Tagarchief: Paris review

Too much happiness

Dimensions
Doree had to take three buses-one to Kincardine, where she waited for the one to London, where she waited again for the city bus out to the facility. She started the trip on a Sunday at nine in the morning. Because of the waiting times between buses, it took her till about two in the afternoon to travel the hundred-odd miles. [Dimensions]

Fiction
The best thing in winter was driving home, after her day teaching music in the Rough River Schools. It would already be dark, and on the upper streets of the town into the forest, and though it was a real forest with great Douglas firs and cedar trees, there were people living in it every quarter-mile or so. [Fiction]

Short stories
Het begin van twee verhalen uit het boek “Too much Happiness”van Alice Munro, sinds vandaag Nobelprijswinnares 2013 genoemd. Misschien maakt het haar niet zo veel meer uit, immers ze was al gestopt met schrijven en bescheiden is ze altijd geweest.Echter goed nieuws voor iedereen die al van haar boeken hield en iedereen die er nu kennis mee gaat maken. Nu weten we in ieder geval zeker, dat haar boeken gelezen zullen worden. En ik verzeker u, niet alleen de jury genoot van haar verhalen, ook u zult merken hoe leesbaar ze zijn en hoezeer ze in je hoofd blijven rondspoken.

Boekhandel
Ze zijn er nog niet helemaal op voorbereid in de boekwinkels. Zeker niet de standaard Polare-winkels die eerder de laatste top 10 verkopen, hoewel misschien komt Munro wel in de Engelstalige Top 10. Mocht u misgrijpen, lees dan Murakami die naast de prijs greep (nog te vroeg), dat is zeker geen straf en die stapels liggen er al wel. Murakami schrijft echter wat dikkere romans, hoewel… Ten Zuiden van de grens is een prachtige beginner.

Weinig tijd& kwaliteit
Bij Munro zult u ontdekken dat de combinatie Weinig Tijd om te lezen&Korte Verhalen een goede is. Vooral de juiste dosis Goede Korte Verhalen. Misschien wordt het een trend, korte verhalen.
Et voilà, Alice Munro uit Canada, merci.

Interesse in een interview met Alice Munro dat in 1994 in The Paris Review verscheen?
Klik hier

Eenvoudig onderweg met pen

‘Just a pen’. Volgens Ted Hughes maakt schrijven met een pen je teksten interessanter en ben je creatiever. Als lid van de jury van de W.H. Smith schrijfwedstrijden voor kinderen zag hij dat de teksten die kinderen instuurden langer werden.

‘a definite impression of a command of word and prose’

maar!

‘without exception extremely boring’

en dat gebeurde in de tijd dat ze op de computer gingen werken in de jaren tachtig.

Begrijpt u dat ik een besluit heb genomen?

Terug naar de pen, terug naar de mooie opschrijfboekjes, schriftjes die ik nooit verlaten heb maar niet meer gebruikte voor de teksten van dit blog terwijl ik wel zo begonnen ben.

‘Dat duurt zo lang”. Ja, schrijven met een pen duurt langer. Maar waarom moet alles snel? Ik schrijf omdat ik van schrijven houd, niet om de klus snel te klaren, en vervolgens te vergeten wat ik geschreven heb.

Vergeten

Onze hersenen zijn meer met de materie bezig als we een pen gebruiken om te schrijven (lieve docenten: daarom werkt http://www.wrts.nl ook niet optimaal). De bewegingen worden in ons brein opgeslagen en dat helpt ons onthouden.

‘Just a pen’ zei Ted Hughes.

Die naam (dichter en kinderboekenschrijver) ga ik onthouden.

Deze blog is eerst met een pen geschreven.