Tagarchief: lente

Stel dat ik geen slaap nodig zou hebben

IMG_0476zou ik dan kunnen zien hoe een blaadje blad wordt aan de boom? Zou ik zien hoe het steeltje van een gele anemoon zich ontwikkelt ? Zou ik de knop van een Magnolia kunnen zien ontluiken?
Elke dag opnieuw ben ik te laat en bemerk dat er ’s nachts – volgens mij gebeurt dit ’s nachts – een stukje steel, een beetje blad, een nieuwbakken bloempje is geboren dat de dag ervoor nog in een omhulseltje verbleef.
Wat een gemis. Voorjaar na voorjaar het niet te spotten. Maandenlang om me voor te bereiden, scherp en alert te zijn, me te positioneren, tijgerend door de tuin met mijn lichaam stevig op het gras gedrukt en de adem in. De groei moet hoorbaar zijn en het oog anticiperend.

Wederom constateer ik dat HET is gebeurd zonder mij. Terwijl het zo uniek zou zijn het groeiproces in kaart te brengen voor het nageslacht, het op te tekenen in een petieterig groen boekje; links de tekst en rechts een groen sprietje dat, terwijl je het boekje opendoet, langzaam omhoog slingert, zich vastgrijpt aan mijn pen om de gedachte dat je bladeren en bloemen kunt zien groeien te laten omsmelten tot het beginpunt van een verhaal.

Niet vruchtbaar

Geen olijke stukjes, geen nieuwtjes, geen ontkiemd zaadje te zien.

De lente is uitgesteld.

En zelf ben ik te vaak van huis geweest waardoor ik geen kans heb gehad de zaadjes toe te spreken. (dus geen foto met mooie groene sprietjes)

Het resultaat is er dan ook naar.

Erg naar.

Klaar voor de grote reis

Kijk maar eens goed, is er al een sprietje, een klein stukje dat boven de grond uitkomt? Elke ochtend fluister ik tegen de zaadjes. Ik bereid ze voor op een Grote Reis helemaal naar Noord-Frankrijk. Daar zullen ze voor de ruimte mogen kiezen, groot worden, opgroeien, meedeinen met alle seizoenen. Ze zullen koeien horen loeien, vogels kwetteren, als ze geluk hebben zoeft er een uil langs, de poes zal misschien eventjes komen snuffelen, er zullen eekhoorntjes langs huppelen en konijntjes, van verre zullen lammetjes klinken, ze zullen de grond horen trillen van de mollen en misschien zijn de zevenslapers al wakker. Het worden spannende tijden in het verre Frankrijk.

Voorlopig echter laten ze zich niet zien en verbergen zich ergens in de grond en wanen zich veilig op mijn balkonnetje. Hooguit horen ze af en toe “knip-knip” als de buurvrouw beneden de appelboom snoeit. Echter zij zullen die appels nooit zien, wel bloesem, kersen, en peren en pruimen en heel misschien walnoten. Een wereld vol natuur, daar kan ik hen maar beter op voorbereiden zodat ze niet te lichtzinnig denken over de emigratie.

ps: als er iets te zien is meld ik het jullie en zal ik ook verklappen welke bloem…

Streepjes zetten

Het  is de beste remedie tegen piekeren. Misschien iets voor al die Nederlanders die ’s nachts wakker liggen en eindeloos tobben over hun werk, en zich afvragen hoe lang ze dat nog moeten volhouden….Er is altijd nog de tuin, of een balkon, of misschien een vensterbankje en weg zijn je werk-zorgen.

Hoewel: de eerste aanblik van de ontwaakte tuin veroorzaakte wel gefrons.

Waar te beginnen? Maar in ieder geval: waar te beginnen en niet (bij gedachten aan werk) waar te stoppen…

Het antwoord is ontstellend simpel: het maakt niet uit. Zomaar ergens en dat is bij voorkeur daar waar de eerste lentezon schijnt. Langzaam buigen de sneeuwklokjes steeds triester hun hoofdjes voor de gulle zon.

Sneeuwklokjes die hier langer staan dan de buurvrouw, van in de tachtig, oud is. Vroeger woonde zij hier in dit huis en was deze tuin haar tuin. Ze vertelde mij dat ze als klein meisje streepjes zette elke keer als er een sneeuwklokje ontwaakte. Haar moeder of misschien vader zal ze wel ooit geplant hebben. Vorig jaar waren ze mij minder opgevallen, terwijl er op sommige plekken toch wel een flink legertje staat. Er moest nog zoveel uit de tuin verwijderd worden dat een sneeuwklokje meer of minder niet opviel.

Behalve het wit is de enige kleur die we op dit moment zien de kleur van de petunia’s. In een vlaag van overdreven ordening en cultiveren spit ik er hier en daar eentje uit om ze allemaal net langs de muur van het huis te zetten.

Is dit nu te netjes of kan het er wel mee door? De lentezon maakt wat sneller moe dus af en toe ga ik maar op een stoeltje zitten kijken. Ach, echt netjes wordt deze tuin toch nooit dus waar maak ik me druk over?

Ik zei toch: het ideale middel tegen gepieker over het leven. Hier heerst de natuur, je kunt hooguit een streepje zetten.