Tagarchief: reizen

Mee naar Parijs?

20170312_092752
Tram 3

Dit bericht plaatste ik ooit in 2010 op een andere blog ergens verstopt op internet (niet door mij) maar door de sufferds-programmeurs- die dat streepje bij web-log er op de verkeerde manier probeerden weg te halen.

Dat dit erop stond was ik alweer vergeten maar toen ik op de Parijs-link klikte vond ik het interessant genoeg om hier een plekje te geven. Ook omdat ik nog geen blog heb geschreven over waarom het zo vaak misgaat met planningen. Dat ga ik zeker nog doen, geduld…

Het duurt te lang!

Ja Davina Michelle, jij weet daar alles van: het duurt te lang! Dat is juist het probleem – dat gaat er vaak fout. Daar kom ik op terug maar nu eerst Parijs. Trouwens, toen ik vroeg aan mijn vader: “Gebruik je de traplift niet meer”? (die stond namelijk boven en mijn vader liep er langs naar boven en later weer naar beneden) antwoordde hij serieus met “Dat duurt te lang!” en ja hoor, dan hoor ik Davina weer voor de zoveelste keer op een dag… Zullen we nu dan echt naar Parijs gaan? Anders duurt het jullie zeker te lang!

Zin om eens een kijkje te nemen in Parijs ? Arnaud Frich en Martin Loyer plakten iets meer dan 2300 foto’s digitaal aan elkaar en zetten Parijs te kijk in zo’n 26 gigapixels: een panorama van de mooiste monumenten en stadsdelen van Parijs. Houd je van wandelen van achter je bureau? Niet al te veel tijd maar wil je wel even wegdromen op muziek van Yann Tiersen terwijl je naar Montmartre loopt? Kijk dan eens hier. Vergeet niet je muis te bewegen (wieltje), je kunt overal naar toe…

Wil je lezen hoe dit project tot stand is gekomen? Klik hier voor de Engelse versie. Natuurlijk is er ook een Franse versie.

Bonne route!   Liefs van Juffie

Help mij positief blijven als het over de NS gaat

Van een aardige NS-medewerker
Van een aardige NS-medewerker

Ik ben een beetje dom geweest
Het is tenslotte mijn eigen schuld dat ik niet heb uitgecheckt gisteren. Vraag me niet waarom, als je iets vergeet dan weet je het juist niet meer. Het is de eerste keer dat het mij overkomt, of tenminste de eerste keer dat ik het niet binnen 6 uur ontdek. In dat geval had ik nog snel naar een NS uitcheckpaal op het station kunnen fietsen om uit te checken

Geen machine
Help mij positief blijven. Allereerst was ik boos op mezelf. He, verdorie, wat stom. Meestal zit ik al met mijn kaart klaar als we het station binnenrijden omdat ik weet dat ik het anders vergeet. Mild zijn, zo denk ik, mild naar mezelf. Je mag ook weleens wat vergeten, je bent geen machine.

Boos op de NS?
Ok, maar als ik dan niet boos ben op mezelf, dan zou ik wel haast boos kunnen worden op de NS omdat zij dit systeem hebben bedacht. Elke keer als mensen vergeten uit te checken en er geen werk van maken, verdient er iemand geld, toch? Heb ik niet net gelezen hoeveel geld sommige topbazen krijgen?

kaartservicecodes, accounts en koppelen maar
’s Nachts heb ik al uitgebreid geprobeerd in te loggen. Helaas na de zes uur die ervoor staan. Daar word je niet milder van want jee o jee wat is het allemaal ingewikkeld gemaakt. Voor je je ov-chip en je NS-kaart gekoppeld hebt, ben je alweer een eind verder. Bovendien vind de definitieve koppeling plaats…. op het station want daar moet ik naar toe zo zegt het mailtje mij:

Zo laadt u kaartservicecode op uw OV-chipkaart bij de NS-kaartautomaat:

Houd uw OV-chipkaart voor de kaartlezer rechtsonder naast het scherm.

Kies ‘Ophalen bestellingen’ en volg de aanwijzingen op het scherm.

Vroeger
Mild blijven. Het is een les in geduld. Zo werkt dat anno 2014. Je moet inloggen en allerlei persoonlijke gegevens prijsgeven die je juist zorgvuldig geheim had gehouden. Dat allemaal omdat je anders zomaar 10 euro kwijt bent. Dus adem ik rustig in en rustig uit en probeer de schade beperkt te houden. Toch droom ik van de eenvoud die er vroeger was. Gewoon naar een loketeen servicebalie gaan om even iets te regelen. Nee, dat zal niet gaan. Je bent de pineut als jij iets fout doet. Gelukkig zijn er aardige goed communicerende NS-medewerkers en die zitten er speciaal voor jou, de klant.

Informatiehokje twee Utrecht Centraal Station
Dan naar het station, “mijn bestelling ophalen” , tas mee voor de lading 😉 Ik kom langs informatiehokje Twee (onthoud het nummer, dit is belangrijk). Daar zit een vriendelijke meneer die niet meteen begint te roepen: “dat is uw eigen schuld/niets aan te doen” maar mij zo goed mogelijk probeert te helpen.

Waar zijn de strookjes
“Kunt u mij vertellen of ik het ook op kan lossen zonder dat het mij 0.10 cent per minuut kost via de klantenservice? ”
Meneer Vriendelijk: “Ja, ik had hier van de strookjes liggen. Daar stond op hoe u het via internet kunt regelen, dan hoeft u hen niet op te bellen want daar hangt u lang aan de lijn. Vervelend dat ik die strookjes niet kan vinden, daar staat het echtop. Ik weet dat ze wel in Informatiehokje 3 liggen”

Helaas vraag ik ook eerst naar de lokettende servicebalie
“Dat kan natuurlijk ook, daar kunt u het aan mijn collega’s vragen”
“Dank u wel”.

Mevrouw Onvriendelijk
Ik maak de grote fout om naar de lokettenservicebalie te lopen en tref een norse mevrouw die mij meteen afblaft. Ze straalt uit hoe dom ze mij vindt dat ik niet heb uitgecheckt. En ik moet gewoon die dure klantenservice bellen voor 0,10 cent per minuut. En hoe kom ik erbij dat er een andere manier zou zijn?? Wat mankeert mij?
Nou, omdat uw collega heeft verteld dat er strookjes zijn waarop staat dat je….
“Nee, nee, nee. Dat kan helemaal niet. Dat is onzin. Nooit van gehoord! Haar collega die naast haar zit aan servicebalie zoveel knikt Nee- mee als zij dat van hem eist. ” Ik druip af en besluit naar Informatiehokje 3 te lopen (richting Jaarbeurs) Dit strookt toch niet met het verhaal van Meneer Vriendelijk?

Meneer van Informatiehokje 3
Daar zit een NS-medewerker met een staartje en hij heeft geen idee waar ik het over heb. Hij haalt vele keren zijn schouders op net als de medewerker die tegen het informatiehokje leunt. De Staartjes Meneer pakt een kaartje en geeft dat mij. Dat kaartje had ik al en dat is het niet. Omdat ik blijf aandringen vindt hij opeens toch wat strookjes. Ik vraag er twee om er één aan die aardige meneer van Informatiehokje 2 te geven.

Toch bellen
Helaas blijkt dat ik toch die klantenservice 0900-202 11 63 moet bellen voor 0,10 cent per minuut.
Wel staat er toch wat meer informatie op dan de Onvriendelijke Mevrouw achter het loketde servicebalie beweerde te hebben/weten en er bestaan dus wel degelijk “strookjes”. Dit strookje is vast opgesteld door iemand van de NS die de klanten beter begrijpt en ze niet onaardig wilde behandelen. Dank u wel aardige NS-medewerker! Volgens mij denkt u ook aan het milieu want er passen zeker 2 strookjes op een A4 formulier.

Afblaffen
Terug naar Informatiehokje nummer twee om De Vriendelijke Medewerker het strookje te geven. Hij is er blij mee en kijkt iets minder bedrukt. “Ik ben net telefonisch afgeblaft door mijn collega van de lokettende servicebalie (ik knik begrijpend, hij heeft dezelfde behandeling gehad die ze mij gaf) die beweerde dat zoiets niet bestond. Dank u wel dat u een briefje hebt meegenomen voor mij”.

NS niet meer mailen
Thuisgekomen probeer ik tegen beter weten in nog wat andere opties. Al snel kom ik erachter dat je de NS klantenservice niet meer mag mailen.

Regelmatig krijgen wij reacties van reizigers die per e-mail contact willen met de Nederlandse Spoorwegen. NS wil het liefst dat reizigers contact opnemen met de NS Klantenservice via de virtuele medewerker. Maar de klantenservice is ook gewoon per e-mail bereikbaar.

Update februari 2014: Het e-mailadres van de NS Klantenservice is helaas inmiddels geblokkeerd. Wel heeft NS een openbaar forum waar gemakkelijk vragen gesteld kunnen worden. Als u toch persoonlijk digitaal contact wil met NS, kan dat uitsluitend via de virtuele medewerker van NS. Daarnaast kunt u nog gebruik maken van de telefoon of post.

De virtuele medewerker (VM)
Die wil van alles van me weten (maar blaft me gelukkig niet af) en ik vul in dat ik graag teruggebeld wil worden (“alvast bedankt””wat bedoelt u?” vraagt de VM), vervolgens zie ik kortstondig het bericht dat ze mij tussen nu en 5 dagen terug zullen bellen. De klantenservice opbellen voor 0,10 cent per minuut om bijna 15 euro terug te krijgen dat de NS teveel afgeschreven heeft, heeft weinig zin als ik tijden aan de lijn hang en dan ook al een tientje kwijt ben. Ik heb enkel gereisd van Amersfoort naar Utrecht, met korting… Was ik maar bij moeder thuisgebleven.

De NS zegt

NS vermoedt dat vooral reizigers die na een bus- of tramreis vergeten uit te checken, hun geld niet terugvragen. “In die gevallen gaat het bijvoorbeeld om een paar euro die je kwijtraakt als je niet uitcheckt. Bij de trein kan dat gaan om bedragen van 15 euro.”
Volgens de spoorwegen is het juist nadelig dat mensen vergeten uit te checken. “Met het geld doen we niets, omdat het niet van ons is, maar het kost ons wel personeel om reizigers te helpen hun geld terug te krijgen.”

Vriendelijk
Is het een idee voor alle NS-medewerkers om het ondanks domme klanten gezellig te houden onder elkaar?
Als ik niet gevraagd had hoe het op te lossen, en niet naar die Onaardige Mevrouw achter het loket was gegaan dan had die Onvriendelijke Mevrouw de meneer in het Informatiehokje twee niet opgebeld om hem af te blaffen. Had ze niets beters te doen? Zoals iemand helpen? O ja, ik zou positief blijven.
Ze heeft hem vast haar excuses aangeboden, ze had zelf even een moeilijk moment, en ze gaan vanavond gezellig iets drinken en daarna met de trein naar huis en hoeven elkaar er niet aan te herinneren dat er uitgecheckt moet worden. En zij zal zorgen voor een enorme verspreiding van strookjes.

Ringxiety
(vandaag heb ik ringxiety, elke keer denk ik dat ik mijn telefoon hoor.)
Als ze mij niet terugbellen tussen nu en vijf dagen, dan ga ik maar weer eens een brief schrijven.
He, daar heb ik echt zin in, een ouderwetse brief.
Dank je wel NS.

Toen er nog geen mobiele telefoons waren…

2925554954_d74030d96fIn Evora

Samen met een vriend reisde ik -lange tijd geleden – naar Portugal. We wilden oud en nieuw vieren met een bevriend stel. Zij hadden alles van te voren geregeld en gereserveerd. Wij niet en waren vanaf vliegveld Faro doorgereisd naar Evora. Daar hielden we ons bezig met veel bolos eten en uma bica drinken in een pasteleria  waar het reuze gezellig was.

We waren er trots op dat we snel het systeem: eerst een bolo,een gebakje uitkiezen, een bonnetje laten printen en pas laterbetalen,  meteen begrepen. Daardoor aten we ook te veel bolos. Ik proef nog de hemelse amandelcake (toucinhodo Ceu), Met een volle buik gingen we op zoek naar ons pension.

EvoraOud en nieuw
Onze vrienden zouden naar ons toekomen. Wij wisten waar het leuk was Oud en Nieuw te vieren! In Evora.Op de dag zelf raakten we wat teleurgesteld: waar bleven ze toch? Terwijl de straten steeds leger werden en ik op een taxistandplaats zelf de telefoon maar opnam omdat hij bleef rinkelen en er geen taxi-chauffeur in zicht was, zochten de Portugezen het binnen. Wij zochten het buiten. Af en toe ging een van ons naar het pension om te kijken of onze vrienden…. Nee…

Fechado
De pastelaria was ondertussen erg ‘fechado’. Geen café open, geen vuurwerk, zelfs geen klein rotje waardoor we af en toe zelf eventjes zachtjes riepen: ‘Bam!’ om ons eraan te herinneren dat we echt een jaarwisseling zouden meemaken. Na een tijdje pikten we een Canadees op die een beetje eenzaam met een stuk stokbrood op een plein rondliep. Met gevoel voor understatement zei hij: ‘It’s family people, these Portuguese right? They forgot to tell me.’

Shit happens
Hij nam ons mee naar zijn pension dat dichterbij was dan het onze. We knabbelden aan het oude stokbrood (we teerden nog op bolos) en wensten elkaar een Feliz Ano Novo terwijl we probeerden het ons comfortabel te maken op een klein doorgezakt bed en een stoel met een hele rechte leuning. De Canadees was al steeds meer vriend geworden dan onze vrienden die zomaar niet kwamen opdagen. ‘Shit happens’ zei hij en we hadden het over andere belangrijke zaken.

Langzaam daagde het echter bij mij. ‘Welk adres hebben we hen gegeven?’ Het verkeerde adres zo bleek. Nou ja, susten we ons geweten: ze hebben het vast gezellig gehad.

Een aantal dagen later reden we naar de kust, naar onze vrienden. Zij hadden ons wel hun juiste adres gegeven en zo konden we – toch een klein beetje gespannen- bij het juiste huisje aanbellen. De deur gingopen en…. ‘Jullie! Aha.’ De vriend liep weer naar binnen en liet de deur openstaan. Een niet echt enthousiaste uitnodiging voor ons om door te lopen naar de huiskamer.

Op de motor
Een uur later kenden wij het verhaal. Ze hadden een motor gehuurd om naar ons toe te komen. Het had geduurd voor ze een motor mee mochten nemen, immers iedereen was drukker met zijn familiefeest die avond. Uiteindelijk waren ze vertrokken op de motor. Die was oud en er kwam een hoop herrie uit. Het schoot niet op. Na een tijdje was er ook een hoop troep uit de motor gekomen, een soort smeer? Alle kleren zaten er helemaal onder. Ze twijfelden toen of ze nog door zouden gaan, het werd later en later en zo rond middernacht vierden ze oud en nieuw op een kleine kruising. Een lauw blikje cola, en een half pakje koekjesen de rust van het Portugese platteland.

Missie
Je bent vrienden of niet dus de reis werd een missie: de motor werd omgewisseld voor een auto. Hierin hadden ze eindeloos in een heel erg stil Evora rondgereden. Hongerige maag want amper de tijd genomen om iets te eten en alles was dicht. Dus weer terug naar hun comfortabele huisje aan de kust. De volgende dag motor en autohuur afrekenen… Naar de stomerij moesten ze nog.

En als je zo’n soort verhaal nu vertelt dan zegt er altijd wel iemand: handig he, die mobiele telefoons?

Dit verhaal publiceerde ik eerder op een oudere blog (2010).  Mocht je die oudere blog beter willen leren kennen: klik dan hier