Tagarchief: nostalgie

Jean Ferrat

Dit bericht schreef ik maart 2010 op een oud weblog, inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden.


Heel Frankrijk, een hele generatie huilt vandaag zei Michel Drucker, een van de meest populaire tvpresentatoren van Frankrijk en een vriend van de zanger Jean Ferrat, tegen France Info Radio

“Er was (Jacques) Brel, (Georges) Brassens, (Leo) Ferre en er was Jean. Hij was de laatste der mohikanen.

Er is nog altijd zijn muziek. Ik kan niet kiezen welk liedje ik wil horen. Nuit et brouillard over de deportatie van zijn vader toen Jean (Tenenbaum) elf jaar was? Zijn Russische vader overleed uiteindelijk in Auschwitz. La Montagne? , dat iedereen kent omdat de melodie in Nederland zo bekend is (Wim Sonneveld: “Het Dorp”) en iedereen, zelfs stedelingen, even in dat Dorp wilden wonen of er tenminste een ansichtkaart van hebben. Of zal ik misschien “C’est beau la vie” of “heureux”celui qui meurt d’aimer als filmpje plaatsen?

Uiteindelijk kies ik voor Ma France. En ik denk weer aan Radio Nostalgie terwijl we vorig jaar door Frankrijk reden. Terwijl ik al naar het filmpje kijk denk ik: was er nu werkelijk geen mooiere plek om te filmen. Geen Montagne in zicht! Tegelijkertijd raak ik vertederd. Die groene jas, die schouders die af en toe een beetje meeschudden, die blik die je vasthoudt als hij zingt over kinderen die in de fabriek werken, die flappen van zijn overhemd en natuurlijk: die snor.

Paroles – Ma France

De plaines en forêts de vallons en collines
Du printemps qui va naître à tes mortes saisons
De ce que j’ai vécu à ce que j’imagine
Je n’en finirai pas d’écrire ta chanson
Ma France

Au grand soleil d’été qui courbe la Provence
Des genêts de Bretagne aux bruyères d’Ardèche
Quelque chose dans l’air a cette transparence
Et ce goût du bonheur qui rend ma lèvre sèche
Ma France

Cet air de liberté au-delà des frontières
Aux peuples étrangers qui donnait le vertige
Et dont vous usurpez aujourd’hui le prestige
Elle répond toujours du nom de Robespierre
Ma France

Celle du vieil Hugo tonnant de son exil
Des enfants de cinq ans travaillant dans les mines
Celle qui construisit de ses mains vos usines
Celle dont monsieur Thiers a dit qu’on la fusille
Ma France

Picasso tient le monde au bout de sa palette
Des lèvres d’Éluard s’envolent des colombes
Ils n’en finissent pas tes artistes prophètes
De dire qu’il est temps que le malheur succombe
Ma France

Leurs voix se multiplient à n’en plus faire qu’une
Celle qui paie toujours vos crimes vos erreurs
En remplissant l’histoire et ses fosses communes
Que je chante à jamais celle des travailleurs
Ma France

Celle qui ne possède en or que ses nuits blanches
Pour la lutte obstiné de ce temps quotidien
Du journal que l’on vend le matin d’un dimanche
A l’affiche qu’on colle au mur du lendemain
Ma France

Qu’elle monte des mines descende des collines
Celle qui chante en moi la belle la rebelle
Elle tient l’avenir, serré dans ses mains fines
Celle de trente-six à soixante-huit chandelles
Ma France

De magie van nostalgie – op zoek naar Sugar man

102410_orgWaterkou en ik kan mijn wanten niet vinden. Wel de door mijn zus zelfgebreide vingerhandschoenen waarvan de duim onbedekt is. Een snel vertrek naar mijn filmhuis voor de documentaire ” Searching for sugar man” omdat de muziek na elke trailer eindeloos bleef hangen. Een melodie die zo vertrouwd klinkt waardoor je denkt dat ook in jouw platencollectie Sugar Man altijd al aanwezig was terwijl de realiteit was dat hij deze muzikant – van Mexicaanse ouders- ergens in Detroit ronddwaalde en totaal niet bekend was in Nederland. Wie Detroit zegt, zegt demolition. Verpaupering, omdat de auto-industrie is ingestort en veel mensen leven er onder de armoedegrens. Detroit is trouwens ook de stad van Motown: Motor&Town.
In heel Utrecht was er nog maar 1 iemand die net als ik op een december-donderdagmiddag naar die documentaire van Malik Bendjelloul wilde. Een muziekdocumentaire over een singer-songwriter die beroemd was in Zuid-Afrika zonder het zelf te weten en die een stem gaf aan de protestgeneratie in Zuid-Afrika.

Als we dan in de eenzaam grote zaal zitten en de eerste tonen van Sugar man klinken weet ik dat het goed komt. Zelfs mijn duim wordt na een tijdje warm. Het verhaal laat ik over me heen stromen alsof ik degene ben geweest die al die jaren op zoek was naar Rodriguez. Horripilatie als ik het silhouet zie dat zich vanuit het vliegtuig naar de uitverkochte concerten in Zuid-Afrika beweegt.

De vraag die bij mij opborrelt: wat zouden Leonard Cohen en Sixto Rodriguez (studeerde filosofie) met elkaar bespreken als ze elkaar zouden ontmoeten? Nee, vertel het me niet, soms is fantaseren voldoende.

Sugar man begeleidt me naar de muziekafdeling van de bibliotheek. Ook daar is het stil en zorg ik er -samen met een vrouw gekleed in korte rok en bergschoenen- dat de medewerkers aan het werk blijven. Tegen de stroom in van downloaden en I&tunes alsof we een statement maken. Verbazing bij mij dat een van de Rodriguez CD’s zomaar in de bak staat – ongehoord. Niet veel later klinkt bij mij thuis:

Cause

Cause I lost my job two weeks before Christmas

Ik bak meergranen-pannenkoeken en drink er twee glazen rode wijn bij – Arrocal 2009 uit mijn kerstpakket.
Of misschien drie. Wat maakt het uit. Zo’n soort dag is het. Coming from reality
Maybe today I’ll slip away.
En als jij er nog bent: de wikipedia-pagina met beroemde mensen uit Detroit moet nog aangepast worden: Sixto Rodriguez staat er niet op.

Mochélan zingt ‘Notre Ville’

Heb ik niet opgelet of wordt zijn muziek niet gedraaid in Nederland? Kennen ze hem in Vlaanderen wel? Hij komt uit de buurt van Charleroi, Belgie. Hij won de 1er prix du concours Musique à la française 2012. Jammer dat niet al deze muziek de grens overkomt. “Notre ville” gaat over Charleville.   In aflevering 1 met Annelies Verbeke ” Het Belgie van…”  (VPRO) wordt Charleville bezocht.

Mochélan (afkomstig uit de regio van La Louvière) zingt over Charleville, une ville d’ouvriers.  Wat doet hij niet: slam, rap en theater. De prijs ontving hij o.a. omdat hij begrijpelijke teksten schrijft waar tegelijkertijd veel zorg aan is besteed.
Hedendaagse dichterij die nostalgie oproept. Het zou mooi zijn als iemand op deze manier over Utrecht zou zingen.
Doe dan maar iets over Vrede van Utrecht 2013
On est une ville d’ouvriers, une ville de travailleurs

Une ville dépouillée mais pas une ville de pleurnicheurs

Une ville désertée, une ville qui perd d’l’ampleur

Une ville qu’ils ont usée, dépecée de sa valeur

Mais dans notre ville y’a d’la gaité, dans notre ville y’a du coeur

Avec parfois pt’être un peu trop de dureté dans la rancoeur

On est une ville d’écorchés, une ville à 100 à l’heure

Une ville où l’on peut marcher, fier de sa couleur

On est une ville urbaine, une ville de caractère

Une ville où ça dégaine car personne veut finir par terre

On est une ville humaine, un vrai p’tit univers

Une ville qui se démène, une ville qui s’unit vers

Une ville saine, une usine de producteurs

Une ville qu’on aime même quand elle fait un peu peur

Notre ville est belle car son histoire est riche

Trop peu d’gens s’en souviennent et beaucoup trop s’en fichent.

*

“On” dit de notre ville qu’elle est sale, qu’elle pue comme une porcherie

mais “on” oublie que le beau port, c’est à Zeebrugge qu’ “on” l’a construit

On dit de nos habitants qu’ils sont vils et malpolis

Alors qu’ils ont sué eaux et sangs pour un capital qu’on leur a pris.

*

On est une ville d’ouvriers, des communes de travailleurs

Une ville d’oubliés, qu’on laisse mourir sans pleurs

On dit d’notre ville qu’elle est méchante, dangereuse et aggressive

Mais ils oublient qu’en 70 ce n’est pas nous qui avons lancé l’offensive

On dit d’chez nous qu’y a qu’des têtes creuses et des braqueurs

Moi j’vois une populace malheureuse, qu’on a plongé dans la torpeur

Notre ville sait se r’dresser alors on étouffe sa vigueur

Mais notre ville, plus elle est blessée, plus elle retrouve son honneur

On est une ville qui a l’habitude d’avoir la vie rude

Une ville qui a l’attitude partagée entre crue et prude

Une ville où y’a de tout, zébrée comme son maillot

Une ville où l’on s’en fout; on est avant tout Carolo !

Notre ville s’mutile, elle est malade de l’intérieur

Sur le fil du futile, on l’agresse de l’extérieur

Notre pays s’égare et s’expose à la noirceur

Jauni d’un air hagard et explose dans la rougeur.

*

On dit d’notre ville qu’elle fait mal mais elle se bat et ça dérange

De voir un combat frontal entre ceux qui commandent et ceux qui rangent

On est une ville d’ouvriers, d’gars courageux et francs

Une ville qu’encaisse les coups et qui les rend !

*

J’ai 6000 bonnes raisons d’aimer ma ville

Tout d’abord, y’a ma ma maison, un cordon et mon nombril

Dans la partie basse j’me suis fait taper d’ssus

Ca m’a appris à encaisser et à éviter les tordus

Dans la partie haute, avec les flics, j’me suis fritté

Ca m’a permis de distinguer justice de justicier

Dans la périphérie, à nos potes on s’est juste fiés

Ca nous a appris à s’unifier au moment d’se justifier

J’entends plein d’types crier qu’dans nos rues y’a des rings

Perso j’en connais qu’un et il fait l’tour de Charlyking…

****

Sources : Charleroi Magazine – Septembre 2010

Rode bessen rissen bij oma in de keuken

Ik zoek iets op over fruit van het seizoen en voor ik het weet sta ik bij oma in de keuken en roept opa iets vanuit de huiskamer.

Doe jij het even?

Een bakje rode bessen en ik ben weer terug bij oma in de keuken. Daar sta ik ijverig bessen te rissen.  Bij mooi weer staat de deur open en kun je zo via een paar traptredes naar beneden, naar de schuur. Alles even netjes in mijn herinnering en zonder haast. Opgeruimd. Zowel de keuken als de schuur. Was er toen meer tijd in een dag?

Oma staat met de  zeef in haar handen waar alle bessen in gedraaid worden om sap van te maken. Ik kijk naar  de restjes van de steel en de pitjes die bovenin de zeef achterblijven. Soms, soms mocht ik het doen. Samen met oma in de keuken een toetje klaarmaken. Volgens mij kregen wij dan hangop of gele vla erbij. De hangop stond dan al in de koelkast.

Testbeeld

Zoveel jaar later zonder oma om het aan te vragen, weet ik niet meer of zij zoveel van rode bessen hield of dat zij ze kocht omdat ik ze lekker vond en weet ik ook niet meer of zij het net zo leuk vond als ik. Met opa in de huiskamer die de krant leest en ik probeer me nog te herinneren hoe zijn stem klonk. Ik weet nog dat hij commentaar gaf op wat hij las in die krant. En in de tijd dat Anwar Sadat veel op tv was en de media net als nu veel van hetzelfde bracht  en het over vredesoverleg ging, zei hij: ” Hij lijkt wel het ‘testbeeld’ die Sadat”.

Een heel enkel keertje eet ik nog weleens ergens rode bessen, echter heel zelden. Dat komt denk ik ook omdat het zonder opa en oma niet zo leuk meer is om rode bessen te eten.

*************

Fruit in juni

aardbeien
abrikozen
frambozen
kersen
nectarines
perziken
rabarber
rode bessen
sinaasappelen
zwarte bessen