Tagarchief: station

Aan de wandel – Mooi Kaap, Midden-Nederland

DSC00277Het is allemaal niet zo moeilijk – je kiest een wandelboekje uit ( bibliotheek) in ons geval en een wandeling niet al te ver van huis. Vandaag lukte het ons om al om half 11 te starten in Maarn. Via het Chalet Helena Hoeve (koffie!) liepen we door de Kaapse Bossen.

De Kaapkolonie

De naam de Kaapse Bossen komt waarschijnlijk van een van de vroegere eigenaren van het gebied, de familie Swellengrebel. Zij kwamen uit Zuid-Afrika en ze vonden dat de bossen leken op de bossen in de Kaapkolonie. *

DSC00285
Een gezellig moment onder de boom
DSC00280
Hutje bouwen?

DSC00279

Vestdijk deed net alsof hij vanuit dit poorthuis schreef
Vestdijk deed net alsof hij vanuit dit poorthuis schreef

De Zwarte Ruiter

Terwijl wij door de bossen banjerden, kuierden, flink doorstapten (dit is allemaal taal die in het wandelboekje voorkomt) zagen wij ook nog het poorthuis van landgoed de Ruiterberg. Simon Vestdijk liet hier zijn novelle De Zwarte Ruiter afspelen en in het boek van Vestdijk wordt gesuggereerd dat het vanuit het poorthuis geschreven is maar volgens Vestdijks tweede vrouw is hij er nooit geweest.Nu snap ik ook dat ik zelf er zo vaak op los kan fantaseren. Misschien heb ik deze wandeling wel nooit gelopen.

De Helena Hoeve, genoemd naar Helena Swellengrebel
De Helena Hoeve, genoemd naar Helena Swellengrebel*

*Deze informatie las ik pas thuis terug in het boekje.

Er kan er maar één met het boekje lopen.
Er kan er maar één met het boekje lopen.

DSC00294

 

Bel een helikopter

‘Het gaat wel’ zei de  Wankelende Man terwijl hij opnieuw probeerde op te krabbelen. Even daarvoor had ik de Wandelende Man in de korte broek die op zijn knieën uit de trein viel, op tijd tegen kunnen houden zodat hij niet tussen trein en rails viel. Het zweet brak me uit, niet alleen van de hitte maar vooral ook omdat de trein leek te vertrekken.

Mannen op het station Amersfoort hadden het druk of stonden te whatsappen. Het was een zware man en ik had al mijn krachten nodig om hem de goede kant op te krijgen.

De eerste die mij te hulp schoot was een moeder die eerst haar kleine kind opdracht moest geven te blijven staan. Daarna kwam er een man van een jaar of 30 die voor de vorm een beetje hielp en met lichte tegenzin kwam er  een conducteur aangelopen. Die ging tussen de trein en de man staan. “Wilt u hem alstublieft goed tegenhouden. Ik voel dat hij wegglijdt en geen kracht heeft”. De Wankelende Man keek me zonder gezichtsuitdrukking aan en de conducteur keek moe.

“Bevangen door de hitte “, die tekst sprak de moeder  uit en de Wankelende Man leek zich er niet van bewust dat “het gaat wel’ een vreemde uitspraak is voor iemand die tot drie keer toe op zijn knieën op een perron valt.

Ik moest de conducteur ervan overtuigen te helpen en de man op een bankje in de schaduw te zetten. Een jongeman stond met tegenzin   langzaam op van het bankje om plek te maken. Dat van die tegenzin ga ik nu veranderen in langzaam. Dat zijn de feiten en of het met tegenzin was dat weet ik immers niet.

En ook weet ik niet meer waarom het zo lang duurde voordat er hulp kwam. Die moeder schonk limonade uit haar thermosfles in het bekertje dat de man van iemand anders had gekregen. Een andere man gaf hem een waterflesje. Helaas kwam de limonade net zo hard weer naar buiten. “Dat gaat niet goed” zei iemand die wat verder op stond te roken.

“Zout” moet hij hebben zei een mevrouw terwijl ze op haar kauwgompje aan het kauwen was. “Dat helpt”.

Tuurlijk mevrouw dacht ik en ik herinnerde me opeens een reis waarin een man ergens in de bergen in Zuid-Spanje flauwviel. Iedereen wist toen wat er moest gebeuren. “Bel een helikopter”, een ander zei: “Hij moet weer overeind. Nu!” En een derde zei” Hebben ze hier ook 112?Dan m0eten we dat bellen.”

Gelukkig waren we nu niet in de Spaanse Alpujarras maar op het station van Amersfoort.

De moeder wilde wel helpen maar moest een trein halen en drong net als ik aan bij de spoorwegbeambte dat er hulp moest komen.

“Hij is niet in orde” zei ik nog een keer, kunt u iemand bellen van het spoorwegpersoneel? Het zal de hitte zijn maar misschien is er nog meer aan de hand. De man zat versuft op het bankje en zei: “Ja ja”. Zijn bril zat scheef en ik onderdrukte de neiging om de bril recht te zetten, hij leek nog steeds erg misselijk te zijn. De ene conducteur benadrukte dat hij weg moest met de trein, de ander zei:”Ja ik weet het niet hoor, het lukt me niet om te bellen.”

Een tijdje later zag ik eindelijk dat er een conducteur serieuze pogingen deed om te bellen om hulp en stapte ook ik op de trein.

Hete Roze Tilburg Maandag

ImageOh shoot.. zegt vriendin opeens, het is Roze Maandag dus ik ben bang dat we er niet doorheen kunnen. Ik staar versuft uit het autoraampje en probeer te begrijpen dat er mensen zijn de met 30+ temperaturen op het heetst van de dag buiten lopen.

Even later loop ik er zelf op weg naar het station in Tilburg waar vriendin me niet mocht afzetten. De verkeersregelaars gebaarden druk en op haar vriendelijke vraag ” mag ik haar bij het station afzetten” volgde geen uitnodiging. ” Nee, er is een storing”. 

ImageVriendin op weg naar een volgende afspraak en ik baan me een weg door de meute zingende, springende, zwetende, feestende mensen. 

Zo, nu heb ik een idee van de Roze Maandag. Lastig om dan op de trein te stappen. En volgende keer eraan denken om iets van roze aan te trekken. 

Verkopen vanuit een bananendoos

dozenWeten jullie nog dat ik schreef over de kerstmarkt in Amersfoort?, op het station? Hartverwarmend dat er allerlei vrienden en bekenden langskwamen. Zo ook Vriend Erik en zijn vriendin, om te kijken hoe het met de verkoop ging en om nog even een quiche-recept uit te wisselen. Opeens was Erik met zijn telefoon bezig en knielde. “Wat doe je nou? vroeg Peter nog.  Wij hadden niet door hoe het eruit zag… Die groene achtergrond is een kleed dat ik had opgehangen tegen de tocht.

Links sta ik t.e.a.b. en rechts staat Peter in de potten en vazen-bananendoos.

De meest geweldige teksten op de kerstmarkt gisteren:

– “Als je je ervoor interesseert is dat ook leuk” zei een vrouw die langs onze kraam liep. Waar ze zich voor interesseerde weet ik niet.

– “Wie het dichtste bij staat, ruikt ’t het eerste”. Wat er te ruiken viel, weten we niet, wij stonden er verder vanaf.

– Onze overbuurvrouw die volgens onze buurman (passie voor spoor)  een “nagelstudio” had,  vroeg na een tijdje: ” Zijn jullie al binnen?’ Vriend Peter antwoordde: “We staan de hele dag al binnen.”

– En er was een man die wel drie keer herhaalde: ” Dat is niet meer he? tegenwoordig, lp’s, dat is er voorbij en dat komt nooit meer terug! Nooit meer! Echt niet!”

Hij werd enthousiast opgevangen in de volgende kraam door een man of 5 razend enthousiaste hobby treinkijkers van de Nederlandse Vereniging van Belangstellenden in het Spoor- en tramwezen die regelmatig riepen: “He, kijk daar, daar is de trein 15 minuten te laat, precies volgens het oude schema.” Zij waren de enige die blij waren met treinen die volgens een oud schema liepen. Vind je dat ook leuk? Klik dan hier voor de nvbs.

Die passie voor het spoor is leuk als je tijd over hebt en het enig vindt om met veel mannen over treinen te praten. Voor mij was het iets minder leuk elke keer te horen; “We hebben beneden een heerlijk warme ruimte, met toilet, en koffie en thee waar we gezellig kunnen zitten als we het hier even te koud krijgen.”

Wij hadden alleen maar bananendozen. Dit wordt vast de trend voor 2013.