Tagarchief: Duurzaamheid

De circulaire maatschappij is mogelijk

Voordat ik het boek “Material Matters’ van Thomas Rau en Sabine Oberhuber inlever bij de bibliotheek (kringloopeconomie), besluit ik er een blogje aan te wijden.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot. Het lijkt wel alsof ze gemaakt zijn om kapot te gaan…

Het boek

 

 

 

 

 

Material Matters is een belangrijk boek. geschreven door een architect en een bedrijfseconoom. Thomas Rau, de architect, wordt omschreven als de meest radicale bouwmeester van Nederland.

De Tegenlicht-uitzending ‘Het einde van het bezit’

De VPRO-Tegenlicht uitzending ‘Het einde van het bezit” waarin Thomas Rau zijn verhaal vertelt, is van twee jaar geleden alweer maar nog niet iedereen is op de hoogte van dit nieuwe economische model…

Geplande veroudering

Sinds de vorige eeuw hanteren wij een economisch systeem dat gericht is op continue groei. Om dat systeem in stand te houden moeten er steeds weer nieuwere producten gekocht worden en geconsumeerd anders werkt het verdienmodel van de producent immers niet. Producenten verkorten de technische levensduur van producten (‘ planned obsolescence / geplante Obseleszen/geplande veroudering) zodat je wéér een nieuwe telefoon/tablet/laptop of een ander product moet kopen omdat je bijvoorbeeld geen updates meer krijgt of omdat er een onderdeel kapot is gegaan. Het onderdeel vervangen is gek genoeg vaak duurder dan een nieuw product kopen.

Jee, mijn lichtje is alweer kapot

Behalve de technische levensduur verkorten, worden er ook modetrends gecreëerd (designed to be outfashioned). Opeens krijg je het idee dat je net twee jaar oude telefoon niet meer “kàn”. Thomas Rau beschrijft in zijn boek (en legt in Tegenlicht uit) wat we hiertegen kunnen doen. Er is een korte én een langere versie om te bekijken.

 

Niet de consument maar de producent 

We moeten onze economie fundamenteel anders organiseren. We moeten realiseren dat eigendom verantwoordelijkheid met zich meebrengt. De consequenties van de beslissingen van de producent moeten niet voor rekening van de consument komen. De producent produceert nu de problemen van de leefomgeving (alle materialen die worden gedumpt en niet meer gebruikt bijvoorbeeld)

Hoe kunnen we dit veranderen? Is je nieuwsgierigheid gewekt? Kijk dan naar de Tegenlicht uitzending of lees zijn boek.

Bij onze buren in Duitsland

Ken je de Duitse keten die spullen verkoopt die ‘net als het tuingereedschap van onze grootouders generaties lang meegaan?'(Thomas Rau in zijn boek)  : Manifactum, Das Warenhaus der guten Dinge.

In het NRC stond er op 4 februari 2017 een stuk in de NRC van Ebele Wybenga over dit warenhuis Manufactum. In Manufactum hebben ze één product per categorie: alleen het allerbeste. Dus mocht je binnenkort een vakantie in Duitsland doorbrengen, neem dan eens een kijkje in één van de vestigingen in Duitsland van Manufactum.

Stefan Schridde, bedrijfseconoom, is de oprichter van een burgerbeweging: Murks? Nein, Danke! Knoeiwerk? Nee, liever niet! Consumenten worden opgeroepen om het te melden als er apparaten niet goed functioneren. Op 22 april 2014 stond er een artikel in Trouw over de tentoonstelling Murks? Nein, Danke! geschreven door Antoine Verbij.

Met de Franse slag?

De Franse regering heeft zelfs een einde gemaakt aan de massale dumping van elektrische apparaten die perfect te herstellen zijn. Met ingang van 1 maart 2015 moet  de consument voortaan geïnformeerd  worden over de mogelijkheid tot reparatie van apparaten.

En Nederland?

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

2013 wordt een duurzaam jaar…

babybeurs

Reacties staat uit voor 2013 wordt een duurzaam jaar…

6 januari 2013 · 7:25 pm

Heel klein wonen

In een artikel over wonen en persoonlijke stijl (Boeddha’s in een vissenkom) in een gratis krant (die inmiddels niet meer bestaat) De Pers – staat helemaal onderaan een interessant piepklein stukje over een groep mensen in Amerika (The Small House Community) die er een sport van heeft gemaakt om zelf zo klein mogelijk huizen te bouwen.

Jay-Shafer Eentje in het bijzonder. Jay Shafer, een architect, heeft wel een heel klein lief huisje gebouwd. Volgens zeggen slechts 8.9m2. Op youtube vind ik een filmpje waarop Jay je meeneemt op tour door zijn little house.

Geweldig, je ziet meteen alle voordelen: je bespaart een boel geld, je kunt nog eens verkassen, je hoeft heel weinig schoon te maken, het is gemakkelijk te onderhouden en je bent duurzamer bezig dan wanneer je in een groot huis woont.

HOOKAT012711_rect540 Opeens vind ik mijn eigen appartement wel heel erg groot!
Mocht je op zoek zijn naar inspiratie en houd je van hout? Klik dan maar hier

Foto:  afkomstig van de website van Jay Shafer.

(dit publiceerde ik eerder op een verdwenen weblog van mij)

Reacties staat uit voor Heel klein wonen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Humor, Inspiratie

Nadeel van het voordeelmenu van McDonald’s…

Kunnen we het even hebben over McDonald’s en voordeel?

Vriend P. komt er vaker dan ik en bestelt vrolijk het “Kroket menu groot” en voor mij, omdat ik frites wil, “frites groot” met mayonnaise. Eh, fritessaus dus.  Ik wil nog protesteren bij frites groot maar vriend P. verzekert mij (en krijgt gelijk) dat groot niet echt groot is maar de gangbare verkoopterm.

Als ik zie dat er 0.55 eurocent wordt aangeslagen voor een minuscuul kuipje fritessaus, zie ik daar vanaf. Over de smaak kan ik niet oordelen maar ik wil niet net zin krijgen en dan alweer met een leeg kuipje zitten… Voor die handeling – fritessaus van de rekening- moet er een manager komen die de 0.55 cent van de rekening af mag halen. Gaat allemaal prima hoor.

Voordeelmenu wel voordelig?

En daar zitten we dan in de gladde felgekleurde bankjes net naast de wegwerpbak: vriend P. met een “voordeelmenu” en ik met de frietjes. Goh zeg ik, best duur, 8.2o. Ik werp een blik op de prijslijst die aan de muur hangt en ondanks het feit dat noch vriend P, noch ik, rekenen als apart vak op de middelbare school hebben gehad, slagen we erin heel snel uit te rekenen dat er iets niet klopt.

Zelf zien? Klik hier voor de prijslijst van McDonald’s.

Reken je even mee? Het geeft niet als je er wat langer over doet, dat deed het personeel van de  MacDonalds in Hazeldonk ook… De manager met 4 grijnzende meisjes om hem heen moest heel wat rekenen voordat hij reageerde met
“Ja, ok, maar dat kan soms niet zo in de computer opgenomen worden” of zei hij nou “de computer kan het niet aan”?

Als jij het rekenen aankunt, dan kun je het beste je eigen voordeelmenu samenstellen.

De items apart

Mackroket               2,50

Grote frites –           2,35

Grote milkshake    3,15

Totaal                         8,00 euro

Wat betaalde Vriend P. voor het “voordeelmenu”? 8,20. Voordeel MIN 20 cent dachten we. Het bleek nog iets minder onschuldig;  doordat de Mackroket in de aanbieding was (voordeel weet u nog?) was hij maar 1.50.

Wij kregen 1,20 terug en kregen de indruk dat het personeel dit nog niet eerder had meegemaakt. Een klant die inziet dat een voordeelmenu ook een nadeelmenu kan zijn. Hebben ze vast van Cruijf afgekeken.
MacDonald fans: reken je eigen voordeel uit en let op “wat de computer aankan”.

Graag wil ik benadrukken dat de manager in Hazeldonk heel vriendelijk het geld teruggaf nadat hij uitgebreid had gerekend en dat de 4 meisjes achter de kassa erg vriendelijk lachten en dat zij er natuurlijk niets aan kunnen doen.

Ergens op een hoofdkantoor moet er iets in de computer veranderd worden bij het voordeelmenu. Ondertussen kun je natuurlijk ook hier een kijkje nemen

Reacties staat uit voor Nadeel van het voordeelmenu van McDonald’s…

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Eten, Humor

Wabi sabi

Wabi sabi schoteltjeEigenlijk zou ik jullie eerst van alles uit moeten leggen over wabi sabi tenminste als dit de eerste keer is dat je er over leest. Zoals jullie weten begin ik echter niet altijd bij het begin. Was het niet Jean Luc Godard, de regisseur die zei: een film moet een begin, een tussenstuk en een einde hebben, maar niet noodzakelijkerwijze in deze volgorde? 

Kapot

Het is om te beginnen heel wabi sabi om niet alles precies te doen zoals je zou denken, verwachten of zoals je misschien gewend bent om te doen. We leren meestal dat iets dat stuk is vervangen moet worden. De grote wegwerpmaatschappij. Nu is het heel wabi sabi om niet iets nieuws te kopen, of onzichtbaar te repareren…. Wat????

In wabi sabi mogen beschadigingen en reparaties gerust zichbaar zijn; deze maken het voorwerp interessanter.

Een stuk meer

Voor wie het sneller visueel begrijpt: een foto van een prachtig wabi sabi schoteltje- klik op de foto. Misschien word je, net als ik blij van deze gedachte en begrijp je de verklaring alsof je dat je hele leven al zo gevoeld heb. Opeens ga je alles een stuk meer waarderen. Perfectie is te voorspelbaar.

Natuurlijk is het verleidelijk om nieuwe voorwerpen zo neer te zetten dat links en rechts in evenwicht zijn en beide kanten identiek. Maar symmetrie maakt dat alles er geordend, gestructureerd uit ziet  en dat tegelijkertijd je interesse erin verdwijnt. Symmetrische gebouwen zijn veel minder interessant dan gebouwen met allerlei verrassingen, deuren die niet helemaal recht staan, een huis met een torentje of een andere versiering, een rond raam links, een ruitje rechts. Je hersenen worden veel meer geprikkeld op deze manier.

Vergankelijkheid

En voorwerpen waar een stukje uit is, confronteren ons met de vergankelijkheid van de natuur en vormen daardoor een natuurlijker onderdeel dan alle voorwerpen. Dus gooi dat schoteltje  waar een scherfje uit is niet meteen weg, of dat kopje met die barst. Zeker niet als het je lievelingsvoorwerp is. Iedereen kent van vroeger thuis vast wel een bakje, een bloempot, een bord, een glas, wat dan ook waar net een stukje vanaf was.

Koesteren die handel!

(losjes geciteerd uit het boek van Simon G. Brown  “Natuurlijk leven met wabi sabi”

Dit bericht verscheen eerder op mijn oude weblog, augustus 2011

Reacties staat uit voor Wabi sabi

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Duurzaamheid, Inspiratie

Waarom is het zo koud in de trein?

ImageVroeger, vroeger, trok ik mijn jas nog weleens uit in de trein. Tegenwoordig lijkt het wel alsof de temperatuur standaard op een Jakarta ” wij hebben airco” stand wordt afgesteld van rond de 16 graden.
Langs mijn voeten voel ik de koude luchtstroom en langzaam krijg ik een stijve nek. Tegenover mij zie ik een meisje haar sjaal strakker om haar nek doen en een mevrouw probeert of haar voeten nog op het ongemakkelijke balkje naast de prullenbak passen. Alles om maar te ontkomen aan die koude luchtstroom. Is het om ons voor te bereiden op een koude winter? Probeert de NS ons weer vrolijk te stemmen met het gebrek aan een zonnige warme lente/zomer?

Als ik personeel zou zien dan zou ik het echt wel vragen maar er is niemand aanwezig. Verkouden denk ik? Of een griepje. Dus ik moet er maar naar raden waarom het hier zo koud is.

(en ja mam, je had het goed gezien: er is WIFI in de trein. Misschien zit daarom wel iedereen met een laptop voor zich: dan kun je tenminste je handen warmen!)

Ik wens iedereen een warme reis toe en ondertussen denk ik #ditkananders.

Mocht je speciaal in dit onderwerp geinteresseerd zijn en in mogelijke oplossingen, kijk dan eens opOV forum paginavan reizigers die goed op de hoogte zijn waar wel of niet te zitten.

 

Foto nam ik in 2011 in de Vanoise, Frankrijk, het eerste Nationale Park van Frankrijk.

Reacties staat uit voor Waarom is het zo koud in de trein?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Duurzaamheid, Humor

Aan de slag!

In mijn emailbestand zit links een mapje dat naar deze naam luistert. Het zit boordevol bewaarde mailtjes waar ik nog iets mee wil. Dat kan van alles zijn. Ik stel me zo voor dat alle Nederlanders van die mapjes hebben: Nog te doen!

Op het nippertje redde ik vanochtend weer een mailtje dat er in dreigde te belanden. Een mailtje van Repair Café, een intiatief van Martine Postma. Repair Café maakt, voor zover dat kan, wat kapot is heel. Kort samengevat: “weggooien, mooi niet!”. Er zijn inmiddels al heel wat Repair Cafés in Nederland en volgens mij inmiddels ook in België. Mocht dit laatste nog niet waar zijn, dan vertrouw ik erop dat onze Zuiderburen het gaan waarmaken. En, pourquoi pas, ook in Frankrijk.

Echter de mailtjes die ik doorsluis naar “Aan de slag!” groeien harder aan dan ik verwijderen kan dus ik maak van deze gelegenheid gebruik door Repair Café te verbinden met  “The Energy Challenge”

Energie besparen: allerlei tips en natuurlijk je klimaatvoetafdruk uitrekenen
Om dit allemaal nog wat op te vrolijken en in de behoefte te voorzien om beelden erbij te hebben, kies ik voor

“Aux arbres Citoyens” van Yannick Noah

Onze zuiderburen staan op voorsprong omdat dit nummer in 2007 in België een nummer 1 werd  en Yannick Noah daardoor veel bekender is dan bij ons. Mocht je tennisfan zijn, dan ken je hem waarschijnlijk van lang geleden.

De titel van zijn liedje is een knipoog naar het Franse volkslied de Marseillaise waarvan een couplet begint met: Aux armes, citoyen: Te wapen, Burgers! Laten we Aan de Slag gaan.
Waarmee?
Eh, met besparen, bezuinigen, repareren, meezingen en voor mij nu koffie zetten.

Fijne (duurzame) dag nog!

 

Reacties staat uit voor Aan de slag!

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Frankrijk, Humor