Tagarchief: ontmoetingen

Met een duikbril op in de supermarkt

Ze komen recht op me af. Zij heeft een standaard zwarte winterjas met de onvermijdelijke (nep) bontkraag aan, een spijkerbroek en charmante uggs. Ze loopt trouwens niet echt, ze struint meer maar misschien ligt dat aan de uggs of aan de drukte bij de groente-afdeling. Hij loopt net achter haar. Krullend haar, een zwart jasje en daar gaat het me om, een duikbril op. Op klaarlichte dag, op zomaar een zaterdag terwijl het nog niet eens regent buiten. Niet het standaardmodel duikbril (want dat zou je misschien nog begrijpen) maar een ouder model, zwart met flinke ronde glazen. Het plastic zit strak langs zijn oren. Ik heb dit model nog nooit gezien in een zwembad, laat staan in een buurtsupermarkt.

Onwillekeurig heb ik mijn wenkbrauwen opgetrokken en een mevrouw die me net als de duikbriljongen tegemoet komt doet hetzelfde. We knikken even naar elkaar en er verschijnt bij ons allebei een lachje. Je moet wel goed kijken want het is heel subtiel.

Had ik het wel goed gezien? Ze kijkt me aan en ik zie dat we allebei hetzelfde zagen. Zij spreekt uit: “Ja ha. Ja ja.Ja. “waarmee ze meteen heeft samengevat wat je hier zo van kunt denken. Het zou het begin van een script kunnen worden.

Advertenties

Reacties staat uit voor Met een duikbril op in de supermarkt

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Humor

Camino 15

Op z’n tijd pauze houden is heel belangrijk. Een Afrikaans spreekwoord zegt: ‘Hebt u haast? Ga dan even zitten.’Toen ik nog aan het wandelen was op de camino, heb ik gelukkig weinig regenachtig weer gehad. Het is echter niet zo dat het altijd zonnig weer was. Maar ach, het doet niemand kwaad als ik er achteraf een zonnetje aan toevoeg. Pauzes verzin ik trouwens niet en heb ik wèl echt gehouden. In Figeac bijvoorbeeld.

Ik belandde in een uitstekende nieuwe gîte die gerund werd door Meneertje Praatgraag uit Ile de Réunion. Ook voor hem had ik alle tijd en hij had zo mogelijk nog meer tijd voor mij. Terwijl ik een hele aardige maaltijd in elkaar flanste op maar 1 elektrische kookplaat, bleef hij enthousiast doorkletsen over hoe lekker en gezond het is om te wokken.

Niets bracht mij van slag. Ik had immers pauze! Ik mocht bij hem internetten thuis en moest en zou zijn Nederlandse vrienden die langskwamen leren kennen. Als je allebei dezelfde nationaliteit hebt en je bent in het buitenland, dan valt er niets anders te doen dan vriendschap te sluiten. En zeker als je pauze houdt. Dan heb je de tijd. De hele dag leerde ik maar mensen kennen. De vrienden van Meneertje Praatgraag hadden weer vrienden. Ik kwam “vrienden” tegen bij de bakker, op het terras en op de markt.

Aan het einde van de dag raakte ik een beetje uitgeput van mijn pauze en besloot dat ik de volgende dag verder zou gaan. Je kunt overdrijven met teveel pauze.

Later die week zei een wandelaar tegen me: ‘Heb je een rustdag gehouden? Dat lijkt me zo saai. Dan spreek je amper iemand en je kent niemand in zo’n stadje. Zo’n dag zou me veel te lang lijken’.

Reacties staat uit voor Camino 15

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Frankrijk, Humor

Camino 9

Hindernissen op je pad

Mijn Hindernissen gaan vaak over de moeilijkheden om van plaats A naar B te komen. Op de fiets, of met de trein of wandelend. Als je zoals ik vaak op pad bent, dan kom je weleens wat op dat pad tegen. En dat ligt dan in de weg.

Mooie kalenderplaatjes van de camino hebben jullie al gezien. Daarom iets uit de collectie: hoe het ook weleens gaat. We waren hier (foto 1) al blij dat we weer op de route zaten! Er ging namelijk een enorme hindernis aan vooraf…

Samen met Britt en Laszlo had ik besloten om van de gebaande paden van de Camino de Santiago af te gaan. Andere Pelgrims gingen grotendeels over asfalt. Saai vonden we, en niet stoer. Wij, als echte Pelgrims, wilden Dwars door de Natuur gaan. Een op het eerste gezicht heel betrouwbaar Spaans boekje dat Laszlo had, zou ons gidsen.

Al snel waren we niet waar we moesten zijn. In de verte kwam er een boer aan op een tractor. Voordat hij dichtbij was begon hij al in een waterval van woorden uit te leggen dat we fout zaten. Britt en Laszlo verstonden alleen: ‘muy complicado’. Laszlo, die ook muy complicado kon zijn, wilde niet naar de boer luisteren. We liepen nog een uur of wat te dwalen.’ Onder de schrammen vanwege dat Dwars door de Natuur. Laszlo, nog steeds dwars, wilde nog niet opgeven.

Toen de boer voor de 2e keer aan kwam rijden en al van verre, gebarend naar de struiken, riep: ‘muy, muy complicado’ vond ook Laszlo het genoeg geweest. We liepen naar de grote weg en konden invoegen in de stroom van Verstandige Pelgrims Zonder schrammen en moesten uitleggen waar wij nou in godsnaam vandaan kwamen.

Reacties staat uit voor Camino 9

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Humor, Natuur, Wandelen

Camino 6

Ontmoetingen

Tussen de mooie landschappen door, waren er de bijzondere ontmoetingen.



De liefste, oudste zuster in het klooster in St. Chely. Aan tafel hielp ik haar omdat ze worstelde met vlees dat de kok op een prikkertje hadden gedaan. Haar handen beefden, ze kreeg het er niet af. Ik hoop dat het haar nog steeds goed gaat en dat de kok niet meer van die onhandige prikkertjes maakt.



In Ostaba, Baskenland was er de Grote Baskische kok. Toen ik een opmerking maakte over zijn mooie Baskische pet, zei hij met zware stem: Het gaat niet om de pet, het gaat om het Hart en dat is Baskisch! Zijn hart was, net als hijzelf, groot. Hij gaf ons de keuze tussen 3 toetjes. Mij klonk het allemaal lekker en ik zei hem niet te kunnen kiezen. Hij gaf ze mij allemaal.

Dan was er de boer die vriendelijk groette. Hij was de pelgrims nog niet zat. Ik complimenteerde hem met zijn mooie koeien. ‘Die zijn Nederlands’. ‘O ja, net als ik’. Voordat we het wisten, stonden we een half uur uitgebreid te praten. Ik moest eigenlijk verder wandelen. Hij moest eigenlijk weer aan het werk. Toch namen we allebei de tijd. Waarom liep ik naar Santiago (in het Frans St. Jacques)? Zou dat ook iets voor hem zijn? Hij bleek Jacques te heten en allebei vonden we dat hij zeker een keer naar St. Jacques moest gaan lopen. De route liep immers al langs zijn boerderij.

2 reacties

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Humor, Wandelen

Camino 5

Wasdag

Maandag, wasdag?
Dat dachten jullie maar. Als je loopt naar Santiago, dan is Elke dag Wasdag.




Het was weleens lastig met al die verschillende wasjes aan de lijn. Wat was er ook al weer van mij? Zo werden de onderbroekjes van Nadine beroemd. Ze was ze vergeten . Een pelgrim gaf haar onderbroekjes mee aan weer een andere pelgrim Stefan die de route te paard deed. Op een dag kwam paardrijdende Stefan aan bij een terrasje waar wij (en andere niet-pelgrims) zaten en hield wat slipjes omhoog met de vraag: ‘Zijn deze van jullie? Wie is Nadine? Zijn ze van jou?’


En dan was er Iluminacacion de spirituele pelgrim die vaak op blote voeten liep. Net voordat we gezamelijk een soort meditatie zouden gaan houden vroeg hij het woord. We verwachtten allemaal dat hij iets diepzinnigs spiritueels zou gaan zeggen.

‘Wie heeft mijn groene overhemd en groene t-shirt per ongeluk van de lijn gehaald’?

Ik bekende direct dat Wendela ze van de lijn gehaald had in de veronderstelling dat ze van mij waren en dat ze nog op mijn slaapplek lagen. Toen hij deze en nog wat spullen terug had zei hij: ‘als jullie in dit tempo spullen van mij meenemen, dan kom ik met een lege rugzak aan.’ en met een blik op mij: girl, ‘my t-shirt is far too big for you!’

Reacties staat uit voor Camino 5

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Camino de Santiago, Creativiteit, Frankrijk, Humor, Wandelen

Camino 3



Sneeuw

Jullie verwachten zonnige plaatjes? Die heb ik ook. Maar eerst gaan we net als ik in april destijds, ploeteren door de sneeuw. ’s Ochtends wakker worden en zien dat het raam op Wintersport staat.

Op het Domaine Sauvage, een pelgrimsovernachtingsplaats in Aubrac, had ik het gevoel in een klucht mee te spelen. We hadden sneeuwstormen getrotseerd om er naar toe te lopen. We trekken onze schoenen uit, schudden de sneeuw van ons af, ontgespen de rugzakken en verheugen ons op de warmte binnen.

Eindelijk binnen, zegt de eigenares tegen ons: ‘loop maar weer naar buiten, linksom en kies de andere ingang, daar wacht ik jullie op’. ‘Ja maar’, probeer ik nog, ‘mogen we niet binnendoor’? ‘Absolument pas’ klinkt het streng! Een beetje verbolgen trekken wij onze schoenen weer aan, gooien de rugzak om en baggeren weer door de sneeuw.



Aan de andere kant aangekomen doen we de deur open en gaan naar binnen.  Daar zien we een groep pelgrims die met de auto zijn gekomen en onze eigen Koitchi. Koitchi maakt alleen maar gekke bewegingen als ik vraag waar de eigenares is. Een Duitser licht ons in:’Ja, die ist gerade weggegangen’. Via de voor ons Verboden Korte Route.

Wat doe je dan? Door de Verboden Deur, en de Korte Route! Ik roep: ‘Madame, Madame, we zijn hier en nu bent u weer daar en het sneeuwt buiten en’ … Madame is boos, maar ze kan ons moeilijk terugsturen en ik vertel snel dat we maar 1 nacht blijven.



Het spreekwoord Celui qui passe l’Aubrac, va arriver à St. Jacques (Hij die de Aubrac voorbij is gekomen, zal aankomen in Santiago) krijgt voor mij een bijzondere betekenis

Reacties staat uit voor Camino 3

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Humor, Wandelen

Camino 2

* * *

Camino de Santiago-2

Zoals beloofd ga ik jullie aan een aantal medepelgrims voorstellen…

Marie-Claire, de kleine Francaise met de enorme rugzak. In die enorme rugzak had ze zelfs een borstel voor haar schoenen bij zich. Verder had ze de meest prachtige witte truien die er eindeloos over deden om te drogen.


Dan was er Vanessa, de Grote Française, die altijd wist of we links of rechts moesten en die altijd nog energie had om iets te bezoeken na lange wandelingen. Ze vond dat ik begrip moest hebben voor mensen die snurken (ze snurkte zelf ook). Ze hielp graag iedereen maar als dan onze slaapkamer spontaan een crisiscentrum geworden was, kon ze ook zo maar gaan douchen en liet het aan mij over om de crisisgevallen te ‘behandelen’.


In de eerste week ontmoette ik Dani en Tim, twee Engelsen die al snel verklapten dat hun budget te krap was, hun rugzakken te zwaar en het schema te strak. Toch hadden ze altijd wel tijd om een biertje of een wijntje te drinken. Of om een sms-boodschap op de grond achter te laten.

Al snel leerden wij ook George, de Engelse priester, kennen die liep voor de Wereldvrede. Hij liep zo hard, dat hij een keer flauw viel op de gang. Nadat hij was bijgekomen, moest hij overgeven bij ons op de slaapkamer en vervolgens wilde hij niet meer weg.




Dan Koitchi, een artistieke Japanner die iets vaags deed met kunstwerken. Marie Claire vond dat hij stretch -oefeningen moest doen na het wandelen. Ze sommeerde mij om haar instructies voor hem te vertalen in het Engels. Het was ons niet duidelijk waarom hij pas na 3 dagen in mooi Frans vertelde dat hij al een tijdje in Frankrijk woonde om – juist – iets vaags met kunstwerken te doen.

Pas later, al bijna in Spanje, ontmoette ik Laszlo, een Zweedse dokter die overal werk zag. Hij hield consulten onder de boom, schreef recepten achterop chocoladepapiertjes en behandelde mensen met geinfecteerde nagels. Liep er een hond over het pad, dan zag hij het meteen als die een oogziekte had.

En dan was er Britt, de Zweedse bibliothecaresse die veel met de dokter sprak. Ze leerde van hem van alles over de Zweedse Gezondheidszorg maar heeft daar nu niets meer aan. Ze kwam namelijk haar Grote Liefde tegen die Catalaans is. Ze woont tegenwoordig in Barcelona.

In Galicia ontmoette ik Francois, een Franstalige Canadees. In zijn wonderlijke Frans-Canadese accent vroeg hij aan Dolores, een negentigjarige Spaanse, wat het geheim is om zo gezond oud te worden en nog steeds goed te lopen. Francois had namelijk al een tijdje pijn aan zijn voet maar liep, na een consult bij Laszlo en wat medicijnen, toch maar gewoon door naar Santiago.

Dat deden we bijna allemaal, gewoon doorlopen naar Santiago.

* * *

Reacties staat uit voor Camino 2

Opgeslagen onder Camino de Santiago, Frankrijk, Humor, Wandelen