Lenteakkoord, hoera?

Oude bomen verplant men niet
Oude bomen verplant men niet

Als je medicijnen gebruikt, een bepaalde behandeling nodig hebt of op een andere manier te maken hebt gehad met de zorgverzekeraars dan weet je dit al. “Wij” bepalen wat u slikt

De zorgverzekeraars zijn de baas

Of er iets wel of niet vergoed wordt, wordt niet bepaald door de noodzaak, uw chronische ziekte of wat we samen voor elkaar opbrengen, dit wordt bepaald door de zorgverzekeraars. Het ene jaar kreeg u een bepaald bedrag wel vergoed, het jaar erop niet. U weet dan dat een zorgverzekeraar zomaar kan beslissen dat u het medicijn dat altijd goed werkte niet meer krijgt.Nee, het is te duur, of er zijn klachten, of er is een andere reden dat maakt niet uit. Wat voor u uitmaakt is dat u opeens een ander medicijn krijgt waar volgens hen precies die stof inzit die u nodig hebt, u hoeft zelf echt niet na te denken. Uw huisarts kan voorschrijven wat hij wil, uw specialist kan het proberen, de apotheek kan van alles bedenken maar NEE de zorgverzekeraar beslist. Wat zeurt u nou?

Bijwerkingen pech gehad

Had u een medicijn of een zalfje dat goed werkte, jammer dan.

U MOET de apotheek met een middel verlaten dat voor u niets doet. Alleen maar omdat dit middel goedkoper is of omdat er beweerd wordt dat het andere middel dat u tot nu toe had niet goed werkte,  of teveel bijwerkingen had. Had u die bijwerkingen niet en hebt u die nu met het nieuwe (vaak goedkopere) middel wel: pech gehad. Vervelend voor u dat u zich steeds beroerder voelt. Oh, ja, u kunt wel dat ene goede middel gebruiken,  of de zalf waar de uitslag wel van weggaat, maar neem dan een zak geld mee. Tuurlijk u mag het allemaal zelf be (p)talen.

Wachtlijst? 

U wordt misschien minder oud door al die stress en pijn en zorgen over hoe het moet als u behalve de bijwerkingen waar u nu mee te kampen heeft, ook straks te oud bent om voor uzelf te zorgen. Voorheen mocht u pas op de wachtlijst als u al ruim over de 90 jaar was,; nu maakt  uw leeftijd niet meer uit. U mag  thuis blijven wonen. Jammer trouwens als u al in een verzorgingstehuis woont, daar had u beter mee kunnen wachten. En ook bij de aanleunwoningen valt er niet veel meer te leunen. Veel ouderen verliezen allerlei voorzieningen als de verzorgingstehuizen in de buurt sluiten. En het gaat niet om één of twee mensen, nee het zijn er duizenden.

Lenteakkoord
Lenteakkoord

Moven!

In dit land moeten zelfs mensen van 104 jaar oud verplicht verhuizen. Sinds kort is er het een meldpunt “gedwongen verhuizen”. Weet u nog dat welke politieke partij zo trots was op Het Kunduz Akkoord? Trots op het feit dat er bedacht is dat die verzorgingstehuizen maar dicht moeten. Wat nou verzorgd worden… helemaal niet goed voor het grootste gedeelte van de mensen. Ja, ok, dat vonden we ooit wel,  jaren geleden maar kom op u moet wel een beetje meebewegen met de trends. U kunt gemakkelijk zelfstandig blijven wonen tot u erbij neervalt. U valt, wij vangen!

Ziek

Soms zou ik even heel gemeen de verantwoordelijke politici een ziekte toewensen – bovenmatig piekeren gecombineerd met ernstige schuldgevoelens-  waarvoor de zorgverzekeringen alleen maar 1 middel  toestaat dat niet helpt. En om een beetje van het piekeren af te komen is er dan nog 1 optie: politici moeten verplicht meehelpen met de verhuizingen en mogen de mensen geruststellen. Het wordt ook aangemoedigd dat ze na de verhuizing contact houden.

Logisch

Is het allemaal logisch dat het is zoals het is? Verbind ik dingen die niets met elkaar te maken hebben? Het zou zomaar kunnen maar wie kan me dan de logica wel uitleggen? De verhalen hierboven komen uit betrouwbare bron en niet via via behalve dan het verhaal van die 104 jaar oude man die gedwongen moet verhuizen. Dat verhaal zal echter echt wel kloppen want een heel dorp zet zich in voor de man.

ps: volgende keer weer een heel vrolijk stukje, iets over de lente 😉

Advertenties

Ben jij Joke?

Nietsvermoedend voor wat komen gaat genieten wij op het terras van het Café De Lieve Vrouw van een Gerardus Kloosterbier. Bier dat zijn oorsprong vond in een klooster in Wittem, waar de edele brouwkunst tot 1952 bloeide. Een Gerardus maakt dat je de zaken van de vrolijke kant bekijkt. Aan mijn vrolijke linkerkant zie ik opeens een oudere man opdoemen, een bloem in het knoopsgat van zijn jasje.

“Bent u Joke” horen we hem vragen aan een vlotte sportieve vrouw  die aan een tafeltje verderop zit. Ze schiet in de lach en zegt:” Nee hoor, ik ben Ineke, en dat is toch ook leuk?” Ineke is zeker leuk. Een kwartiertje daarvoor had ze uitgebreid geprobeerd om een grote kraai die op de punt van een glazen windscherm zat er vanaf te krijgen. De kraai aasde op haar koekje en luisterde niet waarop ze verzuchtte: “Heb ik jarenlang in het onderwijs gezeten en nu luistert die kraai ook al niet meer naar me”. Die Ineke dus,  maar de man met de bloem in zijn knoopsgat zoekt Joke om samen met Joke die hij nog niet kent een hele spannende zondagmiddag op het terras van het café De Lieve Vrouw door te brengen.

Vriend P. onder invloed van Gerardus zegt: “Hebt u een date?”De man bloost en zegt: ‘U mag nooit meer raden”.

Meneer Date is zich niet bewust van “Joke” die op hetzelfde moment achter hem aan een hele oude man vraagt of hij haar date is. Wij hebben de man van de date en “Joke” die ook voor ons nog een onbekende is, gelijktijdig in het vizier.

Uiteindelijk begrijpt Joke dat Meneer Date gelukkig ietsje jonger is dan de hele oude man en Meneer Date loopt nu ook snel op Joke af. Even later zien we ze samen zitten achter een glas verse muntthee, of nee twee: “doe mij er ook maar één”. Waarschijnlijk zijn ze de enige twee die nuchter blijven. Meneer Date is op zijn paasbest en Joke heeft niet zomaar iets aangetrokken. We kijken af en toe stiekem of er iets alcoholisch op tafel komt.

Ineke vertrekt naar de film en groet ons en als ik iemand in zijn handen hoor klappen vraag ik aan Vriend P.: “Dat geklap, is dat…?

“Ja” zegt hij, “die hele oude man zit zomaar wat in zijn handen te klappen. Die man is dik in de tachtig.”

Je moet het maar durven zo’n blind date- op die leeftijd- op het terras van het Café De Lieve Vrouw boordevol publiek. Voor je het weet krijg je ongewild applaus.

(Nee, ik heb geen foto’s)