Tagarchief: omroep Max

Laat mij maar lopen – vervolg

Vientiane, LaosExpeditie Robinson-achtig.

Nu ik de hele aflevering het tv programma Laat mij maar lopen van omroep Max vanaf het begin heb gekeken is het nog vreemder dan ik al dacht (mijn vorige blog ging hier ook over)

De serie begint met beelden die de indruk geven alsof de deelnemers bezig zijn met een Expeditie Robinson: een hinkende vrouw, een vrouw in tranen, een voetblessure, een oudere man die bijna neerstort in een fauteuil die op de Camino staat, de groep dansend op een pleintje, een eenzame man in een woestijnachtig leeg gebied.  Opzwepende muziek en een indringende voice-over geven het gevoel alsof het om iets heel uitzonderlijks gaat. De serie begint zo’n beetje met het eindpunt: het plein in Santiago.

Salamanco – Via de la Plata – de Zilverroute

FOTO_337

Ja, het is écht waar. Ze starten 500 km zuidelijker in Salamanca. Ze wandelen gemiddeld 25 km per dag en ik kan je verzekeren dat dit erg veel is als je er zo aan begint. Bijzonder dat er gedaan wordt alsof je allemaal gezamenlijk in een kathedraal je pelgrimspaspoort uitgereikt krijgt. Je kunt zo’n pelgrimspaspoort op allerlei plekken aanschaffen, ook al in Nederland. Zo schaf je je pelgrimspaspoort aan.

Ik heb er geloof ik 2 liggen. Een die vol is en de ander die ik weer kan gebruiken als ik nog eens ga lopen. Het verhaal over de Sint Jacobsschelp die je krijgt en zichtbaar moet dragen is nieuw voor mij. Zelf heb ik nooit een schelp gedragen en ik kan me nog wel herinneren dat Marie-Claude die er wel één had, er na een tijdje genoeg van had dat de schelp heen en weer wiebelde op haar rugzak en hem eraf haalde. Is dat verplicht sinds 2018?? Zo moeilijk is het niet om te zien dat iemand de route loopt toch? Alsof iemand met een te volle rugzak die flink doorstapt (of juist loopt te hinken) niet herkenbaar is.

“Overnachtingen zijn geregeld”

Dat zegt de voice-over tenminste. Heeft Omroep Max dat gedaan?

Bij mij was niets geregeld en zo hoort het ook. Het idee is dat je juist wég van alle planning en geregelde zaken een tijdje aan het wandelen slaat, niet dat je in een strakke planning zo snel mogelijk weer iets van je EmmerLijst af kunt strepen.
Bijzonder dat Paquita ze zo hartelijk begroet in de eerste albergue. Met een zoen nog wel. Nog nooit meegemaakt. Welnee. Soms was de albergue nog dicht, soms moest je een tijdje wachten tot je je mocht inschrijven of je liep heel gewoon naar binnen en groette en kreeg een stempeltje.

Mannen en vrouwen slapen door elkaar

Ja, dat herken ik wel. Waar soms wel eens verschil in werd gemaakt: snurkers of geen snurkers en dan was er een ruimte voor de snurkers. Soms als snurkers niet wilden toegeven dat ze snurkten (“Ik, snurken? Hoe kom je erbij!”) bleef die kamer bijna leeg. Bijna, want ik vond het dan wel een goed idee daar te gaan slapen. Gegarandeerd dat ik dan beter sliep dan in de ruimte waar de zogenaamde niet-snurkers sliepen ;-).

Tip: kies de slaapkamer waar de minste mannen slapen want die snurken toch echt vaker én harder. Zorg er ook voor dat je niet bij laatkomers op een kamer wordt ingedeeld want die hebben vaak al een drankje op en dan ….. Juist u weet het.

Bedwantsen

Waarschuwing: ga er NIET op googelen, dan wil je echt niet meer gaan wandelen en durf je nooit meer ergens anders te gaan slapen. Gelukkig heb ik daar nooit last van gehad! Ik kan me wel herinneren dat dokter Laszlo een keer iemand iets aanraadde te gebruiken die in een albergue had geslapen en er last van had. Zijn hele lichaam zat onder de bulten. Dat was een goedkope albergue weet ik nog en wij vonden het er niet zo oké uitzien op die slaapplek. Dat de rugzakken allemaal in een hoes moesten heb ik ook nooit meegemaakt. Er is een hoop veranderd,  of misschien is het wel toeval dat we dit nu net op tv zien (?)

“De lakens waren schoon” hoor ik een deelnemer zeggen. Zelf gebruikte ik mijn eigen lakenzak én mijn eigen lichtgewicht slaapzak. Lakens op de bedden kan ik me niet herinneren…

Bier bestellen

“Dos cervezas” hoor ik Marcella zeggen. Misschien handig als je weet dat tapbier una cana is (denk de tilde boven de n er maar bij) anders hebben ze soms de neiging om je een duur(der) buitenlands biertje te verkopen.  Als je daar zin in hebt moet je dat natuurlijk bestellen…

Eerste etappe Salamanca – Urbanizacion El Chinerall 23 kilometer

Ongeveer zes uur lopen om mee te beginnen: veel te veel! “De route is vlak” Ja, dat wil wel op de meseta. Om 11.00 is het al 28 graden! Te heet om dan nog veel door te lopen maar ja het moet voor het programma hè?

Postkantoor

dsc00389

Wat Sam doet is wel weer herkenbaar: spullen terugsturen die je teveel hebt ingepakt in je rugzak(20! km). Leuk, ligt er post op je te wachten als je thuiskomt 😉 . Vaak heb ik mensen naar postkantoren zien zoeken en lopen om iets terug te sturen (en mopperen als het postkantoor dicht was…) Er zijn een aantal postkantoren in Frankrijk en Spanje die vlakbij de route liggen en die kunnen blijven voortbestaan vanwege te optimistische pelgrims die veel hebben meegenomen.

Tot zover mijn commentaar. Vanavond aflevering 2. We zijn benieuwd! Meer over #laatmijmaarlopen

Laat mij maar lopen, de camino anno 2018

Programma op NPO 1 bij MAX”Laat ze maar lopen

een bodemloze put

Wat? Ik verbaas me. Het begin van het programma “Laat mij maar lopen” heb ik gemist dus wat eraan vooraf ging weet ik niet.

Blikjes drinken?

De camino lopen in 2018 gaat héél anders dan een jaar of 12 geleden.
Ik zie twee heel vermoeide mannen op een bankje zitten en uit een blikje drinken. Dát kan ik me niet herinneren gezien te hebben toen ik de camino liep. Iedereen dronk water.  Is dat iets nieuws? En wat hoor ik even later “nee, ik bewaar die appel en banaan voor onderweg ergens”. Dat deden we niet hoor. Als er ergens eindelijk een winkeltje open was (Stéphane beweerde dat alles altijd overal nét die dag dicht was als hij er langs kwam),  dan aten we alles direct op wat we nét gekocht hadden. Heel efficiënt ook. want zo hoefde je niets in je rugzak te proppen. Reserve-voedsel hadden we wel zoals pure chocola (als het niet te warm was) een blikje sardientjes, wat noten en soms had er iemand opeens nog een half rolletje biscuits die al slof *waren. Als er een café open was, dronken we koffie en vulden we de waterfles bij.

Vroeg op!

Ik verbaas me ook over de aankomsttijd van de wandelaars in het programma, 17.00! En er komt zelfs iemand pas om 19.30 aan. Ik vraag me meteen af hoe laat ze vertrokken zijn… Dat is niet echt fijn in de hitte. Wij vertrokken rond een uur of 5.30 –  in de warme periode  en soms had je dan al terwijl je nog in je bedje lag, al het tikken van de stokken (van een wandelaar die nóg vroeger was vertrokken) gehoord. We waren eerder op dan de zon als we wisten dat die de hele dag ging schijnen. Tegen 13.00 waren we er meestal al en was het tijd voor een siesta. Vervolgens een drankje en daarna een menu del pellegrino.

Zwembad

Heel veilig hier, kwaliteit heb ik niet beoordeeld

Hè, ik heb nooit overnacht in een albergue met een zwembad. Heb ik die albergue gemist? Of is dat ook anno 2018, luxer? Dit geeft toch een geheel verkeerde indruk. Je was al blij als je  een warme douche kon nemen in de meeste albergues in Spanje.

Als ze in het dorpje El Cuba del Tierra del vino aankomen vraag ik me af waar ze in godsnaam zitten. Niet dat ik na zoveel jaar alle dorpjes bij naam weet, maar toch, ik weet zeker dat ik daar nooit gelopen heb. |Even googelen en ik zie dat ze vanaf Salamanca vertrokken zijn). Aha, lekker de heetst mogelijke route uitkiezen in een hete periode. Heeft MAX dat bedacht of hebben ze dat zelf bedacht?

Alleen op de wereld?

En waar zijn andere pelgrims? Of hebben ze gevraagd of die uit beeld konden lopen? Misschien moet ik toch maar iets meer bekijken van dit programma om alle verschillen te benoemen. Tot nu toe heb ik in het korte stukje al 1 persoon gehoord die gebeld werd terwijl ze aan het wandelen was. Kijk dat had je toen nog hélemaal niet. Hooguit ontvingen mensen een smsje en werd er meteen gevraagd of het geluid uit mocht (da’s niet zo fijn als je net ligt te slapen) O ja, sommige erg goed georganiseerde Fransen waren wel drukker in de weer met hun telefoons omdat die in eigen land soms belden om hun overnachting te  reserveren. In Spanje stopten ze daar wel weer mee omdat bellen duur was, ze geen Spaans spraken of omdat het in Spanje niet werkte. Je vond altijd wel een plekje ergens, in een kerk, ergens bij buurbewoners van de albergue in het dorp (als het opeens druk was) of bij de burgemeester van een dorpje die dan samen met zijn vrouw de hele tijd aan het tellen was hoeveel matrassen hij nog ergens vandaan moest slepen. “Had ik jou al gehad? Had jij al een matras? En jij?”

Als je nog een beetje nostalgie wilt dan kun je mijn camino-verhalen lezen, beginnen bij camino-1

Disfruta la lectura.

Buen camino!