een oud weblog dat binnenkort gaat verdwijnen . Vandaar dat u af en toe berichten terug zult zien waarvan u denkt: hé, dat heb ik eerder gelezen.

Boerin in Frankrijk (2) – het wrede paradijs

Wil den Hollander over de Franse taal in haar boek Boerin in Frankrijk

Zo’n Franse woordenstroom in een Hollands hoofd, het is net alsof je in een sneeuwbui staat en de vlokken wilt grijpen. Ze vallen met doffe plofjes op je handen, maar die blijven leeg. Z’n woorden vielen als sneeuw in mijn oren, smolten voor ik ze kon vatten. Er waren er zeer zeker bij die ik moest kennen, maar ik kreeg de kans niet om ze te herkennen, zodat mijn hoofd leeg bleef. Ja, op één zinnetje na, maar dat kwam van mezelf.

Wil den Hollander over eigen land en cultuur

Elk volk heeft z’n volksaard en gebruiken, waarin zowel goed als kwaad zit. Van je eigen volk merk je dat niet. Je sukkelt maar blindelings achter je voorouders aan over dat zelfde vastgelopen paadje. Het land van herkomst is als een gestorven vriend en van de doden niets dan goeds. In het nieuwe land gingen geen voorouders vooraf, je baant je eigen pad, stoot aan elke oneffenheid je gevoelige tenen.

Hylke Speerstra schreef een prachtig boek over Nederlandse emigranten met de titel Het wrede paradijs. Daarin verhalen van Nederlanders, Friezen, die naar alle uithoeken van de wereld emigreerden. Veel verder dan onze boerin Wil uit Oostvoorne. Er zijn veel overeenkomsten zoals de minimale informatie over het nieuwe land vooraf en de slechte voorbereiding.

Als ik de tvserie Ik vertrek zie, verbaas ik me vaak over de slechte voorbereiding in een tijd waarin je met gemak je kunt verdiepen in taal, klimaat en regels van een nieuw land… En gezin dat in een snikheet Turkije wandelvakanties op wil zetten terwijl ze geen Turks spreken en zelf eigenlijk nooit gewandeld hebben.

De boerin in Frankrijk wist in ieder geval wel dat ze wilde boeren.