Tagarchief: recensie

Verplichte kost voor elke opleiding creatief schrijven

DSC01011Het lijkt me een mooie binnenkomer als je op een opleiding creatief schrijven begint met hoofdstuk 18, Het beroep schrijver uit het boek Waarom ik lees, de veranderde wereld van het boek (where I’m reading from) van Tim Parks.  Bekijk zijn eigen website eens. Je ziet dat Tim Parks óók een Facebookpagina heeft, en ja, de website begint met aanbevelingen van andere schrijvers en andersom zal het ook het geval zijn. Hij weet hoe het werkt, eh ik bedoel: dàt het (zo) werkt. U ziet vast steeds vaker die die stickertjes ‘ aangeraden door DWDD‘.

Moet ik een Facebookpagina aanmaken?

Er werd al spoedig een situatie bereikt waarin zeer weinig auteurs enorme aantallen boeken verkochten terwijl enorme aantallen schrijvers zeer weinig verkochten (..) Het werd duidelijk dat de taak van de auteur er niet alleen maar in bestond een boek af te leveren, maar ook in het promoten van zichzelf op elke mogelijke manier. Hij begint een website, een Facebookpagina, neem misschien een eigen pr-man in dienst (…) ..schrijft aanbevelingen voor collega-auteurs in de hoop dat het compliment zal worden geretourneerd.

Zonder docenten, mèt marketing?

Een van de mythen omtrent de opleidingen in creatief schrijven is dat studenten erheen zouden gaan om te leren schrijven. Als ze dat daar al leren, is dat een leuke bijkomstigheid, die echter niet noodzakelijk met de opleiding te maken heeft; ergens een jaar lang gaan zitten schrijven zou vermoedelijk een gelijk resultaat opleveren, zelfs zonder docenten. Nee, de studenten volgen de opleiding om zichzelf te laten zien aan docent-schrijvers die in de positie zijn (denken ze!) in hun aan te leren hoe ze zich aan een uitgever moeten presenteren. Bij de meeste opleidingen in creatief schrijven hoort tegenwoordig wel een cursus over hoe je agenten en uitgevers moet benaderen en reclame kunt maken voor eigen werk. Ze worden kortom klaargestoomd voor de job.

Waarom geef ik les?

Tim Parks schrijft over de noodzakelijke inkomsten voor oudere schrijvers ( als docent van schrijfcursussen) die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen.  Verder beschrijft hij het voorspelbare aanbod. Volgens hem zit niemand te wachten op iets nieuws. Alleen op een nieuwe versie van iets ouds. Als hij zelf boeken leest die hij moet beoordelen omdat hij in een jury zit, leest hij vaak een voorspelbaar boek waarin ‘literair’ gedaan wordt. Natuurlijk is er wel behoefte aan een rebelse schrijver  door een zogenaamd anti-conventioneel publiek maar het dilemma is dat diezelfde schrijver, wil hij succes hebben, hoe langer hoe meer moet afstemmen op de logica van een industriële machine en hij trekt de conclusie dat succes en roem imitatoren voortbrengen.

(de foto maakte ik in Waterstones, een boekwinkel gevestigd in het centrum van Newcastle- Blackett Street. Het gebouw is ontworpen door de architect Benjamin Simpson en werd in 1903 gebouwd. Je vindt het tegenover Grey’s Monument. In de boekwinkel kun je trouwens een stuk goedkoper koffie drinken dan in het trendy café&restaurant van Jamie Oliver er vlakbij, én je hebt altijd iets te lezen bij de hand.)

 

 

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Wie is er gemeen?

‘U bent gemeen’zei de ober toen ik iets zei van de manier van vermelden op de menukaart en van de prijs. Mijn vriendin vond hij ook gemeen. We zijn gemeen.

 Amersfoort

Al die gemenigheid ontstond vorige week op een terrasje, een mooi zonnig terrasje op het Onze Lieve Vrouwenplein in Amersfoort. Omdat we een lange wandeling achter de rug hebben kiezen we voor de stoelen die én nog half in een zonnetje liggen én een kussentje in de stoel hebben. Op één kussentje liggen overduidelijk nog hondenharen dus we rangschikken het zo dat we twee redelijk schone kussentjes in de stoel hebben liggen.

Niet schrikken

Van achter klinkt het’”Niet schrikken!”  en de ober presenteert zich. Natuurlijk schrikken we wel, je schrikt namelijk van iemand die je van achter besluipt.

We hebben amper de tijd gehad te kijken wat er is op de kaart maar goed, er is wit bier van de tap” van Grolsch. Op de kaart staat “verschillende bieren v.a. 2.40”. Als we daar later op wijzen (omdat we 4.50 moeten betalen voor 1 wit biertje van de tap) zegt de ober iets dat erop neerkomt dat alleen een gewoon biertje 2.40 is en de rest (veel) duurder maar volgens hem kun je op je vingers natellen dat het duurder moet zijn. Je kunt dus volgens hem rustig op de kaart zetten: Vanaf 1 euro en dan noem je 1 dingetje dat 1 euro kost en de rest is flink duurder. Wij noemen dat schrikken van de prijs en ik zeg dat ik dit niet zou aanraden aan iemand en dat vindt hij “gemeen”.

Nog een keer: niet schrikken!

Pas dan begrijp je waarom er ondanks de kussentjes in de stoelen bijna niemand op het terras zit en iedereen bij de buren zit, of de overburen. Je trapt er maar één keer in. Zeker als je merkt dat het een hobby is van de obers om je te besluipen. Als je weet dat je moet zeggen:”Niet schrikken” dan weet je toch ook dat je beter op een andere manier kunt komen aanlopen?
De tweede ober staat namelijk ook opeens achter me en ik schrik ondanks het “niet schrikken”.

“Wat wilt u?” vraagt hij. Ik kijk verbaasd, we hebben besloten het bij 1 drankje te houden en vriendin is even naar het toilet.
“U wenkte mij”.

Eh, nee, ik wees mijn vriendin aan bij welk terrasje we zitten zodat zij weet bij welk café ze naar het toilet kan gaan”.

“Oh” Hij kijkt een beetje nors en loopt langzaam weer terug.

Dit is een normale prijs

De eerste ober informeert ons nog: overal in alle andere kroegen is het net zo duur. Natuurlijk gaan we op weg naar huis even informeren en goh, wat verwonderlijk: er is geen enkele kroeg waar het 4.50 kost, wel goedkoper.

Thuis lees ik op Iens heel wisselende commentaren op het eten, de service en de prijs/kwaliteit/hoeveelheid verhouding van deze plek. Als die obers dat lezen, zullen ze dat vast heel gemeen vinden. Vaker dan gebruikelijk worden er dikke onvoldoendes uitgedeeld.

Het Kannetje De Kruik gaat zo lang te water tot zij barst.

2 reacties

Opgeslagen onder Alledaagse dingen

Jamie, jamie waar ben je mee bezig?

ondertitel: Jamie Oliver wants too much

Over de brug

DSC00867De muur slingerde naar Newcastle. Aanvankelijk hadden wij niet zoveel zin in Newcastle na al dat natuurschoon. Zelfs de schoonste groenste stad kan wat ons betreft niet op tegen het landschap van de Muur. Toch wandelden we lekker over de boulevard Quayside om de zeven bruggen over de Tyne te bewonderen. Architectuurliefhebbers schijnen er speciaal voor naar Newcastle te komen. Voor Australiers is het vast grappig om een Nederlandse maat te treffen: de Millenium Bridge (2001) is afgeleid van de Sydney Harbour Bridge maar dan 5x kleiner.

De bruggen van Newcastle naar Gateshead over de Tyne

De bruggen van Newcastle naar Gateshead over de Tyne

DSC00965

Op de achtergrond The Baltic Flour Mill, Newcastle

Koffie bij Jamie

Na wat bruggen krijg je zin in een kopje koffie. Vriendin wilde graag naar het chique pand van Jamie (plaats ons nog even in Engeland, dan weet je vast al welke Jamie ik bedoel).

DSC00978Het schijnt de enige Zonlocatie te zijn maar net die dag was het weer wisselvallig dus dat kan ik Jamie niet kwalijk nemen. Bij binnenkomst viel mij de lege ruimte op. Meestal mompelt Vriendin dan “Veel potentie” maar dat deed ze dit keer niet. We lieten het allemaal eens op ons inwerken en hadden alle tijd omdat het personeel niet direct aan kwam hollen.. Jamie had ‘leukerig’ iets op een bord gekalkt en overal was hij aanwezig.

Jamiesitalian in Newcastle

Vrienden

Om eerlijk te zijn hing dit bord boven bij de toiletten (daar zal ik je nog rondleiden omdat het met zoveel smaak?  geld is ingericht, zonde om dat niet te bewonderen. Beneden lag ZIJN magazine met foto voorop,  met natuurlijk allerlei recepten en foto’s van heel veel vrienden die elke dag  bij Jamie eten. Bewonderenswaardig dat Jamie nooit zegt: ‘en nou even niet hoor’. Welnee, Jamie is dol op vrienden. Hij zou ons waarschijnlijk ook als vrienden zien. Even op de koffie bij Jamie.

DSC00995

5x zo klein (bruggetje) als de koffie die je elders krijgt dus snel leeg net als je portemonnee

De stortbak

En alles met veel -GUSTO. Om te verhullen dat het een ienie mienie wee cup of coffee was heb ik er een Designachtige Foto van gemaakt. Ik heb inmiddels verdrongen hoeveel het kostte maar het was zeker een pond duurder voor minder dan bij de buren (waarover later). Eerst willen jullie vast meer weten over Jamie’s Italian. Van binnen en van buiten… En vooral ook het toilet met je eigen naam op de stortbak. Wauw, altijd al een toiletreservoir met je eigen naam willen hebben? Shit, man!

Zeker weten dat je er stil van bent.Ja, echt alles zoals in Italie 😉

DSC01002

DSC00984DSC00991DSC00997DSC01006DSC00998DSC00996DSC00999DSC01001

Boekwinkel in Newcastle

Jamie’s Italian heeft intelligente buren: Waterstones Newcastle vlakbij het Grey’s Monument is de plek waar ik me thuis voel.

Ook daar hangen er teksten aan de muur.

DSC01011DSC01012

En dat is mijn tip voor koffie in Newcastle: ga naar de 2e verdieping in Waterstones. Het is er gezellig, de koffie is goed én goedkoop, bovendien kun je er rustig een geleend boekje lezen of een kookboek doorbladeren (van Jamie, ja!).

En waar Jamie mee bezig is, ik heb geen idee?

IMG_20150708_114721680

Drank en reviews

O ja, de dag werd besloten met The Writer’s Block, een biertje in een designloze pub en daar formuleerde Vriendin alvast de tekst voor een review over Jamie via Facebook.

IMG_20150707_192531476

Reacties staat uit voor Jamie, jamie waar ben je mee bezig?

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Creativiteit, Humor, Inspiratie

Next Goal Wins

.

Daarom sporten zij

Je vergeet dat er redenen zijn om van voetbal te houden. Het is een sportieve krachtmeting, je moet samenwerken, je moet zorgen dat je conditie op peil blijft, je moet je soms ondergeschikt maken aan het team, vaak een tandje erbij zetten, je grenzen verleggen, iets bereiken waarvan je van te voren niet had gedacht dat je het kon. Als het goed is, dan is het iets waar je naar uitkijkt, waar je met plezier je helemaal uit de naad werkt. Niet omdat je er heel veel geld voor betaald krijgt, welnee, omdat je niets mooiers kunt bedenken dan lekker spelen.

Zin in!

De documentaire maakt dat je zin krijgt om een sliding te maken, je helemaal in het zweet te werken, een berg te beklimmen (of gewoon een stukje te gaan hardlopen..)Je zou al deze positieve dingen bijna vergeten vanwege al het voetbalge(w)eld. Dat spoort niet.

Het beste 

De documentaire Next Goal Wins haalt al dat plezier weer naar boven, het ontroerde mij. Een (Nederlandse) coach Thomas Rongen die nog met voetballegendes als George Best en Johan Cruijff speelde, en jaren als trainer/coach in de VS werkte, is de enige die zich aanmeldt om het team van Amerikaans Samoa te trainen.Een team dat nog nooit een wedstrijd gewonnen heeft en ooit verloor van Australie met 30-0 of 31-0.Thomas Rongen geeft hen het beste van zichzelf en krijgt er veel voor terug.

“These guys play because they love to play”. Een speler, Jaiyah,  wordt als eerste transgender ooit, door hem opgesteld in de basis van een WK-kwalificatiewedstrijd. “Jaiyah is geen man of vrouw maar een voetballer.”

Hart

Het zou mooi zijn als allerlei veelverdieners (coaches én voetballers) deze documentaire zouden bekijken en hun hart ervoor openzetten. O ja, jullie moeten hem ook zien natuurlijk (had je al kaartjes?) en niet wachten totdat ze er een half minuutje tijd aan spenderen in DWDD. Laat de Wereld maar even stilstaan en geniet van Next Goal Wins, gemaakt door de Britse documentairemakers Mike Brett en Steve Jamison

Reacties staat uit voor Next Goal Wins

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Inspiratie

Popular Problems – Leonard Cohen

herfstTake it slow

Hadden jullie minder verwacht? Prachtige begeleiding, de gebruikelijke achtergrondkoortjes en de diepe stem van Leonard Cohen die de problemen bezingt, in de herfst van zijn leven hoewel ik nog geen spoortje zag van afnemende levenskrachten. Hooguit zong Leonard Cohen vorig jaar in Amsterdam vaak  geknield maar dat kan ook te maken hebben met de manier waarop hij het leven ziet en bezingt 😉

Zijn Popular Problems zijn Almost like the blues. Hoewel ook country en folk en “Never Mind” met Arabisch op de achtergron (een vredesboodschap) is een verrassing. Voorlopig ben ik nog niet uitgeluisterd -I take it slow.

 

Bijna 80

Iedereen die van zijn muziek houdt, weet dat hij soms een jaar lang aan een liedje werkt. En er dan toch in slagen om een album vlak voor je 80e verjaardag uit te brengen. Chapeau!  In de song “Almost like the blues” (tussen de lijst van ‘starvation’ en ‘torture” als earthly burden) zingt hij met zijn bekende zwarte humor over ‘bad reviews’. als illustratie over hoe we met onszelf bezig zijn. Echter dit album levert hem zeker geen slechte recensies op.

Bericht voor Kelley en opgedragen aan Roshi

Er staat ook nog een bericht op voor zijn voormalig manager Kelley Lynch. Zij zorgde ervoor dat wij nog steeds van Leonard Cohen kunnen genieten:

“You got me singing even though the world is gone, you got me thinking I’d like to carry on.”

Alleen die uitspraken van hem dat hij weer met roken gaat beginnen, dat is natuurlijk onzin. Leonard Cohen kan nog wel wat jaren mee. Mijn advies: take it slow. Het album  draagt hij trouwens op aan zijn Japanse zenmeester Kyozan Joshu Sasaki Roshi die in juli dit jaar overleed op 106-jarige leeftijd!

Album beluisteren en zelf oordelen? Alleen als je er echt de tijd voor hebt: First listen: Leonard Cohen, ‘Popular Problems’

En een recensie op de website van het Belgische cobra

ps: tip voor eindexamenleerlingen: weg met die standaardlijsten met boeken en het voorgekauwde boek dat je MOET lezen. Vraag ook eens indringend aan je docent of het goed is als je songteksten van Leonard Cohen op je lijst zet. En als je docent “nee” zegt, antwoordt dan met “One of Us Can Not be Wrong”. 

 

1 reactie

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Inspiratie, Muziek

Leonard Cohen took Amsterdam Ziggo Dome september 2013


Hier schrijft geen professionele recensent, wél liefhebber die nog zweeft op de magische sfeer van de vrijdagavond. Voor een uitvoerige beschrijving van wat Leonard precies bedoelt met zijn tekst, verwijs ik naar websites zoals de Cohen prologues. Graag wil ik het hier hebben over de vrijdagavond in Amsterdam .

The beautiful evening was brief
Volgens de recensie in 8 weekly van het concert op 20 september 2013 in de Ziggo Dome in Amsterdam duurde het concert bijna vier uur. Was het vier uur? Was het niet één lang gedicht dat werd toegezongen door iemand die bijna 79 werd, soms breekbaar en gebogen, geknield op het podium, peinzend in de verte en dan weer opgetogen of nederig zijn hoed afnemend. Er was bij mij al een lichte melancholie nog voordat de avond geschiedenis werd. Die melancholie moeten al die mensen om me heen hebben gevoeld. Zeker mijn broer naast me die me van Leonard Cohen leerde houden. Mijn broer die zich over zichzelf begon te verbazen, nu wat jaartjes ouder en wiser: “dat ik zo jong al naar zijn teksten luisterde”! Teksten waarvan je weet dat hij er eindeloos over nadacht en aan schaafde. Over elke regel is nagedacht. Nog voor ik begreep (als ik het nu al allemaal begrijp) hield ik van zijn stem die alleen maar dieper geworden is maar verder nog altijd klinkt zoals hij klonk.

Zijn liedjes hielpen mij als het moeilijk was, zijn muziek als medititatie en levensles. Hoe kan het toch dat Suzanne net zo klinkt als vroeger maar toch ook weer niet. The years went by. Cohen staat opeens helemaal rechtop, met gitaar en geeft, zoals hij aankondigde, het beste van zichzelf en dat is veel want Cohen is gul in aandacht en tijd en nederigheid.

First we take Manhattan, then we take Berlin
Tegen de tijd dat Leonard Cohen dit zingt, zijn we allemaal gaan staan. Op het filmpje zie je dat hij de humor ervan inziet om net op het moment dat hij zingt
“the items that you sent me”
een bos bloemen om zijn oren gegooid te krijgen.
The Webb Sisters doen hun geweldige dansje samen met de “Irristable Sharon Robinson” (his words not mine) en kijken elkaar aan als ze zingen over “sisters”. Leo Blokhuis twittert dat the Webb Sisters uit Kent wel wat pittiger hadden mogen zijn. Voor mij zijn de Webb Sisters juist helemaal zichzelf, ze dansen hun dansje en je raakt compleet in trance als je ernaar kijkt. Hun stemmen klinken engelachtig. Ze krijgen ruimschoots de kans om te laten horen wat ze kunnen (If it be your will), net als de andere muzikanten.Cohen noemt hen uitvoerig bij naam en neemt er elke keer zijn hoed voor af. Leo Blokhuis twittert trouwens gelukkig ook over hoe loepzuiver het klonk. Mijn oren zijn niet zo getraind als de zijne maar ik dacht het al.

Two people one mind
Sharon Robinson, zangeres en songwriter. Wanneer was ze er niet bij en hoe krijgt ze het voor elkaar om er zo jong en stralend uit te zien? Sharon Robinson (Grammy winning singer-songwriter) schreef o.a. samen met Cohen het nummer Everybody Knows
Tijdens het concert zien we hoe Cohen en Robinson op elkaar ingespeeld zijn. Wat wil je na 35 jaar met elkaar optreden. Sharon zingt Alexandre Leaving (gebaseerd op een gedicht van Kavafis) Cohen zegt over haar in een interview: “Two people with one mind”.

Zeg het met bloemen
Omdat Leonard jarig zou zijn de volgende dag, werd hij toegezongen. Natuurlijk ging het niet alleen om zijn verjaardag. De bloemen die naar hem toegeworpen werden waren bloemen om hem te bedanken voor al die jaren en als aanmoediging om door te gaan (Leonard Cohen in een interview: ““I have no appetite for retirement”“). Het lukte de meesten niet meer zich in te houden na de pauze en zo zong het publiek af en toe wel erg hard maar nooit lager dieper of donkerder dan Leonard. De mevrouw naast me gooide na Manhattan met een woest gebaar haar armen omhoog om er “And then we take Berlin” uit te knallen. Waarschijnlijk is ze ’s nachts nog een aantal keren wakker geworden en riep dan uit:
“and then we take Berlin”.

I tried to leave you

We werden beloond voor de dankbaarheid die we toonden. Wat kregen we niet? Op die magische avond werden we eerst naar the End of Love gebracht en Cohen danste zijn wonderlijk soepele dansje en kwam terug met “Thanks for not going home”. Daarna drongen de fans naar voren met bloemen en wilde bijna niemand meer gaan zitten. Om ons heen hoorden we het enthousiaste kreten in het Engels, we hoorden Frans, Portugees, Spaans en Duits. Cohen probeerde zijn Europese Tour met Closing time af te sluiten maar daarna kregen we nog I tried to leave you en zijn vrij nieuwe I’ve got a secret. Pas toen hij een cover ging zingen (Save the Last Dance for me) was het echt afgelopen. Met de complete crew van de tour op het podium (volgens mijn broer wel 40 man) voelden we allemaal dat we afscheid moesten nemen.
So long Leonard.

“Anyway, those things would not have lasted long.
The experience of the years shows it to me.
But Destiny arrived in some haste and stopped them.
The beautiful life was brief.
But how potent were the perfumes,
On how splendid a bed we lay,
To what sensual delight we gave our bodies.

An echo of the days of pleasure,
An echo of the days drew near me,
A little of the fire of the youth of both of us,
Again I took in my hands a letter,
And I read and reread till the light was gone.

And melancholy, I came out on the balcony
Came out to change my thoughts at least by looking at
A little of the city that I loved,
A little movement on the street and in the shops.

van de Griekse dichter Konstantinos Petrou Kavafis
(in het Engels – Constantine P. Cavafy)

Meer lezen over de inspiratiebronnen van Cohen, zoals bijvoorbeeld de Spaanse dichter Lorca? Klik hier
of nog een keer the setlist Amsterdam 20 september 2013 zien (en horen?)

youtube videos: Albert Noonan, Ireland. Thank you Albert Noonan.

2 reacties

Opgeslagen onder Inspiratie, Muziek

Marseille

Misdaad in MarseilleAan alles is te merken dat Jean-Claude Izzo(1945-2000) , de schrijver van de trilogie ” Misdaad in Marseille” (Deel 1.Total Kheops, deel 2.Chourmo, deel 3.Solea) Marseille door en door kent. Solea is trouwens de titel van een muziekstuk van Miles Davis (Sketches of Spain).

Recepten

In een interview met de schrijver las ik dat hij al jaren krantenartikelen verzamelde en recensies van restaurants uitknipte om te gebruiken voor zijn boek. Je leert Marseille kennen via de mensen in zijn boek, de wijken, de problemen én de heerlijke maaltijden. Izzo moet echt een liefhebber geweest zijn. Zo af en toe wilde ik het boek als receptenboek gebruiken gecombineerd met muziek waar Fabio Montale naar luistert. Izzo, zoon van een Spaanse moeder en Italiaanse vader, weet als geen ander de sfeer van Marseille, de tweede stad van Frankrijk en ontmoetingspunt van culturen, op te roepen.

Muziek

Ik lees over Ritals; een scheldwoord voor Italianen en en passant leer je grote namen kennen uit de RAP-muziek van jaren terug aangezien deel 1: Chaos al in 1995 gepubliceerd werd. De meeste muziek waar de hoofdpersoon naar luistert is tijdloos. Art Pepper, Sonny Rollins (‘without a song’), Lightning Hopkins (‘Your own fault baby to treat me the way you do’), Coltrane (‘ Out of this world’), Pinetop Perkins (‘Blues After Hours’), Miles Davis, veel Miles Davis en uitstapjes naar Cubaanse muziek (Guillermo Partables, Francisco Repilado) en niet te vergeten bijzondere muziek uit Algerije(Lili Boniche-Alger, Alger). Ook populaire Italiaanse liedjes van Maruzella, Guaglione ontbreken niet. Ja ondertussen heb ik er een hele playlist bij.

En alsof dat niet genoeg is komen ook de grote Franse namen langs zoals Leo Ferré

” Oh, Marseille, het lijkt alsof de zee heeft gehuild om jouw woorden die elkaar op straat omarmden”.

Verder maak je kennis met Louis Brauqier, een dichter geboren in Marseille die vooral dicht over de zee. De zee waar de Marseillanen (Izzo) een aparte relatie mee hebben.

” De Marseillanen houden niet van reizen. Iedereen denkt dat het zeelui zijn, avonturiers, dat hun vader of grootvader minstens één keer een wereldreis heeft gemaakt. Op zijn hoogst waren ze weleens in Niolon geweest. (..) De zee lieten ze over aan de armen.

Maffia

Izzo schrijft spannend én genuanceerd en baseerde zijn analyse over de maffia voor een groot deel op documenten en artikelen o.a. verschenen in Le Monde diplomatique. Verder noemt hij Le Canard Enchainé en Libération als bronnen.  Op crimezone staat een uitstekend dossier Jean-Claude Izzo met bijvoorbeeld informatie over de zoon van Jean-Claude, Sebastien Izzo die de website over het werk van zijn vader beheert. 

Cultuur

Marseille is Culturele Hoofdstad van Europa in 2013 en flink schoongemaakt en gerestaureerd, opgeleukt en met festivals versierd. Het verhaal van de invloed van de maffia of  het verhaal over de opkomst van het Front National zul je vast niet op de website van de Culturele Hoofdstad vinden en ik verwijs alleen maar naar het boek.

Het verbaast me niet dat er een Jazz-festival is: Festival Jazz des cinq continents. Izzo (of moet ik zeggen: hoofdpersoon Fabio) zou het vast te druk hebben om naar die festivals toe te gaan of te gaan eten in een van de opgepoetste restaurants bovendien zou het niet zijn versie van Marseille zijn. Hoewel, wat weet ik ervan, ik was er slechts één keer kortstondig,  het smaakte echter naar meer voordat ik zijn boek gelezen had.

Boekentip

Is het duidelijk dat ik het boek aanraad? Lezen! Dit is de beste reisgids van Marseille die je je kunt bedenken.Even naar de bibliotheek en tegelijkertijd nog wat muziek bij de fonotheek lenen. Ze zijn er altijd blij met klanten die ouderwets in bakken met Cd’s snuffelen in plaats van veegbewegingen met hun vinger maken.

Een tweede leven

Geniet van de spanning, de vele muzikale uitstapjes, de recepten, de restaurant tips, de sfeer, de filosofische verhandelingen en de leestips die Izzo gratis weggeeft. De afgelopen week was ik in Marseille samen met Fabio Montale of zoals Jonathan Franzen (De Correcties, Vrijheid)  in een interview zegt:  als je leest heb je een tweede leven en in mijn tweede leven genoot ik van Marseille. Het is even wennen om weer terug te gaan naar één leven.

Nog even in de sfeer?

Reacties staat uit voor Marseille

Opgeslagen onder Alledaagse dingen, Frankrijk, Inspiratie, Muziek, Taal