Tagarchief: overnachtingen

Camino 10

Slapen!

Hoe belangrijk slapen is, merk je meestal als je niet slaapt. Nu ben ik heel wat gewend vanwege mijn Nomadenbestaan. En heb ik geleerd op veel plekken te slapen. Echter de Camino-nachten waren bijzonder. Bijzonder vaak Zonder Slaap. Misschien hoort dit eigenlijk bij mijn vorige column Camino 9 – hindernissen?

Camino-nachten typeren zich door geritsel van plastic zakken, gesnurk, zweetlucht, gekraak en gestommel. Dit speelde zich af: in een yurt, in een albergue, op een stenen vloer in een grote zaal, in een kleine zaal, in de kerk, buiten, in pensions, kortom: overal!

Soms sliep ik na veel nachten met weinig slaap opeens bijzonder goed. Zoals die keer in de kerk. De “eigenaar” kwam ons wekken want: ‘ eh, ja het is zondag en er is straks een dienst dus als jullie zo vriendelijk willen zijn om…..’ Tegen de tijd dat de kerk vol zat, waren wij al weer ergens verderop op de camino.

In Najera troffen wij het niet. Allereerst lagen we naast de grootste snurkers van de hele camino: een Braziliaans echtpaar. Overdag heel aardig en rustig maar ’s nachts niet te harden. De hele nacht waren we met een man of 5 aan benen en armen aan het schudden, trekken, neus dichtknijpen. De Echte Tip wat je moet doen bij snurkers heb ik nog niet (suggesties?)

In Puenta la Reina hield ik het niet meer uit. Veel snurkers die nacht. Ik sloop mijn slaapzaal uit met matras, wilde een plek op de gang zoeken. Daar lagen op dat moment al 6 mensen! Door naar de keuken. Ook daar was het druk. Uiteindelijk belandde ik in de tuin waar ik ’s ochtends heel vroeg werd gewekt. Dertig Belgische wielrenners vonden dat je best om 5 uur ’s ochtends op de fiets kon stappen.

Camino 5

Wasdag

Maandag, wasdag?
Dat dachten jullie maar. Als je loopt naar Santiago, dan is Elke dag Wasdag.




Het was weleens lastig met al die verschillende wasjes aan de lijn. Wat was er ook al weer van mij? Zo werden de onderbroekjes van Nadine beroemd. Ze was ze vergeten . Een pelgrim gaf haar onderbroekjes mee aan weer een andere pelgrim Stefan die de route te paard deed. Op een dag kwam paardrijdende Stefan aan bij een terrasje waar wij (en andere niet-pelgrims) zaten en hield wat slipjes omhoog met de vraag: ‘Zijn deze van jullie? Wie is Nadine? Zijn ze van jou?’


En dan was er Iluminacacion de spirituele pelgrim die vaak op blote voeten liep. Net voordat we gezamelijk een soort meditatie zouden gaan houden vroeg hij het woord. We verwachtten allemaal dat hij iets diepzinnigs spiritueels zou gaan zeggen.

‘Wie heeft mijn groene overhemd en groene t-shirt per ongeluk van de lijn gehaald’?

Ik bekende direct dat Wendela ze van de lijn gehaald had in de veronderstelling dat ze van mij waren en dat ze nog op mijn slaapplek lagen. Toen hij deze en nog wat spullen terug had zei hij: ‘als jullie in dit tempo spullen van mij meenemen, dan kom ik met een lege rugzak aan.’ en met een blik op mij: girl, ‘my t-shirt is far too big for you!’